Blogs over moed

Ik wil het en ik wil het niet

Deze blog gaat in op (gedachten over) automutilatie. Wil je na het lezen van deze blog met iemand praten? Neem dan contact op met vrijwilligers van de Luisterlijn. Ik zit nu al een hele tijd aan mijn bureau. Niks te doen. Ik wil van alles doen en tegelijkertijd durf ik niet op te staan. Onder ‘van alles doen’ valt strijken, in de tuin werken, het eten voorbereiden, opruimen en mezelf pijn doen. En door dat […]

Verder lezen

De Robotstofzuiger

‘Ik kan niet geloven dat je zo lui bent,’ zucht mijn vriendin als ze mijn nieuwe aankoop van €216,- door mijn éénkamerappartement ziet scheren. Ze klaagt, maar stiekem onderdrukt ze een grijns. Toch is het voor een vrouw die haar huishouden zo voortvarend doet dat je er van de vloer kunt eten, onverteerbaar dat ik zelfs nog maar te beroerd ben om die twintig vierkante meter appartement zelf te stofzuigen. We verschillen in dat opzicht […]

Verder lezen

Oeps, toch geen borderline

De diagnose Het was 2014 en ik zat bij mijn psycholoog. Ik was een meisje van net 18 jaar, dat zenuwachtig zat te wachten op de diagnoses die haar toebedeeld zouden worden. Ik had een paar weken hiervoor een enkel gesprek gehad met een behandelaar en een paar kleine vragenlijstjes ingevuld, zodat mijn diagnose gesteld zou kunnen worden. Na een kort introducerend gesprekje kreeg ik te horen ‘wat er met mij aan de hand was’. […]

Verder lezen

Hoe ik van een slak veranderde in een naaktslak

Je hersens kraken misschien wel bij het lezen van de titel: Waar gaat dit over? Een slak? Een naaktslak? Naaktslakken vind ik helemaal geen leuke dieren en toch was dit mijn conclusie toen ik afscheid nam van mijn driedaagse therapie. Ik was veranderd in een naaktslak en daar was ik nog blij mee ook! Bij de start van mijn traject moest ik een verhaal schrijven over mezelf als dier. Het verhaal dat ik schreef ging […]

Verder lezen

Vriend of toch vijand?

Het is moeilijk. Moeilijk om het los te laten, moeilijk om het te beseffen, moeilijk om het over mijn lippen te brengen. Jarenlang heeft het mij ‘geholpen’, althans, dat dacht ik. Ik vond troost, controle en rust terug in mijn psychische ziektes. Al beweerden de mensen die rond mij stonden iets anders. Jarenlang heb ik gedacht een vriend erbij gekregen te hebben, jarenlang dacht ik dat dit mijn redding was, dat ik hier veel mee […]

Verder lezen

De verloren zielen van december

Sinds twee jaar blog ik op Instagram. Daar is een community die verhalen over psychisch herstel met elkaar deelt. Het is ontroerend, hoopgevend, eerlijk. Soms is het zwart, vaak moedig. Iedereen steekt elkaar een hart onder de riem. Het is een mooie, knusse plek van het internet, verborgen voor de buitenwereld. Daarnaast schrijf ik al bijna twee jaar mee met dsmmeisjes en zo heb ik ook veel mensen leren kennen die te maken hebben met […]

Verder lezen

Neem nooit iemands droom af!

Er is een periode in mijn leven geweest waarin ik helemaal niks meer kon. Ik was al kapot na het smeren van een boterham. Kauwen op diezelfde boterham was al helemaal vermoeiend. Ik was bij tijd en wijle zelfs te moe om mijn lichaam rechtop te houden, dan viel ik gewoon om terwijl ik zat. Ik ga daar verder niet op in, je hebt een beeld nu. Het ging heel slecht met mij, uit het […]

Verder lezen

Je kunt het niet alleen

“Je kunt het niet alleen.” Dat is een uitspraak die ik niet zou ontkennen. Iedereen heeft mensen om zich heen nodig die je warmte en liefde geven, mensen bij wie een knikje al voldoende is om elkaar te begrijpen, mensen die het slechte bij je naar boven halen en mensen die je gewoon accepteren om wie je bent en het beste met je voor hebben. Wat als je wel weet dat sociaal contact ontzettend belangrijk […]

