Blogs over tranen

Je kunt het niet alleen

“Je kunt het niet alleen.” Dat is een uitspraak die ik niet zou ontkennen. Iedereen heeft mensen om zich heen nodig die je warmte en liefde geven, mensen bij wie een knikje al voldoende is om elkaar te begrijpen, mensen die het slechte bij je naar boven halen en mensen die je gewoon accepteren om wie je bent en het beste met je voor hebben. Wat als je wel weet dat sociaal contact ontzettend belangrijk […]

Verder lezen

Vijf Laura’s

Afgelopen week hebben Peut en ik kennisgemaakt met vijf verschillende Laura’s. Bange Laura, je-mag-alles-met-me-doen Laura, Laura die zichzelf helemaal afmaakt, Laura met wie altijd alles goed is en heel eventjes met de verdrietige, eenzame Laura. Allemaal Laura. Allemaal ik. Vier daarvan zijn er heel veel, twee ervan zijn voor iedereen te zien. Eentje is zelfs voor mij nog een raadsel. Het blijft raar, Peut heeft vijf stoelen in een kringetje gezet en iedere stoel gaf […]

Verder lezen

Lichter leven, zweven

Deze blog gaat in op een ernstige vorm van anorexia en bevat mogelijk triggers. Zorg voor jezelf! Anorexia nervosa, dat is toch iets voor jonge meisjes die aandacht willen? En het heeft toch alles te maken met het slankheidsideaal, de graatmagere modellen en de fitgirls? Aan de oppervlakte lijkt dat ook best te kloppen, want ook al ben ik een belegen vrouw van 50 jaar, ik wil afvallen, ik wil lichter zijn. Lichter zijn. Lichter […]

Verder lezen

Alice in Wonderland

De afgelopen weken heb ik tegen deze afspraak opgezien. Ik heb een intake bij een GGZ-instelling. Ik zit in de trein en hoe dichterbij ik kom hoe zenuwachtiger ik word. Als ik zit te wachten probeer ik mezelf toe te spreken: ‘Het is niet raar dat ik het eng vind, ik kan dit, gewoon blijven ademhalen.’ De minuten lijken langer te duren tijdens het wachten. Ik kijk naar de mensen die zich bewegen door de […]

Verder lezen

Wat ik je na al die jaren wil vertellen

Zelfdoding is één van de voornaamste doodsoorzaken bij jongeren. Ook ik ondernam meerdere pogingen. Ik overleefde het, maar kan nu nog niet zeggen dat ik daar dankbaar voor ben. Ik heb het zo moeilijk met mijn verleden. Daarnaast nog met het opgroeien en de verantwoordelijkheden die daarbij komen kijken. We kunnen de klok niet terugdraaien en ik leef in een wereld, waarin ik maar weinig controle heb. In mijn jeugd voelde ik me nergens goed […]

Verder lezen

De verschillende brillen van borderline

Voor mij voelt borderline als het bezitten van een uitgebreide brillencollectie. Elke bril beïnvloedt m’n interpretatie van wat ik zie, hoor en voel op een totaal verschillende manier. Ik bepaal meestal niet welke bril ik opzet; hij belandt als vanzelf op mijn neus. De ik-ben-een-puppy-en-jij-bent-mijn-moeder-bril Soms bombardeer ik je tot mijn moeder. Ik neem alles wat je zegt bijzonder serieus. Als je zegt ‘spring in de sloot’ zou ik het nog doen ook. Ik zou […]

Verder lezen

Soulsister

Deze blog gaat in op de gevolgen van een ernstig trauma. Heb je hulp nodig of iemand om mee te praten? Neem contact op met je behandelaar, met de luisterlijn of Mind Korrelatie. Zo opeens was je daar. Er lag een lijntje, ik voelde hem direct. Je aarzelende houding. Je pijn die zover opgelopen was dat hij overstroomde via een traan over je wang. Ik voelde het. Alleen plaatste ik hem verkeerd, verwarde hem met […]

Verder lezen

Prettig gestoord, niets persoonlijks

Lichtpuntjes De donkere dagen beginnen langzaam maar zeker te lengen. Wanneer we na het avondeten met de hond gaan lopen schemert het. of is het zelfs nog ‘gewoon’ licht. Alles aan mij reageert op de seizoenswisselingen en ik merk dat mijn depressie erbij gebaat is dat het langer licht is en over het algemeen beter weer om buiten te zijn. Ook al kan het nog ijzig koud zijn, de zon schijnt volop. De afgelopen maanden […]

