sportend meisje

Sporten is mijn heroïne

“Eigenlijk moet ik vaker naar de sportschool,” zegt mijn collega terwijl ze haar broodje kroket naar binnen werkt. “En ook gezonder eten,” voegt zij er met volle mond aan toe. Jaloers kijk ik hoe zij geniet van haar lunch, terwijl

Hijg, puf, zweet

Hijg, puf, zweet

Ik sta weer eens zwetend en hijgend op de loopband bij de sportschool. Na uren uitstellen, was ik door al mijn smoezen heen om niet te gaan, of nou ja: de smoezen die er nog over waren, waren stommere klusjes

Bommetje

Bommetje

Beschreven personen in deze blog hebben toestemming gegeven voor plaatsing [red.] Soms heb ik er spijt van dat ik mensen heb laten weten van mijn bloggen. Het is dan wel onder een pseudoniem, maar een aantal mensen in mijn omgeving

Het zwijgen voorbij

Het zwijgen voorbij

“Zwijgen is het beste” dacht ik altijd. Vroeger heb ik wel eens verteld over wat er gebeurde, maar dat heeft me niet veel goeds opgeleverd. Sterker nog, het werd er erger van. Dat zwijgen heb ik vanaf jonge leeftijd de

Scherven

Scherven

Ik begin dit verhaal even bij dat pubermeisje waar ik vorige blog over schreef. Na een aantal dingen die ik mijzelf aan had gedaan omdat ik niet wilde leven, zat ik met de brokken. Ja, ik leef nog. Iets met

Als de overheid zich ermee gaat bemoeien

Als de overheid zich ermee gaat bemoeien

Afgelopen woensdag (7 februari 2018) heb ik deelgenomen aan Moodcamp. Een “obstacle run” (in hip Engels, maar in gewoon Nederlands “stormloop”) van 2 km georganiseerd om aandacht te geven aan depressie. De initiatiefnemer was het Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en

Drama zonder einde

Drama zonder einde

Ik hou van drama. Heftige gevoelens zijn altijd fijn als je leegte kent. En ik heb een intense beleving van emoties. Wat voor sommige medemensen heel normaal is, is voor mij verrukkelijk of hemeltergend. In beide heftige stromingen voel ik