Blogs over suïcide

Alsof de wereld ophoudt met bestaan

Na morgen heeft mijn hoofdbehandelaar drie weken vakantie. Dit gegeven, bovenop nieuwe traumaherinneringen die bovenkomen, zorgt voor veel onrust en spanning. Eigenlijk gaat het al een week niet super goed. Ik ben erg moe, heb herbelevingen, drang tot automutilatie en gedachten aan suïcide. En ja, mijn hormonen doen ook nog eens een schepje erbovenop. Dat staat zelfs in mijn behandelplan, dus weet ik dat het nu even extra ingewikkeld is. Het is uitzien naar het moment […]

Verder lezen

Gescheiden door mijn psychische klachten

Deze blog gaat over suïcidaliteit. Heb je zelf suïcidale gedachten en wil je daar met iemand over praten? Neem contact op met 113 Zelfmoordpreventie via 0900-0113 of 113.nl. Het was 2005, we zaten samen op de dagbehandeling in een jeugdkliniek. Ik vond hem gelijk leuk en hij mij achteraf ook. Na twee jaar vriendschap werd het een relatie en hij kwam al snel bij mij en mijn moeder inwonen. Ik was altijd bang dat hij […]

Verder lezen

De dag dat ik dood zou gaan

Oudejaarsavond was de dag dat ik dood zou gaan. Ik zou suïcide plegen en dat was het dan. Het was klaar, ik had mijn rol op deze wereld wel uitgespeeld. Ergens zo tussen het feestgedruis en het vuurwerk door, zou ik er stiekempjes tussenuit knijpen. Zoals je merkt is er ergens iets mis gegaan in die planning en daar ben ik nu heel erg blij om. Want ik wilde niet dood, maar de depressie die […]

Verder lezen

Mijn eerste opnames in de ggz

Crisis en diagnostiek In 2015 werd ik voor de eerste keer opgenomen, eerst voor een crisis en vervolgens voor diagnostiek. Zowel mijn familie als mijn psychologen waren wanhopig over hoe ik ooit weer op het juiste pad terecht zou kunnen komen. Ik was suïcidaal, deed aan zelfbeschadiging, vertrouwde niemand en leefde in mijn eigen wereldje. Doordat ik vanaf een jaar of zes ben misbruikt en mishandeld door ‘buitenstaanders’ en niemand meer vertrouwde, heb ik mijn […]

Verder lezen

Crisisafdeling

Ik had nooit gedacht dat ik dit nog een keer zou meemaken, maar het is toch echt gebeurd. Ik kon weer met mijn tas terug naar de gesloten crisisafdeling, waar ik al twee keer eerder had gezeten. De plek waar ik een goede vriendin ben verloren. Ik wou met geen mogelijkheid terug naar de crisisafdeling, maar ik kon niet blijven in de behandelgroep waar ik nu zit, aangezien het een open afdeling is en ik […]

Verder lezen

Dansen met de dood

Het is inmiddels een ruime vijf jaar geleden dat ik voor het laatst wakker werd en dacht: fuck. Wéér mislukt. Het was de laatste poging in een vrij lange rij, die ooit op mijn twaalfde begon. Die eerste poging was bijna aandoenlijk naïef. Maar er is niets aandoenlijks aan een twaalfjarige die uit het leven wil stappen. De pogingen in de jaren die volgden, werden beter (voor zover je bij zoiets in gradaties van goed […]

Verder lezen

Vijf Laura’s

Afgelopen week hebben Peut en ik kennisgemaakt met vijf verschillende Laura’s. Bange Laura, je-mag-alles-met-me-doen Laura, Laura die zichzelf helemaal afmaakt, Laura met wie altijd alles goed is en heel eventjes met de verdrietige, eenzame Laura. Allemaal Laura. Allemaal ik. Vier daarvan zijn er heel veel, twee ervan zijn voor iedereen te zien. Eentje is zelfs voor mij nog een raadsel. Het blijft raar, Peut heeft vijf stoelen in een kringetje gezet en iedere stoel gaf […]

