Blogs over structuur

Hoe ga je (als autist) om met voedselaversies?

Ik ben mijn hele leven een moeilijke eter geweest. Het was vaak een strijd aan de eettafel, hoewel mijn moeder echt met engelengeduld probeerde me toch te laten eten. Ik haalde de frutseltjes uit de spaghetti: geen paprika, geen ui, geen prei; uren was ik ermee bezig. Alles met champignons kon mijn moeder al helemaal vergeten. Ik weigerde broccoli, maar lustte wel bloemkool. De ene dag at ik wel bitterballen en de volgende dag opeens […]

Verder lezen

Stoppen met handen schudden

Nu we toch allemaal obsessief bezig zijn met hygiënische maatregelen om besmetting te vermijden, kunnen we misschien voorgoed afrekenen met ongewenst lichamelijk contact. Ik denk vooral aan definitief stoppen met handen schudden met allerlei vreemden, de begroeting waar je ouders je als kind al toe dwongen. Omdat het nu eenmaal zo hoort. Begroeten is net als afscheid nemen in veel situaties gewenst en handig. En als autist heb ik ook geen bezwaar tegen dergelijke rituelen. […]

Verder lezen

Waarom luisterde jij niet naar mij?

Jij, waarom luisterde jij niet naar mij? Ik vertelde jou over mijn lijden, over mijn trauma’s, over nachtmerries en herbelevingen, over dat ik geen hap meer door mijn keel kreeg. Maar je luisterde niet naar mij. Je vond me te theatraal, narcistisch, afhankelijk, ontwijkend, manipulatief, depressief.Ik moest me maar anders leren opstellen. Anders leren denken.  Jij, waarom luisterde jij niet naar mij?Ik vertelde jou over mijn eetstoornis, over hoe bang ik was, hoe ik niet […]

Verder lezen

Wat zou er gebeuren als…?

Wat zou er gebeuren als ik opgaf? Niet dood, nee, gewoon ophouden met de dagelijkse dingen. Niet meer vechten voor alles maar toegeven aan de vermoeidheid en veilig in mijn bed blijven. Ik heb het gevoel dat ik heel mijn leven al aan het vechten ben om mee te doen, om me niet zo slecht te voelen en om wat van mijn leven te maken en ik ben moe. Niet alleen gewoon moe maar vooral geestelijk […]

Verder lezen

Bang voor het zwarte gat

Ik graaf eens wat door mijn concepten en vind deze titel, ‘het zwarte gat’. Ik begin vaak met het schrijven van blogs die ik vervolgens nooit af maak, als ik het niet in één keer af schrijf, vergeet ik ze vervolgens… Er staan dus nogal wat halve blogs voor mij klaar. Met de de inhoud die ik voor deze blog geschreven had ga ik niet verder, maar het thema is toevallig wel actueel. De tekst […]

Verder lezen

Opnieuw in opname

Vandaag ben ik weer opgenomen, een opname waar ik al maanden op heb gewacht. Dit is mijn tweede opname in deze kliniek, en inmiddels is dit al mijn zesde opname. Dus ik mag het van mezelf niet meer spannend vinden om opgenomen te worden, want je zou toch denken dat het went? En een klein beetje is dat ook wel zo. Maar om eerlijk te zijn vind ik het toch spannend, vooral omdat ik weer […]

Verder lezen

Ondanks alles, ben ik nog steeds mezelf

Laat ik bij het begin beginnen: Hi, ik ben Emily. Inmiddels al 27 jaar oud. Je zou denken dat ik op die leeftijd mezelf wel zou kennen, maar dat is niet zo. Misschien begin ik pas net.  Ik ben zorgzaam, betrouwbaar en behulpzaam. Ik ben creatief, geordend en perfectionistisch. Ik ben sociaal, liefdevol en begripvol. Ik ben gevoelig en emotioneel. Ik ben sterk, zelfstandig en trots. Daarnaast kamp ik momenteel met psychische problematiek. Daardoor ben ik […]

