Blogs over moed

Theedoos

Vorige week was ik bij mijn therapeut. Hij maakte thee en ik dacht na over het te kiezen theezakje uit de theedoos. De vorige keren had ik earl grey en bedacht me dat ik nu eens wat inventiever zou zijn en koos iets onbekends. Ik haalde het theezakje (kruidenthee) vluchtig door het hete water en observeerde hoe mijn therapeut wel early grey koos en zijn thee donkerzwart liet kleuren. Ik dacht terug aan het jaar […]

Verder lezen

Samen Sterk

#SamenSterk. Toen ik een paar weken geleden deze spreuk op een billboard zag, raakte die mij. De keren dat dezelfde woorden op televisie voorbij kwamen, waren het alleen woorden. Maar deze keer voelde het of deze spreuk ging over mij en mijn binnenwereld. Want samen met mijn delen probeer ik tijdens moeilijke momenten overeind te blijven en de moed niet te verliezen. Ook als ik geconfronteerd word met delen die nog in traumatijd leven of delen […]

Verder lezen

Het vroegere vandaag

Vandaag is een dag waarop niks wil. Rechtop zitten is al veel. Het liefst wil ik slapen. Slapen zodat ik me niet zo ellendig voel. Ik heb intussen flinke wallen en rode ogen gekregen van het huilen. Ik heb tussen de middag wat onkruid uit de tuin getrokken, twee pannen afgewassen en geluncht. Dat was een enorme uitdaging.  Verder heb ik op het hoekje van mijn bed gezeten, luisterend naar de muziek van de radio […]

Verder lezen

Onzichtbare klachten

Ik zou zoveel woorden willen zeggen op het moment. Maar ik weet dat het niet gewenst is. Ik word geacht mijn mond dicht te houden zoals dit al vaker van mij werd verwacht. Doe wat de maatschappij van je vraagt en wijk vooral niet af. Dit geeft mij angst. Ik wil zeggen hoe ik erover denk. Een trigger is al voldoende om mij terug te brengen naar toen. Mijn onderbuikgevoel is hetzelfde. Ik weet dat […]

Verder lezen

Ik leef op de automatische piloot

Voor mijn gevoel sta ik al weken op een automatische stand. Ik heb het gevoel dat ik alleen maar wakker word, game, kleine beetjes eet en weer ga slapen. Ik heb geen zin in de dag en mijn eetlust is weg. Het voelt alsof ik soms niet veel meer voel. Eigenlijk merk ik dat ik het weg probeer te stoppen, maar dat het steeds weer terug komt. Dingen die er gebeurd zijn en zich dan […]

Verder lezen

Stoppen met vermijden

Al een tijdje ben ik therapieloos. De regiebehandelaar hield wel contact, maar hé, het gaat best goed, toch? Dat is wel wat ik vol blijf houden. Het gaat best goed. Ik begraaf me in boeken, zoveel dat zelfs mijn kuiten niet meer zo gespierd zijn. De coronatijd geeft me een mooi excuus iedereen op afstand te houden. Waar ik me vervolgens weer schuldig over voel, want wat een waardeloze vriendin, zus, whatever ben ik toch […]

Verder lezen

Mijn leven is een groot toneelstuk

Soms voelt het als één grote show. Ik doe mijn make-up, kleed me aan en doe mijn haar. Ik zorg dat ik er op mijn best uit zie. Van buiten dan, want vanbinnen blijf ik lelijk.Het is één groot toneelstuk, en ik speel de hoofdrol… “Open je je ogen met een traan of met een lach?” Een zin uit het liedje ‘Mooi’ van Marco Borsato. Ik open vaak mijn ogen met een traan. En dat […]

Verder lezen

Het eeuwige masker

Zou het dan echt zo zijn? Is er niemand die ziet dat er achter mijn gezicht en woorden zoveel meer speelt? Is er niemand die het lef heeft om door te gaan wanneer opgeven zo dichtbij is? Is er niemand die mij het gevoel kan geven dat ik het waard ben om te genieten van het leven? Al die vragen… Ze blijven onbeantwoord, maar ik zou zo graag een antwoord willen. Ik heb een beste […]

