Blogs over overleven

Samen Sterk

#SamenSterk. Toen ik een paar weken geleden deze spreuk op een billboard zag, raakte die mij. De keren dat dezelfde woorden op televisie voorbij kwamen, waren het alleen woorden. Maar deze keer voelde het of deze spreuk ging over mij en mijn binnenwereld. Want samen met mijn delen probeer ik tijdens moeilijke momenten overeind te blijven en de moed niet te verliezen. Ook als ik geconfronteerd word met delen die nog in traumatijd leven of delen […]

Verder lezen

Op de vlucht

Lieve vluchter in mij, Tot vijf dagen geleden had ik nog nooit van je gehoord. Ik wist wel van je bestaan, maar toch kende ik je onvoldoende en wist ik niet waar je je nu daadwerkelijk bevond. We leerden elkaar bij toeval kennen, onverwachts en niet gepland; je had een plan gemaakt zonder mij hierin mee te nemen. En binnen enkele uren was je plan gesmeed en tot uitvoer gebracht. Je liet mij pas weer […]

Verder lezen

Bang voor mijn gevoelens

Deze blog is onderverdeeld in twee stukken. Het eerste stuk heb ik in 2017 geschreven toen ik 26 jaar was en het tweede stuk in 2020 op mijn 28e. November 2017 Ik vind het erg eng om bij mijn gevoelens stil te staan. Vaak verstijf en verkramp ik van angst. Ik heb ook angst door destructieve neigingen die ik tegelijkertijd voel, waardoor ik dus nog banger voor mezelf word. Ik wil vluchten van wat zich […]

Verder lezen

Mijn eerste paniekaanval

Toen ik mijn eerste paniekaanval kreeg, duurde het een heel jaar voordat ik op de juiste plek terecht kwam voor goede hulp. In dat jaar ging er veel kapot. En het ergste van alles: dat was niet nodig geweest. Als er ook maar één adequate hulpverlener op mijn pad gekomen was, tenminste. Die had gezien dat het hier niet om een hulpeloze student met een identiteitscrisis ging. In deze blog vertel ik je over mijn […]

Verder lezen

Opnieuw in opname

Vandaag ben ik weer opgenomen, een opname waar ik al maanden op heb gewacht. Dit is mijn tweede opname in deze kliniek, en inmiddels is dit al mijn zesde opname. Dus ik mag het van mezelf niet meer spannend vinden om opgenomen te worden, want je zou toch denken dat het went? En een klein beetje is dat ook wel zo. Maar om eerlijk te zijn vind ik het toch spannend, vooral omdat ik weer […]

Verder lezen

Het gaat niet over eten

In Nederland wonen meer dan 17 miljoen mensen. Ruim twee miljoen Nederlanders lijden aan een psychische stoornis, zoals persoonlijkheidsstoornissen, depressie, eetstoornis of angst- en paniekstoornissen. 200.000 mensen lijden er jaarlijks aan een eetstoornis.  In Nederland wonen 8.654.043 vrouwen. 5600 van die vrouwen lijden aan de ziekte anorexia nervosa en 1 daarvan ben ik.  Het taboe op psychisch ziek zijn heerst nog heel erg. Er heerst schaamte, angst en vooral onbegrip. Niemand zou ooit zeggen ‘het is […]

Verder lezen

‘Zo nodig’ medicatie

Ik heb mijn standaardmedicatie die ik braaf elke dag neem zodat ik me minder ellendig voel, hier heb ik geen enkele moeite mee. Ja, soms denk ik nog dat ik zonder wil maar ik heb inmiddels geaccepteerd dat dat voorlopig niet kan.  Daarnaast heb ik ook nog medicatie om me te ondersteunen op momenten dat ik echt in paniek ben, maar daar is mijn relatie wat anders mee. Ik neem het bijna nooit en niet […]

Verder lezen

De zin vinden van het lijden

Ik luister even naar de stilte en probeer terug te halen wanneer ik voor het laatst zo’n gelukskriebel heb ervaren. Geen idee. Ooit wel, want het komt me bekend voor. Gek is dat. Zo diep als mijn steeds terugkerende depressies me in mezelf kunnen laten keren, net zo sprankelend word ik soms van mijn borderline. Kort, dat wel, maar mijn gelukstriggers zijn krachtig, tot het punt waar tranen in mijn ogen springen en ik de […]

