Blogs over schuld

Ik leef op de automatische piloot

Voor mijn gevoel sta ik al weken op een automatische stand. Ik heb het gevoel dat ik alleen maar wakker word, game, kleine beetjes eet en weer ga slapen. Ik heb geen zin in de dag en mijn eetlust is weg. Het voelt alsof ik soms niet veel meer voel. Eigenlijk merk ik dat ik het weg probeer te stoppen, maar dat het steeds weer terug komt. Dingen die er gebeurd zijn en zich dan […]

Verder lezen

Dankbaar voor de ggz

Als ik mensen maar genoeg op afstand houd, kunnen ze me ook niet raken. Dat is mijn manier om me niet verder te laten kwetsen. Dat werkt natuurlijk goed, maar betekent ook dat mensen er niet echt voor me kunnen zijn, waardoor dat kleine meisje in mij nooit de compassie ontvangt die ze zo nodig heeft. Dat kleine meisje dat zoveel leed heeft gekend, door toedoen van iemand die juist onvoorwaardelijk van haar zou moeten […]

Verder lezen

Hoe overleef ik autisme?

Sinds ik weet dat ik een autismespectrumstoornis (ASS) heb, is eigenlijk alles anders. De manier waarop ik naar mezelf kijk en dat mijn verleden gekleurd is met meer pijn, doordat ik weet dat ik zo lang ben behandeld zonder dat mijn autisme is gezien. Ik analyseer grote situaties in mijn hoofd of het mislopen van studies, het mislukken van behandelingen en vriendschappen. Het leek of het mijn schuld was of dat er ergens een stukje […]

Verder lezen

Ik snap het nu

Ik snap het eindelijk. Ik snap nu waarom ik tot niks kom, waarom ik mij nergens toe kan zetten, waarom de kleinste taakjes mij zoveel moeite kosten, waarom ik niks afrond, waarom ik niet voor mezelf zorg, waarom ik geen opleiding heb, waarom ik nergens bij hoor, waarom niks zin heeft, waarom ik mijzelf sociaal isoleer, waarom ik mijzelf telkens saboteer.  Andere keren zet ik mij juist 100% in. Bijna dwangmatig en krampachtig. Vroeger moest […]

Verder lezen

Het Reparatiemannetje

Iedereen die in een huis woont, of een dak boven zijn of haar hoofd heeft (wees blij, want de winter is koud), krijgt er vroeg of laat mee te maken. Het Reparatiemannetje. Hoe handig je zelf ook bent, er zijn altijd van die klussen die je gewoon niet zelf kunt doen. Het Reparatiemannetje vind ik vreselijk, maar dan ook echt vreselijk. Ik zit nu te tikken terwijl er een Mannetje bezig is om mijn intercom […]

Verder lezen

Mijn eerste paniekaanval

Toen ik mijn eerste paniekaanval kreeg, duurde het een heel jaar voordat ik op de juiste plek terecht kwam voor goede hulp. In dat jaar ging er veel kapot. En het ergste van alles: dat was niet nodig geweest. Als er ook maar één adequate hulpverlener op mijn pad gekomen was, tenminste. Die had gezien dat het hier niet om een hulpeloze student met een identiteitscrisis ging. In deze blog vertel ik je over mijn […]

Verder lezen

De zin vinden van het lijden

Ik luister even naar de stilte en probeer terug te halen wanneer ik voor het laatst zo’n gelukskriebel heb ervaren. Geen idee. Ooit wel, want het komt me bekend voor. Gek is dat. Zo diep als mijn steeds terugkerende depressies me in mezelf kunnen laten keren, net zo sprankelend word ik soms van mijn borderline. Kort, dat wel, maar mijn gelukstriggers zijn krachtig, tot het punt waar tranen in mijn ogen springen en ik de […]

Verder lezen

Schuld, een zware last

Als ik de situatie rationeel zou kunnen bekijken, zou ik mezelf misschien niet als een slecht persoon bestempelen. Toch voel ik me soms zo slecht. Ik voel me zo schuldig om wat ik heb gedaan. Al mijn hele leven heb ik een onbevredigbare behoefte aan bevestiging. Het is nooit genoeg. Ik wil goed genoeg zijn. Leuk/knap/lief/grappig/slim/sexy genoeg zijn. Ik wil belangrijk zijn en ik wil iemands eerste keuze zijn. Niet eens alleen ‘iemands’, ik wil […]

