Blogs over troost

Troost

Onrust vult mijn lichaam, en een kakofonie van geluid en stemmen klinkt in mijn al zo volle hoofd. Onuitgesproken angsten die daar in opgaan zorgen voor diepten die nooit zo zijn bedoeld. De pijn is zo voelbaar. Pijn van te veel. Pijn van alleen. Een kinddeel dat ik intern ontmoet huilt. Onuitgesproken monsters vullen deze kamer. En ik worstel.. en strijd. Wat zal ik zeggen? Zál ik wat zeggen? Zal ik troosten? Zal ik monsters […]

Verder lezen

Mijn ware kleur laten zien

Wat ik af en toe mis, is het gevoel dat ik mezelf mag zijn. Met al mijn kwetsbaarheid. Dat soms de tranen op de grond druppen en het snot al op mijn lippen staat. Ook dát ben ik. Maar ik laat die kant van mezelf bijna nooit zien, vooral omdat ik bang ben dat de ander denkt dat ik het voor de aandacht doe. Tegenwoordig denk ik ‘en wat dan nog?’ Dan denken ze dat […]

Verder lezen

Een ‘normale’ kop koffie

Mijn kaak trilt zachtjes en onvrijwillig. Ik hoop dat hij het niet ziet. Ik heb een zure smaak op mijn tong, die me doet denken aan kattenpis. Ik voel mijn benen niet meer. Ik heb het idee dat ik mezelf onder heb geplast, terwijl ik stijfjes naar hem glimlach: hier zitten we dan, zoveel jaren later weer voor het eerst, en we zijn ‘ineens’ allebei zo ‘burgerlijk’ geworden. Wie had dat gedacht? “Je was echt […]

Verder lezen

Ondanks alles, ben ik nog steeds mezelf

Laat ik bij het begin beginnen: Hi, ik ben Emily. Inmiddels al 27 jaar oud. Je zou denken dat ik op die leeftijd mezelf wel zou kennen, maar dat is niet zo. Misschien begin ik pas net.  Ik ben zorgzaam, betrouwbaar en behulpzaam. Ik ben creatief, geordend en perfectionistisch. Ik ben sociaal, liefdevol en begripvol. Ik ben gevoelig en emotioneel. Ik ben sterk, zelfstandig en trots. Daarnaast kamp ik momenteel met psychische problematiek. Daardoor ben ik […]

Verder lezen

Volwassenen en knuffelbeesten

Knuffelen is gezond Tijdens het knuffelen maken we het hormoon oxytocine aan, ook wel het knuffel- of gelukshormoon genoemd. Dat maakt knuffelen zo fijn. Mits we een goede band hadden met onze ouders voelden wij ons het best als zij ons vasthielden en knuffelden. Als onze ouders niet in de buurt waren, dan was er meestal een knuffelbeest binnen handbereik. Tijdens het knuffelen met knuffelbeesten wordt het gelukshormoon gelukkig ook aangemaakt. Helaas zijn ouders nooit […]

Verder lezen

De zin vinden van het lijden

Ik luister even naar de stilte en probeer terug te halen wanneer ik voor het laatst zo’n gelukskriebel heb ervaren. Geen idee. Ooit wel, want het komt me bekend voor. Gek is dat. Zo diep als mijn steeds terugkerende depressies me in mezelf kunnen laten keren, net zo sprankelend word ik soms van mijn borderline. Kort, dat wel, maar mijn gelukstriggers zijn krachtig, tot het punt waar tranen in mijn ogen springen en ik de […]

Verder lezen

Waar zijn de sterren heen?

Diepe eenzaamheid. Het voelt donker en als een diep zwart gat. Het is de diepe eenzaamheid van het kleine meisje in mij. Van het kleine meisje dat geen liefde, veiligheid en geborgenheid heeft gekend in haar jeugd. Die geen moeder heeft gehad, maar ook geen vader.  Die diepe verlorenheid en ontroostbaarheid van het kleine meisje, dat is mijn grootste strijd.De gezonde volwassene moet dat meisje troosten, maar het kritische monster en de bijbehorende veroordeling van het kleine […]

Verder lezen

Undercover in het normale leven

Sinds een paar weken heb ik twee baantjes. De ene is echt een ‘grote mensenbaan’ op een kantoor. De ander is meer een studentenbaantje, maar toch: sinds kort ben ik onderdeel van het werkende leven. Gaat me dat gemakkelijk af? Nee. Mijn hoofd heeft van de nature de neiging de verkeerde kant op te trekken als ik niet oplet. Richting zelfhaat, streberigheid, achterdocht, suïcidaliteit, onzekerheid, somberheid, pessimisme, somatiseren. Ik moet mijn hoofd actief bijsturen, elke […]

