Blogs over gezin

Mijn gevoelige gezin

Mijn man en ik zijn beiden wat je noemt flinke persoonlijkheden. Dat is niet altijd makkelijk, eigenlijk is dat over het algemeen gewoon knap lastig. Zoals je zou kunnen verwachten zijn onze kinderen niet minder aanwezig. Ons huis is met vier personen dus aardig vol. Dat bleek al vroeg. Op het consultatiebureau noemen ze dat liefkozend: temperamentvol. Bij onze zoon was dat overduidelijk, hoewel hij ook medische redenen had dat hij een huilbaby was, liet […]

Verder lezen

Vergeving

Elke dag heb ik last van mezelf. Er gaat geen seconde voorbij dat ik niet bewust ben van mijn aanwezigheid. Dat ik besta, dat ik ruimte inneem, zowel geestelijk als lichamelijk. Ik sta er waarschijnlijk te veel bij stil, ik vraag me te veel af. Dat is namelijk wat ik vaak hoor: ‘Waarom denk je zo veel?’ Ik haal mijn schouders op, mompel iets. Maar ik weet dat ik probeer mijn bestaan te verklaren, te […]

Verder lezen

Hallo, ik ben een mens

Men vindt mij leuk. Sociaal, spontaan, er zijn zelfs mensen die mij open noemen. Dat betekent dat ik geslaagd ben als kameleon. Een knikkende kameleon, aangepast naar de situatie. Maar ik wil geen kameleon zijn, ik wil er zijn. In verbinding. Dat kan alleen als ik mezelf, een mens, durf te zijn. Maar wie is dat? Opgroeien Ik kan mezelf niet herinneren. Dat komt, weet ik nu, omdat een deel van je hersenen zich afsluit […]

Verder lezen

De draden om mijn hart

Ik moet een persoonlijk plan inleveren voor de aanvraag voor dagbesteding. Het onderdeel persoonsgegevens is prima te doen… Maar dan. Ik loop helemaal vast op de vraag: ‘Wie ben ik?’ Ik kan wel janken, of nee, dat kan ik niet. Kón ik het maar. Iets zit me ontzettend dwars, maar het wil er niet uit komen. Ik weet ook niet goed wat het is, als ik het wist was het makkelijker, dan kon ik alle […]

Verder lezen

Het roer gaat om

Een paar dagen geleden liep ik in de supermarkt en daar had ik een mooi en leuk gesprek met iemand. Hij vroeg naar mijn gezondheid en aan het eind van het gesprek zei hij, super aardig bedoeld natuurlijk, “Ik hoop dat je snel weer de oude wordt.” Mijn antwoord hierop verbaasde hem in eerste instantie. ”Ik hoop het niet” zei ik. “Ik hoop niet dat ik weer de oude Roland word. Ik ga er vanuit […]

Verder lezen

De ‘Generatie DSM’

Ik hoor het mensen zo vaak zeggen: “Vroeger had daar toch ook niemand last van? Het lijkt wel of het in de mode is. Vroeger was je gewoon een beetje druk of dromerig.” Klopt! Ik was beide en op 35-jarige leeftijd bleek ik een persoonlijkheidsstoornis te hebben. Die persoonlijkheidsstoornis heeft onbewust een grote invloed op mijn hele leven gehad. Ik had vaak nergens last van, maar ook vaak wel. Dat was normaal voor mij, dus […]

Verder lezen

Alice in Wonderland

De afgelopen weken heb ik tegen deze afspraak opgezien. Ik heb een intake bij een GGZ-instelling. Ik zit in de trein en hoe dichterbij ik kom hoe zenuwachtiger ik word. Als ik zit te wachten probeer ik mezelf toe te spreken: ‘Het is niet raar dat ik het eng vind, ik kan dit, gewoon blijven ademhalen.’ De minuten lijken langer te duren tijdens het wachten. Ik kijk naar de mensen die zich bewegen door de […]

