Blogs over tranen

Dankbaar voor de ggz

Als ik mensen maar genoeg op afstand houd, kunnen ze me ook niet raken. Dat is mijn manier om me niet verder te laten kwetsen. Dat werkt natuurlijk goed, maar betekent ook dat mensen er niet echt voor me kunnen zijn, waardoor dat kleine meisje in mij nooit de compassie ontvangt die ze zo nodig heeft. Dat kleine meisje dat zoveel leed heeft gekend, door toedoen van iemand die juist onvoorwaardelijk van haar zou moeten […]

Verder lezen

Mijn behandelaar gaat weg

Nieuwe mensen zijn eng. Nieuwe hulpverleners zijn nog enger, want die komen toch dichterbij dan de gemiddelde mens. Het was de bedoeling dat deze dichterbij zou komen dan wie dan ook, dus het vroeg veel van me om op de eerste afspraak te komen. Deze psycholoog was met zorg uitgezocht, hij had namelijk verstand van autisme maar ook van OCS. De OCS moet behandeld worden omdat het mijn leven wel erg moeilijk maakt, maar ik […]

Verder lezen

Stappen naar herstel

Gelaten en opgewonden tegelijkertijd schrijf ik een mail aan mijn SPV’er [sociaal-psychiatrisch verpleegkundige, red.]. Morgen zie ik haar, maar dan hebben we in ieder geval een gespreksagenda. Al drie jaar ben ik nu al bij het FACT-team waar ik een vaste SPV’er heb. Hoe vaak ik haar zie, is op basis van ‘zo nodig’. Dus ik heb niet alleen ‘zo nodig’ kalmeringsmedicatie, maar ook een SPV’er, haha… Maar goed, wat werkt dat werkt. Soms is […]

Verder lezen

Ik snap het nu

Ik snap het eindelijk. Ik snap nu waarom ik tot niks kom, waarom ik mij nergens toe kan zetten, waarom de kleinste taakjes mij zoveel moeite kosten, waarom ik niks afrond, waarom ik niet voor mezelf zorg, waarom ik geen opleiding heb, waarom ik nergens bij hoor, waarom niks zin heeft, waarom ik mijzelf sociaal isoleer, waarom ik mijzelf telkens saboteer.  Andere keren zet ik mij juist 100% in. Bijna dwangmatig en krampachtig. Vroeger moest […]

Verder lezen

Rouwen om autisme

Het voelde alsof de scheuren in de grond waar ik al die tijd op balanceerde rechttrokken. Tegelijkertijd had ik zoveel vragen en werd ik opgeslokt door diepe rouw. Na zeven jaar intensief behandeld te zijn geweest voor persoonlijkheidsstoornissen, zoals borderline, trekken van narcisme en obsessief-compulsief, moest ik geloven dat ik uitbehandeld was. Na een eigen onderzoek herkende ik mijzelf in autisme en na officiële testen kreeg ik afgelopen december de diagnose. Het fijne gevoel van […]

Verder lezen

Gevolgd door lichtflitsen

Als een klein meisje lig ik in bed. Trillend en huilend. Tranen blijven maar stromen uit mijn ogen, maar er is niemand die het ziet. Lichtflitsen schieten voorbij. Flashbacks en herbelevingen komen en gaan. Er is niemand die zegt: hoor je mij? Niemand die even een schouder heeft, zegt dat het goed komt, of gewoon even niks zegt.  Die mensen zijn er wel. Ze zijn er om op te steunen. Iemand waar je even op […]

Verder lezen

Als ik me goed voel, doe ik te veel

Er zit een nadeel aan me goed voelen. Ik voel me daarna namelijk altijd slecht. Het klinkt een beetje kort door de bocht zo, maar het klopt wel. Als ik me goed voel, doe ik namelijk heel veel. Ik pak allemaal dingen op die me leuk lijken, regel dingen die ik eigenlijk heel eng vind en ga vaak, maar dan ook echt vaak, over mijn grenzen heen. Ik wil zo genieten van elk momentje blijdschap […]

Verder lezen

Bang voor het nieuwe jaar

Al mopperend en scheldend in mijn hoofd op al die mensen die hun successen van het afgelopen jaar op social media aan het delen waren, kwam ik mijn oudejaarsdag door. Waarom snapten deze mensen niet gewoon dat ik er een normale dinsdag van wilde maken? Dat hun jaaroverzichten mij ontzettend jaloers maakten? Ik wilde mijn successen ook vieren, maar ik kon ze niet zien bij mezelf. Ik probeerde goed voor mezelf te zorgen, want dat […]

