Blogs over herstel

Patronen veranderen

Door de jaren heen heb ik mezelf verschillende nieuwe, maar vooral slechte patronen aangeleerd. En waarom? Was het om te vluchten, was het om niet meer te voelen, me anders voor proberen te doen? Het was een combinatie van alles. Maar vooral het vluchten voor mezelf. Een onmogelijke vlucht, want hoe hard je ook rent, hoeveel alcohol je ook drinkt of drugs je ook gebruikt, vluchten voor jezelf zal nooit gaan.  En natuurlijk wist ik […]

Verder lezen

Leven na ECT

De dag dat ik ontslagen werd uit het ziekenhuis was overweldigend. Ik liet het maar over mij heen komen maar wist eigenlijk niet hoe ik mij moest voelen. Ik was opgelucht dat de laatste ECT voorbij was en ik twee dagen later al naar huis zou gaan? Blij, omdat ik mij minder depressief voelde. Ik wist niet dat er nog heel veel meer bij zou komen kijken. Thuis in mijn huisje, op een crisisplek, midden […]

Verder lezen

Mezelf leren accepteren

Ik ben een ochtendmens,Dat ik mij meer en meer accepteer is wat ik me heel erg toewens,Ook mijn momenten in de avond dat ik gewoon doodop ben,Dat zijn patronen die ik in mezelf heel erg herken. Ik besteed aan heel veel dingen aandacht,Dat is iets wat ik niet ontkracht,Het zijn processen in mij die niet te stoppen zijn,Wel zorgt het voor de nodige koppijn. Het liefst had ik daarin normaal willen acteren,Ik ben dat ook […]

Verder lezen

Stappen naar herstel

Gelaten en opgewonden tegelijkertijd schrijf ik een mail aan mijn SPV’er [sociaal-psychiatrisch verpleegkundige, red.]. Morgen zie ik haar, maar dan hebben we in ieder geval een gespreksagenda. Al drie jaar ben ik nu al bij het FACT-team waar ik een vaste SPV’er heb. Hoe vaak ik haar zie, is op basis van ‘zo nodig’. Dus ik heb niet alleen ‘zo nodig’ kalmeringsmedicatie, maar ook een SPV’er, haha… Maar goed, wat werkt dat werkt. Soms is […]

Verder lezen

Terugval? Herstel!

Ik was hersteld van zelfbeschadiging. Ik had mijn leven weer aardig op de rit. Het ging goed met me. Althans, dat vond ik, totdat er iets gebeurde. Afgelopen periode heb ik een enorme terugval gehad. Een terugval die bestond uit intense somberheid, wanhoop en machteloosheid. Niet wetend hoe ik nog vooruit moest, wenste ik mezelf dood. Ik heb vaker mezelf dood gewenst, maar deze keer kwam het uit het niks. Ik dacht dat ik heel […]

Verder lezen

Het voelt echt

Elke keer dat mijn lichaam reageert vanuit angst voelt het echt. Het voelt echt alsof ik geen lucht meer krijg. Of misschien gaan we vandaag voor het gevoel van flauwvallen, net zo echt, maar vreemd genoeg blijf ik staan. Het voelt echt alsof mijn hart ermee zal stoppen, ook al zou ik ondertussen beter moeten weten. Minstens elke week, vaak elke dag, als ik pech heb een paar keer per dag, krijg ik angst vanuit […]

Verder lezen

Neem het leven serieus

Zo hoopvol als ik het was in mijn vorige blog, zo hard haalt de realiteit me nu in. Soms zijn er omstandigheden waardoor er te laat behandeling op je pad komt. Soms moet je daardoor een andere belangrijke beslissing maken. Jaren heb ik gevochten voor herstel, tot ik op een andere plek terecht kwam. Ik kreeg behandeling, kwam tot goede inzichten en tot de kern van mijn trauma’s. Echter blijkt nu toch dat het niet […]

Verder lezen

Een donderslag bij heldere hemel

Eigenlijk zat ik midden in mijn herstel. Ik ging braaf drie keer per week naar mijn emotieregulatie-groepstherapie en deed thuis de opdrachten die we daar bedachten. Ik nam mijn medicatie zoals voorgeschreven en deed mijn best om contact te hebben met onze zoon. Het was geen fijne periode maar wel een nieuwe periode. Een periode van therapie die blijkbaar iets positiefs met me doet en een periode waarin ik heel ergens in de verte misschien […]

