Blogs over ggz

Mijn ‘geheim’

Vandaag kreeg ik opeens de brief te zien die de ggz-instelling aan de huisarts schreef nadat ze tot een diagnose waren gekomen. Ik bleek hem zomaar te kunnen inzien op internet. Benieuwd opende ik het document. Het begon met een lang verhaal, het verhaal van het afgelopen jaar, waarin het toch wel flink was misgegaan allemaal. Gauw scrolde ik verder, want ik hoefde dit nu echt even niet nog een keer de revue te laten […]

Verder lezen

Pillen schrappen

Het voelt alsof ik voor het eerst in drie jaar serieus genomen word binnen de ggz. Mijn huidige psychiater is oprecht geïnteresseerd in mij en in wat mijn medicatie voor mij doet. Het is dus zo dat ik al drie jaar hetzelfde antidepressivum gebruik maar nooit het idee gehad heb dat dit ook daadwerkelijk iets voor me doet. Ik weet dat het alleen een steuntje in de rug kan zijn maar zelfs dat is het […]

Verder lezen

Steun van mijn zus

Ik heb niet altijd een goede band met mijn zus gehad. We maakten tijdens onze jeugd veel ruzie. Ik dacht dat ruzie maken de enige manier was om contact het haar te krijgen. We verschillen veel van elkaar qua karakter. Ze is rustig, ik ben druk. Ze is niet gevoelig, ik ben super gevoelig. Ik ben gelovig, zij gelooft niet. Ik wist niet zo goed wat ik aan haar had, totdat ik ziek werd. In […]

Verder lezen

Zorg zonder strijd

Na twee eerdere opnames met sondevoeding weet ik het zeker: dat echt nooit weer. Maar toch word ik – ernstig verzwakt – met spoed in het ziekenhuis opgenomen, en is er toch geen andere uitweg dan een infuus en sondevoeding. De sondevoeding had ik bij eerdere opnames op een somatische afdeling van de ggz gekregen. Het inbrengen was een hel, de pomp die maar doorpompte een drama. Nooit mocht de pomp even uit, ook niet […]

Verder lezen

Accepteren kun je leren?

Het gaat er steeds vaker over in mijn gesprekken bij de ggz: accepteren. En dan met name mezelf accepteren, met al mijn goede eigenschappen maar ook moeilijkheden die ik gewoon niet kan veranderen.Accepteren dat mijn leven niet gaat zoals de gemiddelde Nederlander, accepteren dat ik altijd angstiger zal zijn dan de meeste mensen. Accepteren dat ik wellicht altijd hulp zal moeten hebben. Accepteren dat ik niet kan werken en accepteren dat ik gewoon wat anders […]

Verder lezen

Weekendmama

December 2019 Ik kan het me gewoon niet voorstellen. Het komt er niet bij in m’n botte kop. Dat ik ‘de weekendouder’ ben. De ouder die het meest heeft gefaald. De ouder die het minst met haar kind heeft gedaan. Die haar kind het minst aandacht heeft gegeven en nagenoeg niet heeft getroost. De ouder die het te druk had met zichzelf, mede door een zware depressie. En dit is dan mijn straf. Mijn straf […]

Verder lezen

Leven met een functionele neurologische stoornis

Ik was 17 toen ik ziek werd. Het begon met aanvallen met veel pijn op mijn borst. Ik kreeg vele ziekenhuisonderzoeken, later bleken het paniekaanvallen te zijn. Ik kreeg veel last van mijn lichaam, vooral van mijn benen. Ik kreeg een pijnlijk neurologisch onderzoek en daaruit kwam dat ik een functionele neurologische symptoomstoornis heb. De verbinding tussen hersenen en zenuwen hapert en daardoor heb ik last van uitvalverschijnselen, hierdoor zit ik vaak ook in een […]

Verder lezen

Ik kan niet wennen aan mijn therapeut

Vertrouwen heeft tijd nodig, dat weet ik. Zeker voor iemand wier vertrouwen al een zijden draadje was. Zeker voor iemand die al zo vaak heeft meegemaakt dat mensen weggaan; dat therapeuten verdwijnen; dat pleegouders zeggen dat ze niet meer willen. Ik weet dat vertrouwen tijd nodig heeft, maar wat ik nu meemaak voelt zo onveilig, zo eenzaam, zo moedeloos, dat ik niet weet of er ooit wel genoeg tijd zal zijn. Sinds juni heb ik, […]

