samen

Samen Sterk

#SamenSterk. Toen ik een paar weken geleden deze spreuk op een billboard zag, raakte die mij. De keren dat dezelfde woorden op televisie voorbij kwamen, waren het alleen woorden. Maar deze keer voelde het of deze spreuk ging over mij en

vaag meisje

Het vroegere vandaag

Vandaag is een dag waarop niks wil. Rechtop zitten is al veel. Het liefst wil ik slapen. Slapen zodat ik me niet zo ellendig voel. Ik heb intussen flinke wallen en rode ogen gekregen van het huilen. Ik heb tussen

meisje haar achterkant

Onzichtbare klachten

Ik zou zoveel woorden willen zeggen op het moment. Maar ik weet dat het niet gewenst is. Ik word geacht mijn mond dicht te houden zoals dit al vaker van mij werd verwacht. Doe wat de maatschappij van je vraagt

meisje met hand

Stoppen met vermijden

Al een tijdje ben ik therapieloos. De regiebehandelaar hield wel contact, maar hé, het gaat best goed, toch? Dat is wel wat ik vol blijf houden. Het gaat best goed. Ik begraaf me in boeken, zoveel dat zelfs mijn kuiten

een masker

Het eeuwige masker

Zou het dan echt zo zijn? Is er niemand die ziet dat er achter mijn gezicht en woorden zoveel meer speelt? Is er niemand die het lef heeft om door te gaan wanneer opgeven zo dichtbij is? Is er niemand

meisje verstopt achter bladeren

Mijn stickercatalogus

Terwijl ik al een paar weken vol bewondering de verschillende verhalen die voorbijkomen aan het lezen ben, realiseer ik me ook dat dit is waar ik gewoon aan moet geloven. Sterker nog, het wordt zelfs mijn geloof. Ik zoek vaak

brief schrijven

Brief aan mijn zelfbeschadiging

Verschrikkelijk stomme, ontzettend geliefde en zeer betrouwbare vriendin, Ik had nooit met je in zee moeten gaan. Je kwam in mijn leven toen ik 13 jaar was. Een tijd waarin ik me afgewezen, buitengesloten en eenzaam voelde. Een periode waarin

meisje met kindjes

Werken met psychische problemen

Al jaren vind ik het bij sommige mensen lastig om open te zijn over mijn psychische problemen. Vooral op werk. Nou kan ik zelf door mijn problemen niet werken, maar om mezelf toch een beetje bezig te houden, heb ik

licht in het donker

In het zwarte kwam een lichtje

Ik heb veel dingen meegemaakt, veel dingen gevoeld. Er zijn opnames geweest die het erger maakten. In mijn gedachten stortte de wereld in. Ik dacht dat ik niks meer had, dat ik een waardeloos geval was. Ik voelde me zo

bord met spaghetti

Gedachtenspaghetti

Ik ga weg. Weg bij de kliniek waar ik nu een half jaar ben opgenomen. Ik heb er na veel wikken en wegen voor gekozen om mijn behandeling te stoppen en elders een meer geschikte plek voor mijn problematiek te

krukken

Terugvallen en weer opstaan

Charly (Iris Keehnen), één van de schrijvers van dsmmeisjes, is 15 oktober 2019 zelfverkozen gestorven na het doorlopen van een intensief euthanasieproject. Lees haar laatste verhaal. Uit respect voor wat zij ons wilde vertellen, kun je hier haar blogs nalezen. Heb je na

goodbye friends

Afscheid nemen bestaat niet

Met lood in mijn schoenen ging ik op weg naar Dordrecht vanuit de crisisafdeling. Op weg naar het afscheid bij mijn behandelopname. Van 7 december tot 25 april heb ik daar gezeten, dus ongeveer 4 maanden. In die 4 maanden

hondje

Ik word mama!

Ja, ik word vandaag mama. Niet schrikken, ik heb niet de afgelopen negen maanden een zwangerschap voor iedereen verborgen gehouden. Ik word mama van een blaffende viervoeter, Kate. Een driejarig meisje, geboren en getogen op een Grieks eiland, daar in

meisje achter bureau

Ik wil het en ik wil het niet

Deze blog gaat in op (gedachten over) automutilatie. Wil je na het lezen van deze blog met iemand praten? Neem dan contact op met vrijwilligers van de Luisterlijn. Ik zit nu al een hele tijd aan mijn bureau. Niks te