Blogs over medicatie

Leven na ECT

De dag dat ik ontslagen werd uit het ziekenhuis was overweldigend. Ik liet het maar over mij heen komen maar wist eigenlijk niet hoe ik mij moest voelen. Ik was opgelucht dat de laatste ECT voorbij was en ik twee dagen later al naar huis zou gaan? Blij, omdat ik mij minder depressief voelde. Ik wist niet dat er nog heel veel meer bij zou komen kijken. Thuis in mijn huisje, op een crisisplek, midden […]

Verder lezen

Regeltjesmoe

Ik dacht dat ik moe zijn kende. Dus moe, uitgeput, niet meer kunnen, alleen nog maar willen slapen, dat soort werk. Maar ik heb geloof ik een nieuwe vorm van moe gevonden. Totaal onbekend bij mij, maar je blijkt dus nog moeier te kunnen zijn dan moe moe. Zeg maar mijn-gezicht-wordt-grijs-want-mijn-wallen-hangen-al-op-mijn-knieën-moe. Reden? Er was een energielek. Een gigantisch energielek. Niet door een lekkende darm, bijnierinsufficiëntie of andere niet-medische diagnose die vermoeidheid kan veroorzaken. Nee, mijn […]

Verder lezen

Het leven na een gedwongen opname

In deze blog gaat het over suïcidaliteit en een heftige opname. Zorg goed voor jezelf en lees deze blog niet als dit mogelijk te triggerend voor je is. Heb je zelf last van suïcidale gedachten en wil je daar met iemand over praten? Neem contact op met 113 Zelfmoordpreventie. Opeens ben ik weer thuis na een gedwongen opname. Het voelt alsof alles wat eerst zo normaal was een hele nieuwe betekenis heeft gekregen. Mijn wereld […]

Verder lezen

Geef me de tijd om mijn woorden te vinden

Ik hoor mijn telefoon overgaan. Op het scherm zie ik de naam van mijn therapeute verschijnen. Mijn adem stokt even en ik staar slechts naar mijn trillende mobiel. Ik ben de belafspraak vergeten. Alles in me zegt dat ik niet moet opnemen. Het is te veel. Ik kan dit niet. Ik zal dichtklappen. Maar ik wil mijn therapeute ook niet zomaar laten zitten. Ze weet dat ik belangst heb en houdt daar vast wel rekening […]

Verder lezen

Hoe overleef ik autisme?

Sinds ik weet dat ik een autismespectrumstoornis (ASS) heb, is eigenlijk alles anders. De manier waarop ik naar mezelf kijk en dat mijn verleden gekleurd is met meer pijn, doordat ik weet dat ik zo lang ben behandeld zonder dat mijn autisme is gezien. Ik analyseer grote situaties in mijn hoofd of het mislopen van studies, het mislukken van behandelingen en vriendschappen. Het leek of het mijn schuld was of dat er ergens een stukje […]

Verder lezen

Corona of bang met een kroon

Ik merk dat ik verschrikkelijk onrustig ben. Constant. Ik ben niet bang voor mijn eigen gezondheid, waarschijnlijk val ikzelf in de categorie lichte tot matige symptomen en zal ik er niets aan overhouden. Ik heb wel een grote angst die een hoop voor me bepaalt: ik ben als de dood dat ik iemand pijn doe, benadeel, zich naar laat voelen of op andere wijze negatief beïnvloed. Dat is verschrikkelijk en op sommige dagen beheerst dat […]

Verder lezen

Stappen naar herstel

Gelaten en opgewonden tegelijkertijd schrijf ik een mail aan mijn SPV’er [sociaal-psychiatrisch verpleegkundige, red.]. Morgen zie ik haar, maar dan hebben we in ieder geval een gespreksagenda. Al drie jaar ben ik nu al bij het FACT-team waar ik een vaste SPV’er heb. Hoe vaak ik haar zie, is op basis van ‘zo nodig’. Dus ik heb niet alleen ‘zo nodig’ kalmeringsmedicatie, maar ook een SPV’er, haha… Maar goed, wat werkt dat werkt. Soms is […]

Verder lezen

Hoe mijn leven beter werd door een medicatiewissel

Vanaf augustus 2018 raakte ik in een depressie. In eerste instantie werd daar makkelijk over gedaan en werd het eigenlijk door anderen en mijzelf over het hoofd gezien. Die maanden waren voornamelijk erg zwaar door vermoeidheid, veel slapen, hangen, niet vooruit komen, soms wat wandelen, maar dat was dan vaak ook weer genoeg voor een hele dag.Laatst sprak ik met een vriendin, die ook nog tegen mij zei ‘goh, een jaar geleden konden wij nog […]

