Blogs over lotgenoten

Dankbaar voor de ggz

Als ik mensen maar genoeg op afstand houd, kunnen ze me ook niet raken. Dat is mijn manier om me niet verder te laten kwetsen. Dat werkt natuurlijk goed, maar betekent ook dat mensen er niet echt voor me kunnen zijn, waardoor dat kleine meisje in mij nooit de compassie ontvangt die ze zo nodig heeft. Dat kleine meisje dat zoveel leed heeft gekend, door toedoen van iemand die juist onvoorwaardelijk van haar zou moeten […]

Verder lezen

Mijn stickercatalogus

Terwijl ik al een paar weken vol bewondering de verschillende verhalen die voorbijkomen aan het lezen ben, realiseer ik me ook dat dit is waar ik gewoon aan moet geloven. Sterker nog, het wordt zelfs mijn geloof. Ik zoek vaak genoeg op internet naar ‘borderline en autorijden’, om maar even een voorbeeld te geven. Ik begin eindelijk te geloven dat er meer is dan alleen maar het stickertje borderline, verlatingsangst, bindingsangst, ADD, hechtingsproblematiek, verwaarlozing in […]

Verder lezen

Een ontmoeting met een lotgenoot

Ik ben naar een tentoonstelling geweest met gedichten over seksueel misbruik. De gedichten waren stuk voor stuk zo mooi, pijnlijk herkenbaar en tegelijk helend, zo waar, puur, helder. Terwijl ik aan het lezen was werd ik aangesproken door een vrouw. Ze bleek de auteur van de gedichten te zijn en zag me mezelf zo in verdiepen in haar schrijfwerk dat ze even contact met me wou leggen. Ik heb haar toen kunnen en durven zeggen […]

Verder lezen

Mijn onzekerheid en faalangst

Ik zou graag wat willen vertellen over mijn onzekerheden, wat zich onder andere uitte in faalangst en hoe zich dat verder ontwikkeld heeft. Ontwikkelingsachterstand Als kind had ik een algehele ontwikkelingsachterstand en werd ik erg gepest. Mijn moeder was al tevreden als ik een beetje leerde lezen en schrijven. In tegenstelling tot iemand die altijd maar denigrerende opmerkingen naar mijn maakte. Uiteindelijk haalde ik mijn ontwikkelingsachterstand op de basisschool weer in. Toch werd er gezegd tegen […]

Verder lezen

‘Dag mevrouw, het ga u goed!’ – Wat het betekent om psychiatrisch patiënt te zijn

Deze blog gaat in op anorexia. Denk aan jezelf als je worstelt met eetstoornissen.  Voor iedereen die denkt dat psychiatrische diagnoses hip zijn, voor iedere leek die denkt zichzelf of anderen te kunnen diagnosticeren en vooral voor zorgverzekeraars die het allemaal steeds minder serieus lijken te nemen: Voor jullie beschrijf ik wat het betekent om psychiatrisch patiënt te zijn, met voor mij als hoofddiagnose anorexia nervosa. Ik raak de grip op de realiteit kwijt. Dat […]

Verder lezen

Hoe ik anorexia ontwikkelde en overwon

Bang voor de wereld Ik ben vijftien en bang voor de wereld, want ik moet overal alleen doorheen en weet niet hoe dat moet. Het leven zou zó veel veiliger voelen met een volwassene die achter mij staat. Iemand die mij een beetje de weg wijst, aanmoedigt, mij helpt opstaan als ik op mijn bek ga, bescherming biedt, voor mij opkomt als het nodig is en op wie ik kan terugvallen. Dan zou ik alle […]

Verder lezen

Dissociatie: een nieuwe diagnose

Een paar jaar geleden besloot ik tóch maar weer in therapie te gaan, maar ik wist het heel zeker: dit zou echt de laatste keer zijn. Het was immers alleen nog maar een kwestie van ‘even de eindjes aan elkaar knopen’. Toch? Inmiddels zijn we een paar jaar verder en begin ik binnenkort bij een nieuwe therapeut, alweer. Het aan elkaar knopen van eindjes is uitgelopen op een lang traject (wat ook nog wel even […]

Verder lezen

Als de overheid zich ermee gaat bemoeien

Afgelopen woensdag (7 februari 2018) heb ik deelgenomen aan Moodcamp. Een “obstacle run” (in hip Engels, maar in gewoon Nederlands “stormloop”) van 2 km georganiseerd om aandacht te geven aan depressie. De initiatiefnemer was het Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport en dan met name vanuit de campagne ‘Hey! Het is oké’. Het doel van dit evenement en de campagne is om depressie bespreekbaar te maken. De overheid hoopt dat de drempel om over psychische […]

Verder lezen