Blogs over opname

Rust in mijn hoofd door alcohol

Omdat ik merk dat er zoveel onbegrip over is, wil ik het over mijn alcoholverslaving hebben. Er rust een taboe op. Bovendien schrijf ik deze blog anoniem, waardoor ik het wel durf. Ik heb al jaren last van een depressie. Ik had soms hele slechte perioden, met echte dieptepunten waarin het helemaal niet meer ging. Op die momenten kon niemand iets voor mij doen. De crisisdienst bellen was ook geen optie omdat dat een opname […]

Verder lezen

Wat mijn behandeling bij U-Center mij heeft opgeleverd

Inmiddels ben ik alweer bijna drie maanden thuis. Wat is de tijd snel gegaan. De afgelopen twaalf weken waren voor mij zowel mooi en leerzaam als confronterend en moeilijk. Dat is ook de reden waarom ik in de tussentijd niets over mijn behandeling heb geschreven. Ik had hier even geen behoefte aan. Ik heb veel steun gehad van binnenuit en dat heeft me goed gedaan. Even zo weinig mogelijk contact met de ‘echte wereld’. Nu […]

Verder lezen

Hoe moet ik wachten?

Mijn therapeut die ik twee jaar geleden elke week zag, zei op een gegeven moment steeds de afspraken af vanwege persoonlijke omstandigheden. Doordat de afspraken alsmaar niet doorgingen, ging het mij steeds slechter. Op een gegeven moment ging het helemaal niet meer. Toen werd ik ingeschreven voor een deeltijdbehandeling. Eindelijk kreeg ik weer hoop. Maar de wachttijd was acht maanden. Hoe kon ik dat volhouden? Na drie maanden wachten kwam ik steeds vaker in crisis, […]

Verder lezen

Het is zover, het ontslag nadert

Het is zover, binnen een paar maanden ga ik met ontslag. Ja, ik ga weg bij de plek waar ik bijna vier jaar hulp krijg. Zo enorm spannend! Ik ben er lang in opname geweest en ben sinds april op dagtherapie. Het is nu eigenlijk nog maar net dat het echt helemaal doordringt en ik het ergens kan gaan aanvaarden dat het echt tijd is.Moeilijk, heel erg moeilijk. Ik voel me dan ook een beetje […]

Verder lezen

Het oog van de orkaan

De winter is voor mij en vele anderen niet de meest favoriete tijd van het jaar. Naast dat de donkere dagen voor meer depressieve en angstige gevoelens zorgen, ervaar ik door de kou en feestsfeer een soort van negatieve nostalgie. Sommige mensen worden misschien blij nostalgisch van het zien van sneeuw en het optuigen van een kerstboom. Ik word depressief en angstig nostalgisch van deze gebeurtenissen.   Ik waan mezelf acht jaar terug in de […]

Verder lezen

Ik verdien hulp

Al sinds jonge leeftijd voer ik een gevecht tegen somberheid. Op mijn achttiende heeft dit naast persoonlijkheidsproblematiek de naam dysthymie gekregen. De afgelopen maanden ervaar ik een terugval in depressieve klachten, ik stopte weer met werken, weer met studeren en ik ging weer naar de kliniek. Dit is de 2e keer dat precies deze volgorde zich herhaalt. Dat ik weer stop met studeren, dat er een opname volgt en dat ik de draad volledig kwijt […]

Verder lezen

Vast in de modderpoel

Al een hele tijd leef ik in een modderpoel, niet letterlijk natuurlijk maar figuurlijk. Ik zit vast in het negatieve, denkfouten en mythes. Mijn begeleidster noemt het een modderbad, of nou ja, eerder een grote modderpoel. Mijn negativiteit is enorm versterkt geweest door meerdere afwijzingen bij hulpverlening die ik zocht voor thuis. Elke afwijzing, hoe klein of groot hij is, is nu een trigger voor mij. Het begon met een hele negatieve ervaring in beschut […]

Verder lezen

Toekomstbeeld

Ik denk dat iedereen zichzelf wel eens heeft afgevraagd; hoe zal de toekomst er voor mij uitzien? Sommige mensen zullen verlangen naar de toekomst, sommige mensen zullen bang zijn voor de toekomst. Zelf ben ik bang voor de toekomst. Bang voor wat het mij bieden gaat, bang om teleurgesteld te worden maar het meest ben ik bang voor nooit een leven te zullen krijgen buiten de depressie. Ja, dit is een grote angst voor mij. […]

Verder lezen

Vet relaxt

De afgelopen drie maanden verbleef ik in een kliniek voor eetstoornissen. Hier is het leven precies omgedraaid als in de grote boze buitenwereld. Wij moeten snoepen, mogen niet bewegen en absoluut niet onze eigen kamer schoonmaken. Per week dien je een kilo aan te komen. Red je dat niet? Vette pech, eet maar 500 calorieën per dag meer, dan lukt het heus wel. Maandagochtend is het vaste weegmoment. De hele kliniek is dan in de stress, […]

Verder lezen

Ben ik verliefd of is het overdracht?