Verder lezen

Zes maanden vrijwilligerswerk in Spanje

Zoals jullie in één van mijn vorige blogs hebben kunnen lezen, heb ik drie weken lang vrijwilligerswerk gedaan in Spanje bij een paardenopvang. De eerste week vond ik enorm zwaar. Ik wilde graag terug naar Nederland, want ik miste mijn familie, vrienden en begeleiding. Gewoon de vastigheid aan mensen die ik in Nederland had en de mensen waar ik wekelijks mee afsprak. Gelukkig ontbrak er qua structuur niks in Spanje. Vaste werkdagen, één vrije dag […]

Verder lezen

Opgenomen in een kliniek

Vandaag las ik het boek ‘Autisteneiland’ (Alianna Dijkstra) waarin zij beschrijft hoe het is om opgenomen te worden in Nederlands eerste autismekliniek voor volwassenen, Lorna Wing in Deventer. Ze schreef over hoe ze haar dagen in de kliniek beleefde. Het deed mij sterk terugdenken aan mijn eigen dagen dat ik opgenomen zat in de crisiskliniek in Zwolle. Ik wil graag met jullie delen hoe een dag in de kliniek er voor mij uitzag. Misschien zorgt […]

Verder lezen

Acceptatie

Acceptatie. Net zo’n dooddoener als loslaten, wat eigenlijk op hetzelfde neerkomt. Toch zal er er wel een soort van boodschap inzitten. Anders zou het niet zo’n cliché zijn. Acceptatie… Ik dacht eigenlijk wel dat ik mijn borderline en alles wat daarbij komt kijken geaccepteerd had, alleen daar zit ik toch een beetje naast. Ik wil namelijk de lusten, niet de lasten. Heel stiekem vond ik het ook altijd wel een beetje cool om borderline te […]

Verder lezen

Vangnetten

Vandaag is zo’n dag dat ik weer ontiegelijk dankbaar ben voor onze huishoudelijke hulp. Ze komt een keer in de twee weken drie uurtjes. Mijn berg was groeide langzaam en meestal is dat een teken dat het niet zo lekker met me gaat. Met name de schone was, want was opvouwen heb ik echt een hekel aan. Ik kan het ook gewoon niet, mijn stapeltjes zijn altijd belachelijk wiebelig. Daarom vouw ik het gelijk de […]

Verder lezen

De onmogelijkheid van ons huwelijk

Toen we bij elkaar kwamen werd er al flink met hoofden geschud, maar de liefde was er onmiskenbaar. Ik heb ook niet de illusie dat het ooit makkelijk zal worden, maar het is wat het is: onze liefde, ons huwelijk, ons gezin. De liefde overwint steeds opnieuw de struggles. Of het de verstandigste weg is blijf ik me regelmatig afvragen. Dat past helaas ook bij mijn borderline. Dat zal ik altijd, in iedere situatie blijven […]

Verder lezen

Mijn kind wil dood

“Mam” zegt mijn zoon terwijl ik in de keuken bezig ben de borden vol te scheppen, “Wat moet ik nu nog eigenlijk doen met mijn leven?” Ik blijf met mijn rug naar hem toestaan en rommel wat met bestek, pannen en opscheplepels. Koken is niet mijn beste kwaliteit en het is niet raar dat ik dingen laat vallen, herrie maak en veel mopper en zucht van ellende als ik mij met het bereiden van voedsel […]

Verder lezen

Grote emoties, grote lessen

Twee weken geleden heb ik bevestigd gekregen wat ik eigenlijk al heel lang weet: mijn emoties zijn te groot en te snel. Borderline persoonlijkheidsstoornis noemen ze dat. O, en ik probeer ze iets te hard uit de weg te gaan. Vermijdende persoonlijkheidsstoornis noemen ze dat. En nu? Ik wou het weten, ik vecht er al zo lang tegen. De diagnose verandert daar niks aan. Waarom wou ik het dan zo graag weten? Bevestiging. Misschien had […]

Verder lezen