jongen die kijkt

Het wordt beter!

Ik wil vertellen hoe mijn eetstoornis eruit zag op zijn heftigst en hoe ik mezelf (grotendeels) heb weten te herpakken. Vanaf mijn elfde begon ik al een ongezonde relatie met mijn lichaam en eten te krijgen. Ik was een jaar

gebalde hand

Het blijft een strijd

Deze blog gaat over zelfbeschadiging. Lees deze blog niet als je weet dat je veel last hebt van triggers. Ben je op zoek naar Lotgenotencontact? Neem contact op met Stichting Zelfbeschadiging. Het blijft een strijd. Het komt telkens terug. Ik

jongen kijkt door handen

Terugblik op mijn leven

Nu het 2020 is, wil ik terugblikken op mijn leven. Dan blik ik niet alleen terug op 2019, maar vanaf 1991 tot heden. In 1991 werd ik geboren. Op dat moment was mijn thuissituatie al heel erg onrustig. Mijn vader

kerstaankopen

Gekkenwerk

Het is natuurlijk gekkenwerk om als autist een dag voor kerst nog de stad in te gaan. Maar het was zo gelopen (lees: ik had het uitgesteld) en dus liet ik me voortduwen door de drukte. Het plan was: alleen

inhale the future exhale the past

Lief zijn voor jezelf

Ik wil graag delen welke adviezen mij geholpen hebben. Ik hoop dat iemand anders er ook wat aan heeft. In therapie heeft het mij geholpen om te beseffen, dat het belangrijker is om goed te voelen wat erin jezelf omgaat,

meisje dat wazig kijkt

Het leven met dissociatie

Al vanaf mijn elfde lijd ik aan dissociatie. Ik was mee op schoolkamp in groep 7, we lagen ‘s avonds met zijn allen op een grote slaapzaal, ik probeerde te slapen. Ineens leken alle stemmen van de pratende kinderen om

mensen in gesprek

Mijn intake bij de ggz

Het was 16 september, een week na mijn verjaardag. Ik werd wakker van weer een nacht met nachtmerries. Vol emotie en tegenzin ging ik weer de dag in. Ik wist nog niet dat deze dag zoveel anders zou zijn dan

meisje met jurk

In de wereld leren staan

Als een waas, zo verloopt mijn treinreis. Ik zit – muziek in mijn oren – en de mensen om mij heen zijn wazig. De muziek dringt lichtjes tot mij door en verder staar ik naar buiten. Aan het eind van

meisje uit raam

Opgenomen in een kliniek

Vandaag las ik het boek ‘Autisteneiland’ (Alianna Dijkstra) waarin zij beschrijft hoe het is om opgenomen te worden in Nederlands eerste autismekliniek voor volwassenen, Lorna Wing in Deventer. Ze schreef over hoe ze haar dagen in de kliniek beleefde. Het

meisje met hand in zij

Omgaan met lichaamshaat

Het is een warme zondag wanneer ik dit schrijf. Ik ben vanochtend direct na het wakker worden de deur uitgegaan, omdat ik wist dat het anders zo’n dag zou worden. Zo’n dag met destructieve gedachten en acties, zo’n dag waarop

vlinders

Ik ben gevallen

Deze blog gaat over zelfbeschadiging en crisis. Heb jij het zelf moeilijk en heb je behoefte aan een luisterend oor? Neem dan contact op met de vrijwilligers van de Luisterlijn. 28 februari was mijn laatste dag in dagtherapie. Na bijna

Littekens van de oorlog

Littekens van de oorlog

Onze schrijfster Noa is op 2 juni 2019 overleden. Ze is 17 jaar geworden. In haar indrukwekkende biografie beschreef ze op 16-jarige leeftijd haar strijd. Let op: in deze blog wordt ingegaan op een ernstige vorm van zelfbeschadiging. Lees deze