Blogs over vertrouwen

Pillen schrappen

Het voelt alsof ik voor het eerst in drie jaar serieus genomen word binnen de ggz. Mijn huidige psychiater is oprecht geïnteresseerd in mij en in wat mijn medicatie voor mij doet. Het is dus zo dat ik al drie jaar hetzelfde antidepressivum gebruik maar nooit het idee gehad heb dat dit ook daadwerkelijk iets voor me doet. Ik weet dat het alleen een steuntje in de rug kan zijn maar zelfs dat is het […]

Verder lezen

Het zal altijd in mijn rugzak zitten

Het is nu avond en ik zit achter mijn laptop. Ik heb net een brief geschreven aan een meid waar ik een crush op heb. In de brief vertel ik over mijn verleden. In geen jaren had ik durven denken dat ik het ooit nog tegen iemand zou gaan vertellen, maar die angst is een stuk minder. In sommige blogs heb ik jullie meegenomen in traumadelen van mij. Vanaf mijn zestiende begon ik pas te […]

Verder lezen

Verhuizen, een enorme stap

Een verhuizing, de zoveelste binnen een paar jaar. Niks nieuws dacht ik, maar het was altijd van instelling naar instelling, beschermd en begeleid wonen. Waar ik nu zit is een crisisplek omdat ik in januari dit jaar letterlijk op straat werd gezet door de hulpinstanties. Nu heb ik echter veel begeleiding aan huis en werd besloten dat ik de overstap naar een woning via de woningbouw kon maken. Terug naar het Gooi, al 9 jaar […]

Verder lezen

Psychische klachten accepteren

‘Ik had gehoopt dat we de afgelopen weken vooruitgang zouden boeken. Waarschijnlijk had jij hetzelfde gehoopt?’ Dit waren de woorden die mijn psycholoog uitsprak. Dit waren de woorden die definitief de koers zouden veranderen. We zullen niet gaan proberen op de oude koers te raken. De therapie wordt nu ingezet om te zorgen dat de situatie dragelijker wordt. Iets wat makkelijker gezegd is dan gedaan. Ik zou zo graag “normaal” willen kunnen functioneren maar ergens […]

Verder lezen

Het is oké, ik blijf erbij

Een tijdje geleden sprak ik met iemand over haar ervaringen met een nieuwe therapeut. Ze vertelde dat de nieuwe therapeut haar de tijd geeft om uit een dissociatie te komen. ‘Er was geen haast, het was oké. Ze bleef erbij.’ Direct gebeurde er bij mij wat: mijn armharen overeind, een zwaardere ademhaling en een brok in m’n keel om weg te slikken.  Het is oké, ik blijf erbij. De zin raakt me. Het raakt me, […]

Verder lezen

Ik kan niet wennen aan mijn therapeut

Vertrouwen heeft tijd nodig, dat weet ik. Zeker voor iemand wier vertrouwen al een zijden draadje was. Zeker voor iemand die al zo vaak heeft meegemaakt dat mensen weggaan; dat therapeuten verdwijnen; dat pleegouders zeggen dat ze niet meer willen. Ik weet dat vertrouwen tijd nodig heeft, maar wat ik nu meemaak voelt zo onveilig, zo eenzaam, zo moedeloos, dat ik niet weet of er ooit wel genoeg tijd zal zijn. Sinds juni heb ik, […]

Verder lezen

Gemis

Als ik heel erg veel verlatingsangst heb, is mijn onmiddellijke reactie om iedereen af te snijden. Ik sluit me niet alleen af van mijn therapeuten, contact met alle andere mensen in mijn leven ga ik ook uit de weg. Ik antwoord niet meer op appjes, zeg mijn afspraken af, neem mijn telefoon niet op als vrienden me bellen. Ik denk: ‘Ik doe het wel alleen. Ik heb niemand nodig. Andere mensen laten me toch altijd […]

Verder lezen

“Mensen komen en gaan”

Ik vind het leven momenteel heel moeilijk en verdrietig, omdat ik weg moet bij mijn vaste therapeut door oneerlijke regels. De reactie van andere hulpverleners is dan soms: “Maar zo gaat het nou eenmaal. Mensen komen en gaan in het leven.” Hoewel ik weet dat dit goed bedoeld is, vind ik het toch een ingewikkelde uitspraak.  Als je tegen me zegt dat mensen nou eenmaal komen en gaan, heb je volgens mij geen idee hoe […]

