Blogs over verlies

“Mensen komen en gaan”

Ik vind het leven momenteel heel moeilijk en verdrietig, omdat ik weg moet bij mijn vaste therapeut door oneerlijke regels. De reactie van andere hulpverleners is dan soms: “Maar zo gaat het nou eenmaal. Mensen komen en gaan in het leven.” Hoewel ik weet dat dit goed bedoeld is, vind ik het toch een ingewikkelde uitspraak.  Als je tegen me zegt dat mensen nou eenmaal komen en gaan, heb je volgens mij geen idee hoe […]

Verder lezen

Onzichtbare klachten

Ik zou zoveel woorden willen zeggen op het moment. Maar ik weet dat het niet gewenst is. Ik word geacht mijn mond dicht te houden zoals dit al vaker van mij werd verwacht. Doe wat de maatschappij van je vraagt en wijk vooral niet af. Dit geeft mij angst. Ik wil zeggen hoe ik erover denk. Een trigger is al voldoende om mij terug te brengen naar toen. Mijn onderbuikgevoel is hetzelfde. Ik weet dat […]

Verder lezen

Waarom luisterde jij niet naar mij?

Jij, waarom luisterde jij niet naar mij? Ik vertelde jou over mijn lijden, over mijn trauma’s, over nachtmerries en herbelevingen, over dat ik geen hap meer door mijn keel kreeg. Maar je luisterde niet naar mij. Je vond me te theatraal, narcistisch, afhankelijk, ontwijkend, manipulatief, depressief.Ik moest me maar anders leren opstellen. Anders leren denken.  Jij, waarom luisterde jij niet naar mij?Ik vertelde jou over mijn eetstoornis, over hoe bang ik was, hoe ik niet […]

Verder lezen

Een speciale mijlpaal

26 augustus 2001, dat was een prachtige dag. Zonnig, warm, af en toe een zuchtje wind en een rustige blauwe hemel. Ik weet nog precies wat ik aan had; een geel shirtje van Nike, gecombineerd met een zwarte halflange capri boek en mijn favoriete sneakers. De wonden op mijn rechterarm waren het bewijs van het zoveelste innerlijke gevecht dat ik met mezelf had gevoerd. Ik kon niet meer. Ik was op, radeloos, gebroken en nauwelijks […]

Verder lezen

Boem, stempeltje, stigma…!

Toen ik de hulp vroeg van de GGZ, voelde ik me niet goed. Mijn verdriet over het verlies van mijn echtgenoot (hij was 38 toen hij stierf) kwam als een tsunami over me heen toen er een kind uit mijn klas stierf. Op die school werd ik ook nog eens gepest, als leerkracht, door collega’s. Daarom stuurde de huisarts me door naar de GGZ. Want waar ik nu mee moest leren dealen, had ook te […]

Verder lezen

Maar ben ik dan een narcist?

Tijdens mijn eerste kennismaking met de psychiater van de volwassenenafdeling had hij al snel wat diagnoses verzameld. Naast andere diagnoses waren dat ook trekken van een narcistische persoonlijkheids-stoornis. Gelijk gingen alle alarm-bellen in mijn hoofd af. Ben ik een narcist? Ik was achterdochtig; dit klopte toch niet? Ik dacht dat hij dit zei als straf omdat ik in ons gesprek voor mezelf was opgekomen.  Alles wat ik wist over narcisme ging in mijn hoofd voorbij. Ik dacht eigenlijk gelijk aan mensen die vaak bij deze stoornis genoemd werden, negatieve berichten uit de media. Daarna ging ik weer terug naar mezelf. Ik voelde mij toch niet beter dan anderen? Vond ik dat ik een speciale […]

Verder lezen

Verlatingsangst is voor mij…

Hoe het voelt Verlatingsangst is meer dan alleen angst. Het is ook oneindig rouwen om verlies wat niet is geleden. Altijd boos en intens verdrietig zijn om gebeurtenissen die niet hebben plaatsgevonden. Altijd het gevoel hebben dat de angst al is uitgekomen. Dat mensen al dood of bij me weggelopen zijn. Alsof ik mensen honderden keren opnieuw verlies. Verlatingsangst voelt eenzaam. Alsof een belangrijk deel van mezelf is weggerukt en er een groot gat is achtergebleven. Verlatingsangst is […]

Verder lezen

Het gevaar van kernovertuigingen

De zorg van anderen op me nemen is het meest egoïstische wat ik ooit heb gedaan. Ik kon mezelf geen emotionele support geven, dus had ik weinig compassie voor een ander. “Nee, het is goed, ik doe het wel!” om vervolgens te roepen “ik doe alles, jij voert geen flikker uit!” Zo lang ik voor die ander blijf zorgen ben ik een goed mens, toch? “Niemand kan mij iets maken, want ik ben degene die […]

Verder lezen

Kan dit label me helpen?

