Blogs over thuis

Leven na ECT

De dag dat ik ontslagen werd uit het ziekenhuis was overweldigend. Ik liet het maar over mij heen komen maar wist eigenlijk niet hoe ik mij moest voelen. Ik was opgelucht dat de laatste ECT voorbij was en ik twee dagen later al naar huis zou gaan? Blij, omdat ik mij minder depressief voelde. Ik wist niet dat er nog heel veel meer bij zou komen kijken. Thuis in mijn huisje, op een crisisplek, midden […]

Verder lezen

Alsof de wereld ophoudt met bestaan

Na morgen heeft mijn hoofdbehandelaar drie weken vakantie. Dit gegeven, bovenop nieuwe traumaherinneringen die bovenkomen, zorgt voor veel onrust en spanning. Eigenlijk gaat het al een week niet super goed. Ik ben erg moe, heb herbelevingen, drang tot automutilatie en gedachten aan suïcide. En ja, mijn hormonen doen ook nog eens een schepje erbovenop. Dat staat zelfs in mijn behandelplan, dus weet ik dat het nu even extra ingewikkeld is. Het is uitzien naar het moment […]

Verder lezen

Het vroegere vandaag

Vandaag is een dag waarop niks wil. Rechtop zitten is al veel. Het liefst wil ik slapen. Slapen zodat ik me niet zo ellendig voel. Ik heb intussen flinke wallen en rode ogen gekregen van het huilen. Ik heb tussen de middag wat onkruid uit de tuin getrokken, twee pannen afgewassen en geluncht. Dat was een enorme uitdaging.  Verder heb ik op het hoekje van mijn bed gezeten, luisterend naar de muziek van de radio […]

Verder lezen

Het leven na een gedwongen opname

In deze blog gaat het over suïcidaliteit en een heftige opname. Zorg goed voor jezelf en lees deze blog niet als dit mogelijk te triggerend voor je is. Heb je zelf last van suïcidale gedachten en wil je daar met iemand over praten? Neem contact op met 113 Zelfmoordpreventie. Opeens ben ik weer thuis na een gedwongen opname. Het voelt alsof alles wat eerst zo normaal was een hele nieuwe betekenis heeft gekregen. Mijn wereld […]

Verder lezen

Hardnekkige patronen

Je kent het vast wel, van die hardnekkige patronen die maar terug blijven komen. Die niet eerst even netjes op de deur kloppen of ze in je leven aanwezig mogen zijn, maar die gewoon het roer overnemen. Een van die patronen waar ik keer op keer keihard tegen aanloop, is dat ik dingen waar ik eigenlijk heel verdrietig, angstig of boos door ben lachend kan vertellen. Op die manier kom ik maar niet bij het […]

Verder lezen

Dankbaar voor mijn psychotherapeut

“Alex, ik maak me zorgen om je mentale gezondheid.” De woorden dreunen nog na, al ben ik allang uit de praktijkruimte. Hij, mijn psychotherapeut, maakt zich zorgen om mij! Ik weet dat het momenteel niet mijn beste tijd is. Vele angsten zorgen ervoor dat ik maar weinig durf, maar hoe kan hij zich zorgen maken om mij? Hij ziet en spreekt veel mensen als therapeut. Van al deze mensen ben ik er toch niet het […]

Verder lezen

Geef me de tijd om mijn woorden te vinden

Ik hoor mijn telefoon overgaan. Op het scherm zie ik de naam van mijn therapeute verschijnen. Mijn adem stokt even en ik staar slechts naar mijn trillende mobiel. Ik ben de belafspraak vergeten. Alles in me zegt dat ik niet moet opnemen. Het is te veel. Ik kan dit niet. Ik zal dichtklappen. Maar ik wil mijn therapeute ook niet zomaar laten zitten. Ze weet dat ik belangst heb en houdt daar vast wel rekening […]

Verder lezen

Jouw lichaam is van jou

Ik deel hier een beetje van mijn verhaal. Je hoeft hier, zelfs als de ervaringen te vergelijken zijn, niks in te herkennen. Hoe iets binnenkomt en wat de gevolgen zijn, is van zoveel dingen afhankelijk dat het een zeer persoonlijk iets is. Ik deel hier dus mijn visie, mijn ervaring, mijn mening. Met als doel om het onderwerp open te gooien en te vertellen dat jij ertoe doet. Dat je lichaam van jou is, ook […]

Verder lezen

Het wordt beter!