Verder lezen

Het leven na een gedwongen opname

In deze blog gaat het over suïcidaliteit en een heftige opname. Zorg goed voor jezelf en lees deze blog niet als dit mogelijk te triggerend voor je is. Heb je zelf last van suïcidale gedachten en wil je daar met iemand over praten? Neem contact op met 113 Zelfmoordpreventie. Opeens ben ik weer thuis na een gedwongen opname. Het voelt alsof alles wat eerst zo normaal was een hele nieuwe betekenis heeft gekregen. Mijn wereld […]

Verder lezen

Van 2 naar 67 hulpverleners

In de afgelopen twee jaar heb ik 67 hulpverleners gezien. In de twee jaar daarvoor in totaal twee: mijn zelfstandig therapeut en een zelfstandige psychiater. Wat is er gebeurd dat het aantal opeens meer dan dertig keer zo groot is geworden? In weinig woorden: de kapotte ggz. Het systeem is zo ver afgebroken door de laatste kabinetten dat ik er de dupe van word. In veel woorden bestaan de 67 hulpverleners uit verschillende groepen die […]

Verder lezen

Stoppen met vermijden

Al een tijdje ben ik therapieloos. De regiebehandelaar hield wel contact, maar hé, het gaat best goed, toch? Dat is wel wat ik vol blijf houden. Het gaat best goed. Ik begraaf me in boeken, zoveel dat zelfs mijn kuiten niet meer zo gespierd zijn. De coronatijd geeft me een mooi excuus iedereen op afstand te houden. Waar ik me vervolgens weer schuldig over voel, want wat een waardeloze vriendin, zus, whatever ben ik toch […]

Verder lezen

Niet durven ontspannen

Wat als je zo immens bang en gespannen bent dat de tips toepassen niet lukt? Dat het je niet lukt…om ademhalings- en ontspanningsoefeningen te doen.om de gevoelens, spanningen en angsten te erkennen en te accepteren.om jezelf gerust te stellen door middel van g-schema’s maken en gedachtes te relativeren.om door middel van ‘het veilige ei’ veiligheid in jezelf te creëren.om aardig tegen jezelf te zijn en jezelf te aanvaarden.om hulp te vragen.om goed te slapen.om vertrouwen […]

Verder lezen

Dankbaar voor de ggz

Als ik mensen maar genoeg op afstand houd, kunnen ze me ook niet raken. Dat is mijn manier om me niet verder te laten kwetsen. Dat werkt natuurlijk goed, maar betekent ook dat mensen er niet echt voor me kunnen zijn, waardoor dat kleine meisje in mij nooit de compassie ontvangt die ze zo nodig heeft. Dat kleine meisje dat zoveel leed heeft gekend, door toedoen van iemand die juist onvoorwaardelijk van haar zou moeten […]

Verder lezen

Jouw lichaam is van jou

Ik deel hier een beetje van mijn verhaal. Je hoeft hier, zelfs als de ervaringen te vergelijken zijn, niks in te herkennen. Hoe iets binnenkomt en wat de gevolgen zijn, is van zoveel dingen afhankelijk dat het een zeer persoonlijk iets is. Ik deel hier dus mijn visie, mijn ervaring, mijn mening. Met als doel om het onderwerp open te gooien en te vertellen dat jij ertoe doet. Dat je lichaam van jou is, ook […]

Verder lezen

Mijn behandelaar gaat weg

Nieuwe mensen zijn eng. Nieuwe hulpverleners zijn nog enger, want die komen toch dichterbij dan de gemiddelde mens. Het was de bedoeling dat deze dichterbij zou komen dan wie dan ook, dus het vroeg veel van me om op de eerste afspraak te komen. Deze psycholoog was met zorg uitgezocht, hij had namelijk verstand van autisme maar ook van OCS. De OCS moet behandeld worden omdat het mijn leven wel erg moeilijk maakt, maar ik […]

Verder lezen

Duivelse dagboektekening

Het valt me zwaar om ze te tekenen. Mijn dappere binnenste van mijn binnenste wint het. De dagboektekening waar ik mee bezig ben voor mijn EMDR dagboek, bevat een duivel en een geest. De duivel heeft één blind oog gekregen en ze komen beiden uit hun eigen fles. Ondertussen analyseer ik er op los en stel ik mezelf vragen, dat schrijf ik dan in mijn gewone dagboek. Dat de duivel één blind oog heeft, komt […]

Verder lezen