Verder lezen

Mijn kind wil dood

“Mam” zegt mijn zoon terwijl ik in de keuken bezig ben de borden vol te scheppen, “Wat moet ik nu nog eigenlijk doen met mijn leven?” Ik blijf met mijn rug naar hem toestaan en rommel wat met bestek, pannen en opscheplepels. Koken is niet mijn beste kwaliteit en het is niet raar dat ik dingen laat vallen, herrie maak en veel mopper en zucht van ellende als ik mij met het bereiden van voedsel […]

Verder lezen

Het meisje van vroeger

Ik heb een tijdje niks te doen en ik besluit om oude fotoboeken te bekijken onder het mom van tijddoding. Al na een paar bladzijdes merk ik dat het me veel meer doet dan dat ik verwacht had. Ik kijk naar mezelf van acht jaar geleden. Ik zie een meisje dat danst en springt, optredens geeft, altijd lachend. Er zit geen één foto bij waarop ik niets aan het doen ben, waarop ik niet vrolijk […]

Verder lezen

“Niet voor psychiatrische gevallen”

Ondervoed, uitgedroogd. Zo kwam ik op de Spoedeisende Hulp binnen. Bloedwaardes waren zeer verontrustend. De huisarts belde mij met de uitslag van het bloedonderzoek. Of ik binnen een half uur in het ziekenhuis kon zijn? Er stond al een bed voor me klaar en na een vluchtig onderzoek van de internist in opleiding, kreeg ik direct een levensreddend infuus. De arts vroeg een beetje door naar mijn anorexia en hoe het nu zover had kunnen […]

Verder lezen

De allerlaatste keren

Ik ben voor voorlopig de allerlaatste keer onderweg naar mijn werk. In haast kocht ik afscheidscakejes voor de cliënten en een fles wijn voor mijn collega. Ik heb veel moeite met laatste keren, misschien nog wel meer moeite dan met eerste keren. De komende en de afgelopen dagen stonden volledig in het teken van laatste keren. De laatste keer naar de psycholoog, de laatste keer koffie met een goede vriend en de laatste keer andijviestamppot. […]

Verder lezen

Een vijf achter de twee

Afgelopen vrijdag was ik jarig. Ik werd 25. Een vijf achter de twee, in plaats van een vier achter de twee zoals het afgelopen jaar. Ik werd 25, een kwart eeuw. Het klinkt misschien heel raar, maar voor mij was het nogal iets. Ik werd 25, ik ben nu 25 jaar. Vijftien jaar en vier dagen geleden lag ik ’s avonds in m’n bed. Ik besloot dat ik nooit 25 zou worden. Ik zou sterven […]

Verder lezen

Het verleden ligt achter me

De psychiater vraagt me om mijn ogen te sluiten en het plaatje voor me te zien. Dat verstilde beeld uit de rampenfilm in mijn hersenen die me bij tijd en wijlen nog steeds nekt. Ik zie het haarscherp voor me en ga gelijk kapot. Tranen stromen uit mijn ogen, mijn buik en borst trekken samen, mijn armen sla ik beschermend om mijn romp. Met mijn gezicht in een grimas bijt ik door. Het daarop volgende […]

Verder lezen

Je bent niet alleen

Ik zit als kind op de achterbank van een te volle auto: Ouders ruzie om de route, een verstikkende vakantie-lucht en ongecontroleerd lawaai worden afgewisseld met angstvallige stiltes wanneer mijn vader zijn arm naar achter zwaait. Ik draai nog eens mijn cassettebandje om: ‘Remi, Alleen op de wereld’. Samen met Remi ben ik opzoek naar verbondenheid en erkenning. Buiten trekt het Franse geel aan mij voorbij. Ik wil erin verdwijnen. Zwart-wit denken, mijn therapeut noemt […]

Verder lezen

Emotioneel verwaarloosd: het zit óveral in

Sinds ik met m’n huidige therapie steeds meer m’n gevoel echt toe laat, overspoelt het me regelmatig. Mijn therapeute adviseert me m’n verdriet op een dag tijdelijk te parkeren en er een keer per dag een moment voor te nemen om er mee bezig te zijn. Best een goed idee, soms lukt dat ook aardig. En soms helemaal niet: de kleinste dingen kunnen namelijk opeens de hel doen openen. En dan is parkeren niet m’n […]

Verder lezen