Verder lezen

Leven na ECT

De dag dat ik ontslagen werd uit het ziekenhuis was overweldigend. Ik liet het maar over mij heen komen maar wist eigenlijk niet hoe ik mij moest voelen. Ik was opgelucht dat de laatste ECT voorbij was en ik twee dagen later al naar huis zou gaan? Blij, omdat ik mij minder depressief voelde. Ik wist niet dat er nog heel veel meer bij zou komen kijken. Thuis in mijn huisje, op een crisisplek, midden […]

Verder lezen

Samen Sterk

#SamenSterk. Toen ik een paar weken geleden deze spreuk op een billboard zag, raakte die mij. De keren dat dezelfde woorden op televisie voorbij kwamen, waren het alleen woorden. Maar deze keer voelde het of deze spreuk ging over mij en mijn binnenwereld. Want samen met mijn delen probeer ik tijdens moeilijke momenten overeind te blijven en de moed niet te verliezen. Ook als ik geconfronteerd word met delen die nog in traumatijd leven of delen […]

Verder lezen

Hou me los: over affectfobie en huidhonger

“The real meaning of silence is not to escape from people but to learn how to find them.” Thomas Merton Twee vrienden zijn verwikkeld in een woordenwisseling. Mijn hart trekt samen. De steeds luider wordende stemmen, de verharde houdingen en stevige woorden maken me angstig. Ik voel de ruimte kleiner worden, wend me af, trek me terug, verstop me. Tegelijkertijd vind ik het heerlijk en belangrijk: boos op elkaar mogen zijn, soms schreeuwen, soms huilen. […]

Verder lezen

Van 2 naar 67 hulpverleners

In de afgelopen twee jaar heb ik 67 hulpverleners gezien. In de twee jaar daarvoor in totaal twee: mijn zelfstandig therapeut en een zelfstandige psychiater. Wat is er gebeurd dat het aantal opeens meer dan dertig keer zo groot is geworden? In weinig woorden: de kapotte ggz. Het systeem is zo ver afgebroken door de laatste kabinetten dat ik er de dupe van word. In veel woorden bestaan de 67 hulpverleners uit verschillende groepen die […]

Verder lezen

Dankbaar voor de ggz

Als ik mensen maar genoeg op afstand houd, kunnen ze me ook niet raken. Dat is mijn manier om me niet verder te laten kwetsen. Dat werkt natuurlijk goed, maar betekent ook dat mensen er niet echt voor me kunnen zijn, waardoor dat kleine meisje in mij nooit de compassie ontvangt die ze zo nodig heeft. Dat kleine meisje dat zoveel leed heeft gekend, door toedoen van iemand die juist onvoorwaardelijk van haar zou moeten […]

Verder lezen

Mijn behandelaar gaat weg

Nieuwe mensen zijn eng. Nieuwe hulpverleners zijn nog enger, want die komen toch dichterbij dan de gemiddelde mens. Het was de bedoeling dat deze dichterbij zou komen dan wie dan ook, dus het vroeg veel van me om op de eerste afspraak te komen. Deze psycholoog was met zorg uitgezocht, hij had namelijk verstand van autisme maar ook van OCS. De OCS moet behandeld worden omdat het mijn leven wel erg moeilijk maakt, maar ik […]

Verder lezen

Zie ons, alsjeblieft

Lieve minister-president, minister en staatssecretaris,   Ik schrijf ‘lieve’ omdat ik ervan uitga dat er mensen in jullie omgeving zijn die dat vinden. Ik schrijf ‘lieve’ omdat ik dat persoonlijker vind dan ‘beste’ of ‘geachte’. En ik wil dit graag persoonlijk maken. Het gaat om mensenlevens.  Tijdens de laatste persconferentie zei u, minister-president, dat er sprake is van duivelse dilemma’s. Daar heb ik begrip voor, ik zie de dilemma’s ook. Maar… ik zie ook andere dilemma’s. […]

Verder lezen

Leren omgaan met autisme

Ik weet alweer zes jaar dat ik autisme heb. Ik ging samen met mijn ouders op gesprek omdat ik moeite had met samenwerken. Vanaf dat moment voelde ik me een mislukt stukje afval. Ik voelde me het meisje dat niet kon samenwerken en sloot me af voor anderen. Ik moest twee keer in de week naar de ggz, daar hielpen ze me met weerbaarheidslessen en om beter te leren samenwerken. Veel mensen die me daar […]

Verder lezen