Ik wil vertellen hoe mijn eetstoornis eruit zag op zijn heftigst en hoe ik mezelf (grotendeels) heb weten te herpakken. Vanaf mijn elfde begon ik al een ongezonde relatie met mijn lichaam en eten te krijgen. Ik was een jaar of 13 toen ik er af en toe naar ging handelen door middel van overmatig bewegen en te weinig eten. Iedere keer kon ik mezelf herpakken, totdat ik in 2008 op mijn zeventiende een nare […]

Verder lezen

Virusstress

De coronapandemie maakt allerlei dingen in mij los die jarenlang een sluimerend bestaan leidden. Ze lagen te wachten op een kans om los te breken. Dus heb ik nu smetvrees, handenwasdwang, een handcrèmeverslaving en een anderhalvemeterobsessie. Gisteren was ik net een halfuur thuis toen ik al drie keer mijn handen had gewassen. Na het thuiskomen, na het schoenen uittrekken en nog een keertje voor de zekerheid. Is dat nou te veel? O ja, ik lijd eveneens […]

Verder lezen

Laatmaarzittenvandaag-dag

Vandaag lijkt op gisteren en morgen op vandaag. Iedere dag is hetzelfde. ‘s Morgens om kwart over negen bij het stoplicht met de hond, dan door naar de andere kant van het park, daar drie kwartier spelen met andere honden in de buurt, dan naar huis, ontbijt maken, tv aan en tekenfilms kijken. Ergens zo rond twee uur val ik in slaap van saaiheid, lunch sla ik aardig over, want pas om elf uur ontbeten, […]

Verder lezen

Gescheiden door mijn psychische klachten

Deze blog gaat over suïcidaliteit. Heb je zelf suïcidale gedachten en wil je daar met iemand over praten? Neem contact op met 113 Zelfmoordpreventie via 0900-0113 of 113.nl. Het was 2005, we zaten samen op de dagbehandeling in een jeugdkliniek. Ik vond hem gelijk leuk en hij mij achteraf ook. Na twee jaar vriendschap werd het een relatie en hij kwam al snel bij mij en mijn moeder inwonen. Ik was altijd bang dat hij […]

Verder lezen

Hoofdpijn door overprikkeling

Op mijn zevende leerde ik paracetamol slikken. Het bittere spul was te vies om op te kauwen, maar niks slikken was ook geen optie, dan had ik de hele dag hoofdpijn. Op de middelbare werd de hoofdpijn dagelijkse kost. Een drukkend knellend gevoel op mijn hoofd dat al mijn energie opslurpte. Leren lukte me niet en in de klas kon ik me niet concentreren. Mijn hoofd bonkte over de les van de docent heen. Terwijl […]

Verder lezen

Op de vlucht

Lieve vluchter in mij, Tot vijf dagen geleden had ik nog nooit van je gehoord. Ik wist wel van je bestaan, maar toch kende ik je onvoldoende en wist ik niet waar je je nu daadwerkelijk bevond. We leerden elkaar bij toeval kennen, onverwachts en niet gepland; je had een plan gemaakt zonder mij hierin mee te nemen. En binnen enkele uren was je plan gesmeed en tot uitvoer gebracht. Je liet mij pas weer […]

Verder lezen

Stappen naar herstel

Gelaten en opgewonden tegelijkertijd schrijf ik een mail aan mijn SPV’er [sociaal-psychiatrisch verpleegkundige, red.]. Morgen zie ik haar, maar dan hebben we in ieder geval een gespreksagenda. Al drie jaar ben ik nu al bij het FACT-team waar ik een vaste SPV’er heb. Hoe vaak ik haar zie, is op basis van ‘zo nodig’. Dus ik heb niet alleen ‘zo nodig’ kalmeringsmedicatie, maar ook een SPV’er, haha… Maar goed, wat werkt dat werkt. Soms is […]

Verder lezen

Mijn leven is een groot toneelstuk

Soms voelt het als één grote show. Ik doe mijn make-up, kleed me aan en doe mijn haar. Ik zorg dat ik er op mijn best uit zie. Van buiten dan, want vanbinnen blijf ik lelijk.Het is één groot toneelstuk, en ik speel de hoofdrol… “Open je je ogen met een traan of met een lach?” Een zin uit het liedje ‘Mooi’ van Marco Borsato. Ik open vaak mijn ogen met een traan. En dat […]

Verder lezen