Daar staat hij, “hoi” zegt hij, “kom je”. Hij houdt de deur voor me open. Mijn hart bonkt in mijn keel. Hoewel hij mijn type niet echt is, vind ik hem bloedmooi. We lopen de trap op, nou ja lopen, ik vind dat hij de trap op spurt en zeg dat. “Kom”, klapt hij lachend in zijn handen, als een sportcoach die me aanmoedigt. Ik giechel verliefd, wederom houdt hij de deur voor me open,  […]

Verder lezen

Een nieuwe stap, CHECK!

Het is al weer een hele tijd geleden dat ik iets geschreven heb. Ik heb het wel gemist en ik ben vaak achter mijn laptop gaan zitten om te beginnen aan een blog. Er gebeurde zoveel in mijzelf en om me heen, eigenlijk genoeg om over te schrijven zou je denken…. Alleen kreeg ik geen woord op papier. Het leek wel of het allemaal even te veel was. Dat ik gewoon niet wist waar ik […]

Verder lezen

Fall down seven times, stand up eight

Een week geleden checkte ik mijzelf vrijwillig in op de open afdeling van de kliniek. Helaas ben ik al sinds mijn 15e jaar de verantwoordelijke voor mijn eigen behandeling. Het voelt als je eigen advocaat zijn terwijl je schuldig bent, maar tóch moet pleiten dat je niet schuldig bent. Je moet goede behandelkeuzes maken, maar je wilt ook een eind aan je leven maken en dus wil je ook je behandeling dwarsbomen. In een helder […]

Verder lezen

Mag ik het stigma wissen?

Ik wil de vooroordelen over mijn labels wissen. Rond mijn CPTSS valt het stigmatiseren mee in verhouding tot de rest. Dat is best erg, want ik heb last van stigma rond al mijn labels. Vaak is het vanuit onbegrip, mensen die niet genoeg weten van psychische ziekten. Meestal ga ik gesprekken met deze mensen aan en probeer ik hen te horen. Ze hebben veel vragen, zijn oprecht geïnteresseerd en komen vaak tot de conclusie dat […]

Verder lezen

Onzichtbaar in chaos

Er is chaos, heel veel chaos, en ik voel me compleet onzichtbaar. Dat is iets wat zich al maanden aan het opstapelen is, maar afgelopen week tot een uitbarsting is gekomen. Vanavond vertelde ik voor de zoveelste keer gefrustreerd aan een vriendin: “Ik heb ook altijd de verkeerde stoornissen!”. Het begon al bij mijn eetstoornis, die was onzichtbaar. Ik heb al die jaren een gezond gewicht gehad en kon grotendeels meekomen met sociale gelegenheden. Niemand […]

Verder lezen

Nergens veilig

Ik voel mij nergens veilig, nooit. Nooit gedaan ook trouwens. Toch hoor ik sinds mijn terugval vaak dat het eerder nooit opviel dat ik traumaklachten had. Nu wel dus. Iedereen die vroeger wist van mijn complexe posttraumatische stressstoornis (CPTSS), wist wel dat ik wat dingen had meegemaakt, dat ik moeilijk sliep en er psychologisch nou niet als een ster erbij zat. Toch leek ik voor lange tijd te functioneren. Te lang. Tot alles in elkaar […]

Verder lezen

Therapiepauze

Ik heb deze pauze na 4 jaar therapie nodig. Dat weet ik, dat weet mijn psycholoog. En tóch voelt het zo raar, zo gek en alleen… Vorige week had ik mijn laatste gesprek bij de GGZ. Het was een gek afscheid. Ik wilde mijn psycholoog smeken of ik toch niet bij haar mocht blijven. Wat apart is, want ik was zelf degene die in eerste instantie zei “Ik stop ermee”. Na 4 jaar therapie kon […]

Verder lezen