Verder lezen

Je hoeft het niet alleen te doen

In het nieuws kom je geregeld berichten tegen over zedendelicten. Je voelt mee met de slachtoffers, maar vreest niet dat het jou ooit zou kunnen overkomen. Dat dacht ik ook altijd, want hoe groot is de kans dat mij zoiets overkomt? Toch werd ik slachtoffer van seksueel misbruik. Zomervakantie We maken even een sprongetje terug naar een zomervakantie een aantal jaar geleden. Samen met één van mijn broers en mijn ouders ging ik op vakantie […]

Verder lezen

Mislukt in de kern

Anderhalf jaar geleden schreef mijn toenmalige psychiater mij in voor een deeltijdbehandeling, omdat een ambulante behandeling niet voldoende bleek te zijn. Na acht maanden wachten, zou de deeltijd eindelijk beginnen. Ik was inmiddels al op vijf verschillende plekken in behandeling geweest en ik had elke keer de diagnose ernstige depressie gekregen.  Maar toen werd ik afgewezen. Ik mocht de deeltijd niet gaan doen. Ze zeiden dat ik ‘te vaak in crisis zat’ en dat het […]

Verder lezen

Vriend of toch vijand?

Het is moeilijk. Moeilijk om het los te laten, moeilijk om het te beseffen, moeilijk om het over mijn lippen te brengen. Jarenlang heeft het mij ‘geholpen’, althans, dat dacht ik. Ik vond troost, controle en rust terug in mijn psychische ziektes. Al beweerden de mensen die rond mij stonden iets anders. Jarenlang heb ik gedacht een vriend erbij gekregen te hebben, jarenlang dacht ik dat dit mijn redding was, dat ik hier veel mee […]

Verder lezen

Gelukkig 2019!

2019… Ik wil het gewoon niet. Weer een jaar verder weg van het jaar waarin mijn man, dood, achterbleef. De afstand tussen hem en mij onoverbrugbaar. 2019…Ik wil het echt niet. Weer verder moeten met mijn moeilijkheden, angsten, pijn en verdriet. Ik heb toch al mijn best gedaan? Ik heb toch al lang genoeg laten zien dat ik het kan? Ik wankel en wiebel, moet echt mijn best doen om te blijven. Ik geef een […]

Verder lezen

Vast in de modderpoel

Al een hele tijd leef ik in een modderpoel, niet letterlijk natuurlijk maar figuurlijk. Ik zit vast in het negatieve, denkfouten en mythes. Mijn begeleidster noemt het een modderbad, of nou ja, eerder een grote modderpoel. Mijn negativiteit is enorm versterkt geweest door meerdere afwijzingen bij hulpverlening die ik zocht voor thuis. Elke afwijzing, hoe klein of groot hij is, is nu een trigger voor mij. Het begon met een hele negatieve ervaring in beschut […]

Verder lezen

De dag vangt aan

Zo’n dag die je huilend zittend voor je kledingkast begint terwijl je je sokken pakt. Nog steeds niet helemaal losgeraakt uit een paniekaanval die gisteravond al begon. Vlagen afschuwelijke angst waarin je alleen maar kan huilen en wensen dat je dood was, waarin je mensen van wie je houdt aanvalt omdat ze maken dat je je onveilig voelt,  je aan vroeger denkt. Ik denk bijna nooit aan vroeger. Ik denk bijna nooit aan de toekomst. […]

Verder lezen

Dromer

In mijn dagelijks functioneren en schrijven, ga ik er nog al eens aan voorbij dat ik AD(H)D heb. Tegenwoordig heb ik het ook aardig op rit met de medicatie. Het heeft even wat voeten in aarde gehad, maar het verschil in mijn dagelijks functioneren is goed merkbaar. Als ik door mijn (nog steeds wel) licht chaotisch functioneren een dag zonder kom te zitten, is de stress die dag duidelijk een niveautje of vijf hoger. Ongeveer […]

Verder lezen