Verder lezen

Acceptatie is ook een vorm van herstel

Al ruim tien jaar ben ik onder behandeling voor mijn psychische problemen. Ik moest en zou van mezelf beter worden. Natuurlijk is met beter willen worden niks mis, maar ik vergat hierdoor uiteindelijk dat er ook nog een leven buiten mijn ziektes bestond.  Mijn leven bestond alleen nog maar uit het willen veranderen. Hierdoor vergat ik vaak van leuke dingen te genieten en werd ik nog onzekerder over mezelf als persoon. Ik nam elke behandeling die […]

Verder lezen

Een klein meisje in een volwassen vrouw

Ik ben een volwassen vrouw van 19 jaar, maar in mij zit een klein meisje. Ik kan je heel volwassen vertellen op wat voor manier ik ziek ben, wat het met me doet en hoe ik er mee omga. Ik kan uitleggen wat mijn diagnoses betekenen. Open zijn en spreken is altijd mijn beste eigenschap geweest. Ik kom volwassen en intelligent over, maar vanbinnen ben ik een klein meisje met een diploma van het een-na-laagste […]

Verder lezen

Het woord ‘herstel’ klopt voor mij niet

Ik heb een sociale angststoornis. De paniek kan zijn kop opsteken in elke treinreis, bij elk supermarktbezoek, elke keer dat ik de buurvrouw tegen kom, elke keer als de telefoon overgaat, elke afspraak. Ik ben bang voor het oordeel van anderen. Ik heb deze angst altijd gehad en hoe vaak ik de angst ook aanga, in een nieuwe situatie of met nieuwe mensen komt het terug. Ook in situaties die ik al honderd keer heb […]

Verder lezen

Afstand nemen van vroeger

Ik blijf naar mezelf refereren als meisje, terwijl ik inmiddels een jonge vrouw mét keuzes ben. Herstel vraagt mij soms keuzes te maken die pijn doen en moeilijk zijn, maar achteraf wel het beste voor mij zijn. In de tot nu lange periode van behandeling en herstel leer ik mezelf steeds beter kennen en weet ik steeds beter wie ik ben en wie ik wil zijn. Wat ik niet ben en wat mij niet meer […]

Verder lezen

Een gezond gewicht en tóch anorexia

Charly, (Iris Keehnen) één van de schrijvers van dsmmeisjes, is 15 oktober 2019 zelfverkozen gestorven na het doorlopen van een intensief euthanasieproject. Lees haar laatste verhaal. Uit respect voor wat zij ons wilde vertellen, kun je hier haar blogs nalezen. Wanneer je op internet de zoekopdracht ‘anorexia’ intypt, krijg je gelijk allerlei afbeeldingen te zien van extreem magere meiden. Het beeld wat heerst zijn jonge meisjes die weigeren te eten, er alles aan doen om maar af te […]

Verder lezen

Ik wil beter worden voor mijn zoon

Ik ben Sanne, ik ben 38 jaar en woon samen met mijn vriend en mijn zoontje van 5 jaar dat gediagnosticeerd is met autisme. Ik ben al jaren in therapie, waaronder schematherapie. Ook heb ik meerdere keren mijn trauma’s proberen aan te pakken. Helaas zijn mijn vermijdingsstrategieën te diep geworteld in mijn systeem. Dit houdt bij mij in dat ik niets voel en ondermijnend gedrag kan vertonen. Ik kan enorm kattig en gemeen zijn als mijn […]

Verder lezen

De dag dat ik dood zou gaan

Oudejaarsavond was de dag dat ik dood zou gaan. Ik zou suïcide plegen en dat was het dan. Het was klaar, ik had mijn rol op deze wereld wel uitgespeeld. Ergens zo tussen het feestgedruis en het vuurwerk door, zou ik er stiekempjes tussenuit knijpen. Zoals je merkt is er ergens iets mis gegaan in die planning en daar ben ik nu heel erg blij om. Want ik wilde niet dood, maar de depressie die […]

Verder lezen

Angst voor de sportschool

Vanmorgen ging ik met lood in mijn schoenen naar de sportschool om mijn revalidatieprogramma voor mijn enkel af te werken. Het werd een zware training. Ik voel me nooit zo op mijn gemak in de sportschool. Al die ogen die naar mij lijken te staren. Het gebrek aan contact. Allemaal in dezelfde ruimte, ieder voor zich. Ik begin op de trap: tenen op de tree, hakken laten zaken en dan uitstrekken op mijn tenen. Uiteraard […]

Verder lezen