Verder lezen

Nergens veilig

Ik voel mij nergens veilig, nooit. Nooit gedaan ook trouwens. Toch hoor ik sinds mijn terugval vaak dat het eerder nooit opviel dat ik traumaklachten had. Nu wel dus. Iedereen die vroeger wist van mijn complexe posttraumatische stressstoornis (CPTSS), wist wel dat ik wat dingen had meegemaakt, dat ik moeilijk sliep en er psychologisch nou niet als een ster erbij zat. Toch leek ik voor lange tijd te functioneren. Te lang. Tot alles in elkaar […]

Verder lezen

Blijf in mij geloven

Ik wil dansen, zingen, huppelen… Soms wil ik dat het leven stopt. Teveel pijn, te moe, geen kracht meer om het vol te houden. “Er komen betere tijden”, word ik dan getroost. Misschien. Maar er komen ook slechtere tijden. Mensen worden ziek, gaan dood, verongelukken, etc. Ook de mensen van wie ik houd. Dat is het leven. Dat hoort erbij.Maar ik wil dat niet meer. Ik kan dat niet meer. Ik heb al teveel pijn. […]

Verder lezen

De emotietrein

Dat emotionele verwaarlozing en onveilige hechting best wel “een ding” zijn, wordt voor mij steeds helderder. Het komt steeds meer binnen als een razende trein. En zo graag wil ik van alles delen, maar dit helder op papier krijgen lukt steeds maar niet. Ik ben het balletje in een flipperkast op het moment. Een rode draad haal ik er misschien wel uit, hetgeen waarvan ik zie dat ik wel steeds beter doe en mij helpt: […]

Verder lezen

Hoe slechter soms beter is

Trigger warning – Deze blog gaat in op automutilatie Een vriendin van me zei heel lief dat ik heel hard bezig ben en enorme stappen aan het zetten ben. “I know, you probably can’t see it, but chick, you’re growing!!!” Ik zie het geloof ik half, anderen zien het volgens mij voor geen meter. Maar die zien dan ook alleen maar de buitenkant. Ja, de buitenkant is op dit moment slechter dan grofweg twee jaar […]

Verder lezen

Ik-wil-dood-dagen

Soms sta ik op en begint mijn hoofd direct tegen me te praten. “Jij bent echt een stom rotwijf.” “Je kan helemaal niks.” “Je doet alles verkeerd.”Deze uitroepen worden bijna altijd opgevolgd door “Ik wil dood ik wil dood ik wil dood”. Deze mantra kan de hele dag blijven hangen. De eerste keer dat al deze gedachten door mijn hoofd spookten, schrok ik nog.Ik ging me afvragen of ik echt dood wilde. Ik dacht dat […]

Verder lezen

Rampscenario’s uit angst niet gehoord te worden

Ik ben er een kei in. Rampscenario’s verzinnen. Ik had misschien wel beter rampenfilms kunnen maken, want wat er soms in mijn hoofd zich afspeelt is absoluut niet geschikt voor kinderen onder de zestien jaar. Mijn laatste hersenspinsel is weer zo’n leuke. Op dit moment ben ik constant bang dat ik op de een of andere manier mijn eigen therapie aan het saboteren ben zonder dat ik het expres doe of zelf doorheb. Afleiden van […]

Verder lezen

Coconnetje

Alweer een tijd geleden dat ik wat geschreven heb. Waarom? Geen idee! Het is niet eens alleen maar héél slecht of heel goed met me gegaan. De gewone ups en downs die bij het leven horen en de extra ups en downs die bij verwerking en herstellen horen. De euforie bij het afsluiten van het eerste index trauma gaat bijna feilloos over in de heftigheid van het krijgen van nieuwe herinneringen bij het starten met […]

Verder lezen