Ik zit in de wachtruimte van het ziekenhuis. Ik heb een afsluitend gesprek bij de GGZ-psycholoog. Vandaag wordt de uitkomst van de persoonlijkheidstesten besproken. Ik vraag me af waarom ik de afspraak heb laten doorgaan, ik weet de uitslag toch al. De vorige keer liet mijn therapeut al iets doorschemeren, maar ik ben het er niet mee eens! Ik ben het er niet mee eens dat mensen labeltjes plakken, je in hokjes stoppen… Ik weiger […]

Verder lezen

Het zwijgen voorbij

“Zwijgen is het beste” dacht ik altijd. Vroeger heb ik wel eens verteld over wat er gebeurde, maar dat heeft me niet veel goeds opgeleverd. Sterker nog, het werd er erger van. Dat zwijgen heb ik vanaf jonge leeftijd de rest van mijn leven mee ingenomen. “Over moeilijke dingen moet je je niet uitspreken. Dat heeft nare consequenties. Er is niemand die je wil zien, horen of helpen. Zodra je praat, wordt iedereen boos en […]

Verder lezen

Onzichtbaar verlies

Verlies van een dierbare gaat niet altijd over de dood of letterlijk worden verlaten. Het kan ook gaan over iemand die je nog elke dag in levenden lijve ziet. Iemand die elke dag zorgt dat je goed te eten krijgt, je kleren wast en je bed opmaakt. Iemand die dichtbij je is en tegelijkertijd onbereikbaar ver weg. Ik wil mensen ervan bewust maken dat ziekte van een ouder ook een vorm van verlies is, en […]

Verder lezen

Seksueel (on)geremd

De eerste 19 jaar van mijn leven was ik bang dat ik aseksueel was. Of niet seksueel geïnteresseerd. Of door seks verbijsterd. Ik kon al een hoop dingen seksueel, maar alleen met heel veel fantasie, over naamloze lichamen, geslachtsdelen die in mijn bed niet thuishoren, en situaties waar ik me nooit in wil bevinden. Niet echt aseksueel dus, maar het voelde ook niet normaal. Ik kon crushes hebben, smoorverliefd worden, maar ik kon nooit geil worden van […]

Verder lezen

Fly free

Ik staar naar het witte scherm en vraag me af welke woorden recht doen aan dat wat er gebeurd is. Of die woorden er zijn. Kunnen woorden wel iets betekenen op dit moment? Zijn de woorden niet enkel een lege huls, waarmee de pijn bedekt wordt? Zijn er woorden, woorden die nu uitgesproken kunnen worden en kunnen deze woorden er zijn zonder schade aan te richten? Betekenen deze woorden, nu, op dit moment, nog wel […]

Verder lezen

Welkom in het hoofdkwartier – dwang

Hallo, mijn naam is Lotte. Mensen van Instagram kennen mij misschien wel als @grotetijger. Ik ben nieuw hier op deze site, maar ik wil jullie graag wat vertellen over een thema dat op het moment heel actueel is voor mij: dwang. Ik neem jullie even mee in mijn hoofd, recht naar het hoofdkwartier, waar de belangrijke beslissingen genomen worden (deze metafoor werkt het beste als je de film ‘Inside out’ gezien hebt, echt een aanrader). […]

Verder lezen

Ruzie-angst

“Zie je wel, zo zorg jij er dus voor dat mensen tegen je gaan liegen!” Zijn woorden slaan in als een bom. Ik moet weg. Weg van hem. En wel zo snel als ik kan. Hij is al precies zoals de rest. Hij houdt niet van mij, zie je wel, hij liegt. Hij liegt ook! “Dan ben je toch lekker niet eerlijk tegen me, ben ik wel gewend.” Snauw ik terug. Ik vlucht naar boven. […]

Verder lezen