Verder lezen

Mijn ware kleur laten zien

Wat ik af en toe mis, is het gevoel dat ik mezelf mag zijn. Met al mijn kwetsbaarheid. Dat soms de tranen op de grond druppen en het snot al op mijn lippen staat. Ook dát ben ik. Maar ik laat die kant van mezelf bijna nooit zien, vooral omdat ik bang ben dat de ander denkt dat ik het voor de aandacht doe. Tegenwoordig denk ik ‘en wat dan nog?’ Dan denken ze dat […]

Verder lezen

Kintsukuroi – Littekens van goud

Ik voel me op mijn plek. Ik voel me een buitenstaander. Ik voel me sterk. Ik voel me kwetsbaar. Ik voel me geaccepteerd. Ik voel me een last. Ik voel mezelf groeien. Ik voel me onzeker. Ik voel… Veel te veel. Ik maakte een alomvattende dag op school mee waarin ik volledig in tweestrijd werd gebracht. Vanbinnen verscheurde ik mezelf terwijl dit aan mijn uiterlijk nergens te zien was. Ik deed goed mee met de […]

Verder lezen

Een ‘normale’ kop koffie

Mijn kaak trilt zachtjes en onvrijwillig. Ik hoop dat hij het niet ziet. Ik heb een zure smaak op mijn tong, die me doet denken aan kattenpis. Ik voel mijn benen niet meer. Ik heb het idee dat ik mezelf onder heb geplast, terwijl ik stijfjes naar hem glimlach: hier zitten we dan, zoveel jaren later weer voor het eerst, en we zijn ‘ineens’ allebei zo ‘burgerlijk’ geworden. Wie had dat gedacht? “Je was echt […]

Verder lezen

Mijn avontuur in Spanje

Ondertussen zit ik alweer ruim drie maanden in Spanje, waar ik vrijwilligerswerk doe bij een paardenopvang. Het is zwaar hier. Niet zozeer het verzorgen van de dieren, maar vooral de weg die ik met mezelf bewandel.  In augustus ben ik terug naar Spanje vertrokken, nadat ik daar in juli drie weken vrijwilligerswerk had gedaan. Dit beviel me prima, dus belden de eigenaresse van de stichting en ik met mijn ouders om te vertellen dat het […]

Verder lezen

Een donderslag bij heldere hemel

Eigenlijk zat ik midden in mijn herstel. Ik ging braaf drie keer per week naar mijn emotieregulatie-groepstherapie en deed thuis de opdrachten die we daar bedachten. Ik nam mijn medicatie zoals voorgeschreven en deed mijn best om contact te hebben met onze zoon. Het was geen fijne periode maar wel een nieuwe periode. Een periode van therapie die blijkbaar iets positiefs met me doet en een periode waarin ik heel ergens in de verte misschien […]

Verder lezen

Wat denk je zélf?

Inmiddels ben ik al 3,5 jaar onder behandeling bij een psychiater. Sinds een tijdje zie ik haar ‘nog’ maar één keer per maand. Het is wel heel fijn dat dit nog zo is, want zoals ik laatst bijna in tranen tegen haar zei aan de telefoon: ‘Ik heb deze persoonlijkheid pas één jaar, het voelt soms alsof ik nét heb leren lopen!’ Ik bedoelde daarmee dat ik pas sinds een jaar enigszins in contact sta […]

Verder lezen

Ik ben herstellende en kan het leven aan!

Na tien weken opname, waarvan zeven intensieve weken, vijf dagen per week, kan ik zeggen: ik ben herstellende en ik kan het leven aan! Ik kwam hier in opname, buiten de regio, na een heftige crisis, omdat mijn regio me al had afgeschreven. Ik kreeg een time out-opname en begon uit te leggen waarom het in mijn eigen ggz vastliep. De psychiater schrok hier enorm van, want die zag de wil en de potentie. Geen […]

Verder lezen

Mijn intake bij de ggz

Het was 16 september, een week na mijn verjaardag. Ik werd wakker van weer een nacht met nachtmerries. Vol emotie en tegenzin ging ik weer de dag in. Ik wist nog niet dat deze dag zoveel anders zou zijn dan alle anderen. Ik begin die dag met een gemiste oproep, een privé nummer. Daarbij was er een voicemail ingesproken. Het lijkt mij onbelangrijk en ik begin eerst met een kop koffie zoals elke ochtend om […]

Verder lezen