Verder lezen

Een deuk in het zelfvertrouwen van een ADD-meisje

Ik hoor nergens bij. Niemand vindt me aardig en niemand snapt me. Het enige dat ik goed kan, is in de weg lopen en te veel zijn. Waarom begrijpt niemand me? Iedereen heeft last van me. Mensen vinden me raar. Mijn gedachten kan ik beter voor mezelf houden, want het slaat toch nergens op wat ik denk. Mensen zullen me uitlachen als ik vertel wat ik nou weer voor een idee heb. Ze zullen het […]

Verder lezen

Een donderslag bij heldere hemel

Eigenlijk zat ik midden in mijn herstel. Ik ging braaf drie keer per week naar mijn emotieregulatie-groepstherapie en deed thuis de opdrachten die we daar bedachten. Ik nam mijn medicatie zoals voorgeschreven en deed mijn best om contact te hebben met onze zoon. Het was geen fijne periode maar wel een nieuwe periode. Een periode van therapie die blijkbaar iets positiefs met me doet en een periode waarin ik heel ergens in de verte misschien […]

Verder lezen

Wat zou er gebeuren als…?

Wat zou er gebeuren als ik opgaf? Niet dood, nee, gewoon ophouden met de dagelijkse dingen. Niet meer vechten voor alles maar toegeven aan de vermoeidheid en veilig in mijn bed blijven. Ik heb het gevoel dat ik heel mijn leven al aan het vechten ben om mee te doen, om me niet zo slecht te voelen en om wat van mijn leven te maken en ik ben moe. Niet alleen gewoon moe maar vooral geestelijk […]

Verder lezen

Ik ben herstellende en kan het leven aan!

Na tien weken opname, waarvan zeven intensieve weken, vijf dagen per week, kan ik zeggen: ik ben herstellende en ik kan het leven aan! Ik kwam hier in opname, buiten de regio, na een heftige crisis, omdat mijn regio me al had afgeschreven. Ik kreeg een time out-opname en begon uit te leggen waarom het in mijn eigen ggz vastliep. De psychiater schrok hier enorm van, want die zag de wil en de potentie. Geen […]

Verder lezen

Mijn eerste paniekaanval

Toen ik mijn eerste paniekaanval kreeg, duurde het een heel jaar voordat ik op de juiste plek terecht kwam voor goede hulp. In dat jaar ging er veel kapot. En het ergste van alles: dat was niet nodig geweest. Als er ook maar één adequate hulpverlener op mijn pad gekomen was, tenminste. Die had gezien dat het hier niet om een hulpeloze student met een identiteitscrisis ging. In deze blog vertel ik je over mijn […]

Verder lezen

‘Zo nodig’ medicatie

Ik heb mijn standaardmedicatie die ik braaf elke dag neem zodat ik me minder ellendig voel, hier heb ik geen enkele moeite mee. Ja, soms denk ik nog dat ik zonder wil maar ik heb inmiddels geaccepteerd dat dat voorlopig niet kan.  Daarnaast heb ik ook nog medicatie om me te ondersteunen op momenten dat ik echt in paniek ben, maar daar is mijn relatie wat anders mee. Ik neem het bijna nooit en niet […]

Verder lezen

In crisis door de crisisdienst

Ik heb vaker contact gehad met de crisisdienst. Hoewel dit meestal niet echt fijn is, hielp het uiteindelijk meestal wel. Eén keer was dit totaal niet het geval en liep het compleet uit de hand. Ik was vrijwillig opgenomen op een gesloten crisisafdeling. Na vijf dagen vonden ze daar dat ik prima in staat was om naar huis te gaan, hoewel mijn ouders en ik (met veel moeite) aangaven dat het helemaal nog niet goed […]

Verder lezen

Vandaag schrijf ik aan jou

Heb je na het lezen van deze blog behoefte aan een luisterend oor? Neem dan contact op met MIND Korrelatie of met de Luisterlijn. Ik schrijf mijn mentale defecten toe aan jou. Mijn diagnoses, kliniekavonturen en alle medicatie die ik moet slikken om mijzelf staande te houden. Is dit de boosheid die ik niet mag voelen van mijzelf? Ik was erg jong en nog steeds ben ik dat. Maar jij, jij nam het onschuldige, het […]

Verder lezen