Blogs over verlangen

“Wat een ramp” : menstruatie

Het lastige van emotionele verwaarlozing is, is dat ik iets tekort kwam waarvan ik het bestaan niet kende. Er was niet echt ruimte voor verhalen of échte interesse. En daardoor was het voor mij bijvoorbeeld al vanaf jongs af aan heel normaal om dingen thuis niet of maar half te vertellen, blijkbaar voelde dat niet veilig. Er is één herinnering die me maar niet los laat. Sterker nog, het wordt me steeds duidelijker dat het […]

Verder lezen

Mijn therapeute voelt als een ideale moeder

Het is en blijft een aparte band, je therapeut en jij. Of in ieder geval vind ik het een aparte band, mijn therapeut en ik. Er wordt wel gesteld -even gechargeerd- wat je vertelt eigenlijk allemaal niet zo boeit, maar dat het in therapie vooral om de therapeutische relatie gaat.  Ik vind het een bijzonder iets. Ideale moeders Ik ben onveilig gehecht, dus alles wat er in m’n hoofd omgaat zomaar opeens op tafel leggen? […]

Verder lezen

Maar het voelt zo écht!

Je raakt hem niet aan, je hebt niks met hem gedaan. Je houdt afstand, toch? Ja, je houdt afstand. Ik kan niet weglopen in zijn buurt. Afstand vergroot het verlangen. Ja…ja…we kunnen vrienden zijn. Het eerste jaar in herstel geen relatie…ik ben anders…dat kan ik wel. Of een relatie zonder relatie? Ja…alleen seks. Nee…ik voel zoveel meer voor hem. Niet bepaald waar ik mijn gedachten aan wilde geven nu ik in een kliniek in fucking […]

Verder lezen

Uit de wachtkamer

Ik vertelde mijn vorige psycholoog dat ik wist dat het slecht zou gaan als ik zou stoppen met schrijven. Schrijven was iets dat ik toen net weer moeizaam deed, omdat er voor mij niet veel te zeggen viel. Ik deed dingen, omdat ik vond dat ik dingen moest doen. Ik voelde dingen, maar kon ze niet raken. Ik schreef stukken, maar ze bleven aan de oppervlakte. En omdat ze zo zeldzaam waren, smukte ik ze op. […]

Verder lezen

De kracht van woede

“Zeggen dat de bandbreedte op is, is misschien een betere methode dan met borden smijten” Oh hallo, boosheid, daar ben je weer. Ik moet zeggen, ik heb je gemist bij vlagen. Natuurlijk, je krijst en je stampvoet en je smijt met borden. Maar zonder jou was het soms wel akelig stil. En moeilijk om te beseffen dat er nog steeds een oorlog in me zit. Dat er grenzen zijn aan wat ik doe, kan en […]

Verder lezen

Thuis

Ik voel me al heel lang onveilig in mijn eigen huis. Het lukt me maar niet om te ontspannen en ik blijf continu alert.Thuis is een plek waar ik niet graag ben en waar ik liever vandaan vlucht. Ik ben nooit een hele dag thuis. Ik blijf expres te lang hangen op school, drink koffie in een café, dwaal door de buurt en kijk bij andere mensen naar binnen. Bij die vreemde mensen in huis […]

Verder lezen

Heimwee naar opname

Het is vandaag precies 520 dagen geleden dat ik afscheid nam van de kliniek. Toevallig ben ik vandaag precies vijf keer zo lang thuis als mijn tijd in die GGZ-instelling duurde. En nog steeds mis ik het, die veilige plek. Die plek waar mensen door mijn ogen keken en zagen wat er zich in mijn hersenen afspeelde. Waar er altijd iemand was om mee te praten. Die de woorden uit me trok als ik niet […]

Verder lezen