Blogs over papa

De diagnose borderline… en nu?

In april 2019 kreeg ik de diagnose borderline persoonlijkheidsstoornis. Maar hoe voel ik me hier werkelijk bij? Hoe reageert de buitenwereld hierop? Gaat het ooit anders zijn? Mijn gevoel Het eerste wat ik dacht toen de psychiater de diagnose stelde was: oef. Ik kon eindelijk uitademen na al die jaren. Zelf hebben ze me er niet veel over verteld. Ik heb het allemaal zelf moeten opzoeken. Het was wel een verklaring waarom ik anders reageer […]

Verder lezen

Ik hoop dat ik ooit kan zeggen dat het goed met me gaat

Het begon allemaal toen ik een jaar of tien was. Mijn ouders gingen uit elkaar, want het ging niet meer tussen hen. Mama was psychisch ziek, dat was voor mij niet gemakkelijk. Ze kon niet voor ons zorgen en ging regelmatig in behandeling. Doordat m’n ouders uit elkaar gingen en mama niet in staat was voor ons te zorgen zag ik haar niet zo veel. Ze deed zelf ook niet echt moeite. Op de lagere […]

Verder lezen

Ik ben een probleemdrinker

Ik herinner me de eerste keer dat ik ooit dronken werd. Het was op het strand bij ons vakantiehuis en ik was waarschijnlijk 15 of 16 jaar oud. De buurtkinderen en ik dronken een of ander gesuikerd alcoholisch drankje. Die avond gaf ik over. In het bad. Marshmallows. Ik moet een heel pak gegeten hebben en ze kwamen, roze en wit, bijna nog heel, in het bad terecht. Er moeten mensen in de wereld zijn […]

Verder lezen

Dromer

In mijn dagelijks functioneren en schrijven, ga ik er nog al eens aan voorbij dat ik AD(H)D heb. Tegenwoordig heb ik het ook aardig op rit met de medicatie. Het heeft even wat voeten in aarde gehad, maar het verschil in mijn dagelijks functioneren is goed merkbaar. Als ik door mijn (nog steeds wel) licht chaotisch functioneren een dag zonder kom te zitten, is de stress die dag duidelijk een niveautje of vijf hoger. Ongeveer […]

Verder lezen

Bommetje

Beschreven personen in deze blog hebben toestemming gegeven voor plaatsing [red.] Soms heb ik er spijt van dat ik mensen heb laten weten van mijn bloggen. Het is dan wel onder een pseudoniem, maar een aantal mensen in mijn omgeving heb ik het verteld. Vooral als het over mijn man gaat, vind ik het dan lastig om vrijuit te schrijven. Vandaag is daar een heel duidelijk voorbeeld van. Want ik wil mijn man niet afvallen […]

Verder lezen

Mijn gevoelige gezin

Mijn man en ik zijn beiden wat je noemt flinke persoonlijkheden. Dat is niet altijd makkelijk, eigenlijk is dat over het algemeen gewoon knap lastig. Zoals je zou kunnen verwachten zijn onze kinderen niet minder aanwezig. Ons huis is met vier personen dus aardig vol. Dat bleek al vroeg. Op het consultatiebureau noemen ze dat liefkozend: temperamentvol. Bij onze zoon was dat overduidelijk, hoewel hij ook medische redenen had dat hij een huilbaby was, liet […]

Verder lezen

Onzichtbaar verlies

Verlies van een dierbare gaat niet altijd over de dood of letterlijk worden verlaten. Het kan ook gaan over iemand die je nog elke dag in levenden lijve ziet. Iemand die elke dag zorgt dat je goed te eten krijgt, je kleren wast en je bed opmaakt. Iemand die dichtbij je is en tegelijkertijd onbereikbaar ver weg. Ik wil mensen ervan bewust maken dat ziekte van een ouder ook een vorm van verlies is, en […]

Verder lezen

Het is lastig mijn diagnose borderline te delen

Ik ben gaan bloggen. Of het voor de lezers aantrekkelijk is weet ik niet. Ik heb er totaal geen ervaring mee, maar ik wilde de sores over mijn diagnoses delen en deze website voelt daarom voor mij als een warm bad. Hier wil ik graag een bijdrage aan leveren. Het geeft me een gevoel dat ik herken vanuit deeltijdtherapie. Delen helpt. Vaak kan ik ook wel vrij goed delen en ben ik open. Over ADD […]

Verder lezen

Grote emoties, grote lessen

Twee weken geleden heb ik bevestigd gekregen wat ik eigenlijk al heel lang weet: mijn emoties zijn te groot en te snel. Borderline persoonlijkheidsstoornis noemen ze dat. O, en ik probeer ze iets te hard uit de weg te gaan. Vermijdende persoonlijkheidsstoornis noemen ze dat. En nu? Ik wou het weten, ik vecht er al zo lang tegen. De diagnose verandert daar niks aan. Waarom wou ik het dan zo graag weten? Bevestiging. Misschien had […]

Verder lezen

Hoe kan ik boos zijn op mijn ouders?

“Schrijf een brief aan je ouders, maar verstuur deze dan niet,” zegt mijn psychiater. Ik weet dat dit een methode is die vaak goed werkt. Maar toch hik ik er tegenaan. Als ik mijn woede kanaliseer in een brief, betekent het dat ik mijn boosheid daadwerkelijk adresseer. Eigenlijk zeg ik, min of meer: “Door jullie voel ik mij nu zo kut. Het is jullie schuld.” En dat vind ik ontzettend moeilijk. Want ik wil niemand […]

Verder lezen

Hallo papa

Jou schrijven. Lastiger dan ik dacht. Zeker omdat ik geen antwoord ga krijgen. Zeker weet dat ik geen antwoord ga krijgen. Vandaag is het vaderdag, de 25ste vaderdag zonder papa. Want jij bent vandaag precies 25 jaar dood. Even een korte update: je bent nog steeds geen opa. Sorry. Ik weet het, ik ben 33, maar ik denk niet dat ik je nog opa ga maken. Zusje vindt zichzelf nog te jong voor kinderen. Mo […]

Verder lezen

zwanger dsmmeisje

Normaal schrijven we hier over onze belevingen als dsmmeisje (of jongen). Dit keer schrijf ik hier vooral met een vraag. Wel 1001 vragen om precies te zijn. Want niet alleen ben ik een dsmmeisje. Ik ben een zwanger dsmmeisje. Hierover ben ik al een beetje aan het schrijven op mijn persoonlijke blog. Ik hoop door open te zijn over psychische kwetsbaarheden en zwanger zijn een zooi taboes te doorbreken, iets van herkenbaarheid onder de lezers […]

Verder lezen

Ik voel me behandeld als een klein kind

Tegenwoordig zijn er vele opvoedingsstijlen. Vroeger mocht je je kind opvoeden zoals je wilde, zo ervaar ik het tenminste. Er werd bij ons in het dorp niet naar om gekeken hoe je je kind opvoedde, maar er werd wel over gepraat als het niet goed ging. Dus als het in het gezin niet goed ging, dan zorgde je er voor dat je dat goed verborgen hield. Het is de normaalste zaak om bij kinderen met […]

Verder lezen