Verder lezen

Ik ontrafel de chaos

Ik schuif het schrijven van deze blog al een tijdje voor mij uit. Er zijn een paar redenen waarom ik het moeilijk vind. Ik weet niet precies hoe ik het zo moet schrijven dat het een duidelijk verhaal wordt. En ik vind het moeilijk omdat het kwetsbaar voelt. Aan de andere kant wil ik dit dus al een tijdje schrijven. Deze blog gaat over mijn proces in therapie. De laatste tijd heb ik het gevoel dat ik […]

Verder lezen

Kleine meisjes worden groot – soms met medicatie

“Ik ben zo stoned als een garnaal…” Ik probeer een scheve lach terwijl ik dit mededeel, maar het huilen staat me nader dan het lachen. De tweede dag met nieuwe medicatie en ik voel me alsof ik teveel gedronken heb en vervolgens nog een paar keer in de achtbaan ben geweest. De aarde draait, het voelt alsof er elastiek in mijn benen zit en ik zou het liefst weer terugkruipen in bed. Ik ben moe […]

Verder lezen

Bang voor de psycholoog

Je leest het goed, ik ben bang voor mijn psycholoog. Bang op meerdere manieren. Alhoewel, misschien ben ik eigenlijk bang voor herhaling van het verleden. Het verleden dat telkens weer opnieuw de spreekkamer vult door slechts de kleinste onbenulligheden. Een blik, een woord of een geluid, slaat me binnen no-time en in één klap doodsangst in. Ik ben bang dat je naar me kijkt Hiermee bedoel ik ‘kijken’ in de letterlijke vorm. Het raakt mijn […]

Verder lezen

Wat mag werk je kosten?

Gesprek gehad bij het UWV. Hoe gaat het op dit moment en wat kan ik aan? Ik krijg momenteel een uitkering voor langdurige ziekte en volgend jaar gaan ze weer herkeuren. Waar begrip in een eerder stadium ver te zoeken was, hebben ze het inmiddels wel begrepen. Ik ben echt beperkt en met druk kom je geen stap verder. Natuurlijk heb ik beter leren communiceren en weet/erken ik nu zelf beter wat er speelt. Bovendien […]

Verder lezen

Mijn kind wil dood

“Mam” zegt mijn zoon terwijl ik in de keuken bezig ben de borden vol te scheppen, “Wat moet ik nu nog eigenlijk doen met mijn leven?” Ik blijf met mijn rug naar hem toestaan en rommel wat met bestek, pannen en opscheplepels. Koken is niet mijn beste kwaliteit en het is niet raar dat ik dingen laat vallen, herrie maak en veel mopper en zucht van ellende als ik mij met het bereiden van voedsel […]

Verder lezen

Koorddansend naar het licht

Afgrond Het is begin 2015. Ik balanceer op een koord boven een diepe afgrond. Onder mij zie ik een grote zwarte vlammenzee. Om me heen hangt een gruwelijke, doodse sfeer. Met mijn laatste krachten probeer ik op dat koord te blijven staan. Mijn evenwicht is wankel en ik dreig te vallen. Ik ben bang dat ik de val niet zal overleven. Als ik zó diep ga kan ik niet meer verder leven. Een deken van […]

Verder lezen

Stapje voor stapje

Mijn depressie.“Mijn depressie is voor mij zo zwaar.Niemand ziet het aan me, maar van binnen vreet het me op.De normaalste, dagelijkse dingen; ze zijn niet meer vanzelfsprekend.Het is alsof je een auto wilt starten zonder benzine.Je zou willen dat de auto je ergens naar toe brengt, maar hij komt niet vooruit.Het is als een emmer met een gaatje in de bodem.Elke keer moet die emmer weer bijgevuld worden, want aan de onderkant stroomt het er […]

Verder lezen

Zo ziet moed eruit

Het valt me inmiddels op, dat ik dezelfde reactie heb op gevaar als op een presentatie. Dat ik een man die met een vuurwapen naar me zwaait net zo koel en beredeneerd behandel als de man die mij zijn powerpoint overdraagt. Dat kun je zien als een verregaand ontwikkelde manier om met een crisis om te gaan, maar eigenlijk is het andersom. Een heel heftige manier om met een dagelijkse situatie om te gaan. Ik […]

Verder lezen