Verder lezen

Kijk het monster in de ogen

In de eerste aflevering van het programma Sportlab Sedoc werd gesproken over het presteren onder druk. Hoe ga je om met spanning en wat voor invloed heeft dit op je prestaties? Sedoc kent zelf het gevoel onder gigantische druk te staan. Zo deed hij mee aan het programma “De slimste mens” en zag hij daar erg tegenop. Hij was bang om af te gaan. Voor de opnames zouden starten ging hij in gesprek met een […]

Verder lezen

Alsof ik een engeltje en een duiveltje in me heb

Het gevoel van al maanden in de wachtstand te zitten. Op dit moment zit ik in een lang intaketraject om nog kans te maken een laatste intensieve psychotherapie te volgen voor mijn combinatie aan persoonlijkheidsproblemen waar ze ook mijn trauma’s meepakken. Het klinkt zo mooi en de helft van mij wil hier voor gaan. De helft van mij wil zo graag een toekomst en willen meekomen met de rest van mijn omgeving. Ik wil verpleegkunde […]

Verder lezen

Ik moet leren hulp te vragen

Ik draai in rondjes, iedere keer wordt het rondje weer heel en dan komt er weer die terugval. Ik probeer zo hard om die cirkel te doorbreken, maar ik krijg er maar geen grip op. Ik heb geen grip op mijn stemming, die de laatste dagen weer erg laag is. Nu wordt mijn crisissignaleringsplan weer veel ingezet. Afleiding zoeken, in contact blijven met de sociotherapeuten en beneden zitten. Ik ben zo moe van elke dag […]

Verder lezen

Het afscheid van ons geheime project

Dit is het afscheid van ons geheime project. Helaas, we moeten afstand nemen en weer omdraaien. Daarom breng ik in kaart wat we gaan missen. Of, wat ik denk te gaan missen. We gaan de afwezigheid van een beschermlaag missen. Alles is nu zo heerlijk tastbaar, zowel organen per stuk voelen, gevuld met eten, drinken, of leegte, als het voelen van botten. Het scherpe raken van mijn knieën als ik op mijn zij lig, wat […]

Verder lezen

Samen met mezelf

Ik schrijf over het leven en om te overleven. Eén van mijn dierbaarste uitvluchten. Als mijn hoofd te vol zit en ik niet meer praten kan, dan lukt schrijven soms wel. Ik schrijf al zolang ik me herinneren kan. Maar over de dingen die ik me het levendigst herinner, heb ik echter nooit geschreven. Waarschijnlijk omdat het niet nodig is ze vast te leggen op schrift, omdat ik ze toch wel blijf onthouden. Het zijn […]

Verder lezen

Crisisafdeling

Ik had nooit gedacht dat ik dit nog een keer zou meemaken, maar het is toch echt gebeurd. Ik kon weer met mijn tas terug naar de gesloten crisisafdeling, waar ik al twee keer eerder had gezeten. De plek waar ik een goede vriendin ben verloren. Ik wou met geen mogelijkheid terug naar de crisisafdeling, maar ik kon niet blijven in de behandelgroep waar ik nu zit, aangezien het een open afdeling is en ik […]

Verder lezen

Als alle bomen neer zijn

Langzaamaan teniet Eigenlijk weet ik al heel lang niet meer wie ik eigenlijk ben. Wat van mij is. Wat mijn basis is. Waar ik energie van krijg en waar ik op leeg loop. Zo lang als dat ik mij kan herinneren, heb ik mij uitgegeven aan anderen. Voldaan aan de verwachtingen van anderen. Geleefd naar de grenzen van anderen. De leegte van anderen opgevuld met iets, wat dan ook, van mijzelf, ondanks mij zelf. Continu […]

Verder lezen

Het oog van de orkaan

De winter is voor mij en vele anderen niet de meest favoriete tijd van het jaar. Naast dat de donkere dagen voor meer depressieve en angstige gevoelens zorgen, ervaar ik door de kou en feestsfeer een soort van negatieve nostalgie. Sommige mensen worden misschien blij nostalgisch van het zien van sneeuw en het optuigen van een kerstboom. Ik word depressief en angstig nostalgisch van deze gebeurtenissen.   Ik waan mezelf acht jaar terug in de […]

Verder lezen