Verder lezen

Mijn grootste troost

Ik zou nooit geholpen willen worden door iemand die alléén ervaringsdeskundig is. Ik ben heel eigenwijs en neem eigenlijk alleen dingen aan van mensen die meer weten dan ik, die jarenlang met hun neus in de boeken hebben gezeten en die mij om de oren kunnen slaan met kennis die ik nog niet wist. Ik vind het sowieso woest aantrekkelijk als iemand meer weet dan ik, maar dat is een verhaal voor een andere keer. […]

Verder lezen

Het afscheid van ons geheime project

Dit is het afscheid van ons geheime project. Helaas, we moeten afstand nemen en weer omdraaien. Daarom breng ik in kaart wat we gaan missen. Of, wat ik denk te gaan missen. We gaan de afwezigheid van een beschermlaag missen. Alles is nu zo heerlijk tastbaar, zowel organen per stuk voelen, gevuld met eten, drinken, of leegte, als het voelen van botten. Het scherpe raken van mijn knieën als ik op mijn zij lig, wat […]

Verder lezen

Vriend of toch vijand?

Het is moeilijk. Moeilijk om het los te laten, moeilijk om het te beseffen, moeilijk om het over mijn lippen te brengen. Jarenlang heeft het mij ‘geholpen’, althans, dat dacht ik. Ik vond troost, controle en rust terug in mijn psychische ziektes. Al beweerden de mensen die rond mij stonden iets anders. Jarenlang heb ik gedacht een vriend erbij gekregen te hebben, jarenlang dacht ik dat dit mijn redding was, dat ik hier veel mee […]

Verder lezen

De kater komt later

Ik zit op de grond in de douche en laat het warme water over me heen stromen. M’n hoofd rust tegen de muur en ik heb m’n ogen dicht. Alles duizelt. Ik ben brak en heb een flinke kater. Nee, ik heb niet een avondje flink gestapt, zoals de meeste van mijn medestudenten zijn gaan doen. Ik heb gisteravond moeten dealen met kortsluiting in m’n hoofd van heb ik jou daar. Ergens wist ik wel […]

Verder lezen

Ben je boos op mij?

“Ben je bang? Boos? Verdrietig? Teleurgesteld?” Ik ga het hele rijtje ‘negatieve’ emoties af, als ware het een meerkeuzemenu waaruit mijn lief er eentje moet kiezen. Als ik in paniek ben, kan ik haar niet lezen. Haar gezichtsuitdrukking kan letterlijk alles betekenen. “Nee joh, niks aan de hand” antwoordt ze. Ze kijkt verbaasd. Ze voelt zich gewoon oké, ik heb haar geen kwaad berokkend. Soms neem ik daar genoegen mee, maar soms ook niet. “Ik […]

Verder lezen

Boos kind

Het zal ongetwijfeld ergens goed voor zijn, het wordt niet voor niks behandeld bij schematherapie. Mijn boze kind komt eruit… Sinds een jaar of vijf vakkundig weggestopt, komt er nu een boze puber tevoorschijn waar je U tegen zegt. Mijn man en ik hebben de afgelopen weken twee keer een ruzie gehad waar ik me diep voor schaam. Inclusief agressie en kinderachtig napraten. Ook in het dagelijks leven ben ik snauwerig en prikkelbaar. Dat is […]

Verder lezen

Ik heb geen trauma, wel een nieuw nachtlampje

Zoals ik in mijn eerdere blogs schreef, heb ik – durf ik dit zwart op wit te zetten zonder het te ontkrachten? – een dissociatieve stoornis. Een dissociatieve stoornis komt voort uit trauma, dissociatieve identiteitsstoornis (DIS) en dissociatieve identiteitsstoornis niet anders omschreven (DS NAO) komen voort uit trauma dat heeft plaatsgevonden voor het (uiterlijk) achtste levensjaar. En dat is waar ik standaard vastloop. Ik heb geen trauma’s, en al helemaal niet van toen ik zo […]

Verder lezen

Op mijn hoede

Ik heb je lief. Ik heb je lief als ik vertel dat ik op mijn hoede ben. Dat ik het niet fijn vind dat ik overal zo sterk op reageer. Dat ik zelfs op mijn hoede ben als ik met jou samen ben. Dat ik graag had gewild dat ik niet zo grillig ben. Maar ik ben ook flabbergasted. Ik heb zo ontzettend lang gedacht dat mijn orkaan mensen zou afschrikken. Dat ik te scherp […]

Verder lezen