Verder lezen

Mijn stickercatalogus

Terwijl ik al een paar weken vol bewondering de verschillende verhalen die voorbijkomen aan het lezen ben, realiseer ik me ook dat dit is waar ik gewoon aan moet geloven. Sterker nog, het wordt zelfs mijn geloof. Ik zoek vaak genoeg op internet naar ‘borderline en autorijden’, om maar even een voorbeeld te geven. Ik begin eindelijk te geloven dat er meer is dan alleen maar het stickertje borderline, verlatingsangst, bindingsangst, ADD, hechtingsproblematiek, verwaarlozing in […]

Verder lezen

Brief aan mijn zelfbeschadiging

Verschrikkelijk stomme, ontzettend geliefde en zeer betrouwbare vriendin, Ik had nooit met je in zee moeten gaan. Je kwam in mijn leven toen ik 13 jaar was. Een tijd waarin ik me afgewezen, buitengesloten en eenzaam voelde. Een periode waarin de somberheid heftiger werd. Hoewel de suïcidale gedachtes er een aantal jaar eerder ook al waren, werden ze sterker in deze periode. De tijd waarin ik besloot dat niemand last hoefde te hebben van mij […]

Verder lezen

Werken met psychische problemen

Al jaren vind ik het bij sommige mensen lastig om open te zijn over mijn psychische problemen. Vooral op werk. Nou kan ik zelf door mijn problemen niet werken, maar om mezelf toch een beetje bezig te houden, heb ik laagdrempelige baantjes. Zo zit ik in de cliëntenraad van een GGZ-instelling, hier heeft iedereen zijn eigen problemen, dus open zijn is hier vrij makkelijk voor me. Maar ook pas ik op kinderen, en hier vind […]

Verder lezen

In het zwarte kwam een lichtje

Ik heb veel dingen meegemaakt, veel dingen gevoeld. Er zijn opnames geweest die het erger maakten. In mijn gedachten stortte de wereld in. Ik dacht dat ik niks meer had, dat ik een waardeloos geval was. Ik voelde me zo ontzettend zinloos. Ik heb mezelf gepijnigd. Mensen vragen me vaak hoe dit kwam. Ik was moe, ik was kapot. Alles was zwart voor mijn ogen. Ik wou het niet meer. Maar het was toch nog […]

Verder lezen

Gedachtenspaghetti

Ik ga weg. Weg bij de kliniek waar ik nu een half jaar ben opgenomen. Ik heb er na veel wikken en wegen voor gekozen om mijn behandeling te stoppen en elders een meer geschikte plek voor mijn problematiek te vinden.  Het was een hele opluchting om met mijn behandelaren over mijn besluit te kunnen praten, maar er kwam meteen een nieuw stoorzendertje op aan de horizon: het ongewisse. Niet weten wat er gaat gebeuren, […]

Verder lezen

Terugvallen en weer opstaan

Charly (Iris Keehnen), één van de schrijvers van dsmmeisjes, is 15 oktober 2019 zelfverkozen gestorven na het doorlopen van een intensief euthanasieproject. Lees haar laatste verhaal. Uit respect voor wat zij ons wilde vertellen, kun je hier haar blogs nalezen. Heb je na het lezen van deze blog behoefte aan een gesprek? Neem dan contact op met MIND Korrelatie of met de Luisterlijn. Starend naar het bord met eten en de smoothie op tafel voor mij op tafel […]

Verder lezen

Afscheid nemen bestaat niet

Met lood in mijn schoenen ging ik op weg naar Dordrecht vanuit de crisisafdeling. Op weg naar het afscheid bij mijn behandelopname. Van 7 december tot 25 april heb ik daar gezeten, dus ongeveer 4 maanden. In die 4 maanden ben ik meer gevallen dan opgestaan. Ben ik meerdere keren keihard onderuit gegaan, te vaak. Hierdoor is de keuze gemaakt dat ik mijn 10 maanden durende behandeling niet kon afmaken. Met pijn in mijn hart […]

Verder lezen

Ik word mama!

Ja, ik word vandaag mama. Niet schrikken, ik heb niet de afgelopen negen maanden een zwangerschap voor iedereen verborgen gehouden. Ik word mama van een blaffende viervoeter, Kate. Een driejarig meisje, geboren en getogen op een Grieks eiland, daar in de steek gelaten en nu – as we speak – in het vliegtuig onderweg naar Schiphol om vervolgens bij mij te komen wonen. Al dagen, nee weken ben ik bezig om het huis in orde […]

Verder lezen