Verder lezen

Kleine meisjes worden groot – soms met medicatie

“Ik ben zo stoned als een garnaal…” Ik probeer een scheve lach terwijl ik dit mededeel, maar het huilen staat me nader dan het lachen. De tweede dag met nieuwe medicatie en ik voel me alsof ik teveel gedronken heb en vervolgens nog een paar keer in de achtbaan ben geweest. De aarde draait, het voelt alsof er elastiek in mijn benen zit en ik zou het liefst weer terugkruipen in bed. Ik ben moe […]

Verder lezen

Ik was erbij

We waren er allemaal bij. Ik ook, als klein meisje. Ik keek om me heen en zag alles, voelde alles, hoorde alles. Ik speelde een duidelijke rol in het geheel. Toch leek het alsof ik er in hun ogen niet was. Ze zeiden mij te zien, maar hun eigen schaduw viel over mij heen. Ze hielden van me, onvoorwaardelijk. Maar eerst moesten ze zichzelf redden. Ook al was dat ten koste van mij. Dus liep […]

Verder lezen

Hoe voelt leven met een angststoornis?

Mijn dagelijks leven wordt beheerst door een hele reeks verschillende, hevige angsten: verlatingsangst, faalangst, sociale angst en willekeurige onverklaarbare angst. Het beperkt me in bijna alles wat ik doe. Dit is al jaren zo en ik weet niet meer hoe het is om er zonder te leven. Leven met angst is, zeker in combinatie met andere psychische worstelingen, een voltijdbaan waar je bar weinig voor betaalt krijgt. Ik leef voortdurend op het topje van mijn […]

Verder lezen

Kopje onder

Huilen om alles Dagen vloeien in elkaar over als één grote poel van ellende. Een aantal weken leek ik omhoog te krabbelen, langzaam vooruit te komen. Mijn vechten leek beloond te worden. Afgelopen zondag ging ik echter weer kopje onder en barstte ik, compleet oververmoeid en overprikkeld, in huilen uit. Het was de herhaling van het begin van mijn burn-out periode en helaas een onontkoombare reminder dat ik er nog niet uit ben. Sinds die […]

Verder lezen

Onzichtbaar verlies

Verlies van een dierbare gaat niet altijd over de dood of letterlijk worden verlaten. Het kan ook gaan over iemand die je nog elke dag in levenden lijve ziet. Iemand die elke dag zorgt dat je goed te eten krijgt, je kleren wast en je bed opmaakt. Iemand die dichtbij je is en tegelijkertijd onbereikbaar ver weg. Ik wil mensen ervan bewust maken dat ziekte van een ouder ook een vorm van verlies is, en […]

Verder lezen

Vermijden

Ik mag niet met ‘ik’ beginnen, dat is egocentrisch. Ik mag niet mijn diagnose benoemen, dan val ik mijn ouders af. Ik mag geen borderliner zijn, dan denken mensen dat ik gevaarlijk ben. Ik mag niet om iets vragen, dan ben ik afhankelijk. Ik mag niet over mezelf praten, dan vind ik mezelf te belangrijk. Ik mag niet naar een ander vragen, misschien breng ik ze in verlegenheid. Ik mag niet vermijden, ik moet stoer […]

Verder lezen

Wat mag werk je kosten?

Gesprek gehad bij het UWV. Hoe gaat het op dit moment en wat kan ik aan? Ik krijg momenteel een uitkering voor langdurige ziekte en volgend jaar gaan ze weer herkeuren. Waar begrip in een eerder stadium ver te zoeken was, hebben ze het inmiddels wel begrepen. Ik ben echt beperkt en met druk kom je geen stap verder. Natuurlijk heb ik beter leren communiceren en weet/erken ik nu zelf beter wat er speelt. Bovendien […]

Verder lezen

Prettig gestoord, niets persoonlijks

Lichtpuntjes De donkere dagen beginnen langzaam maar zeker te lengen. Wanneer we na het avondeten met de hond gaan lopen schemert het. of is het zelfs nog ‘gewoon’ licht. Alles aan mij reageert op de seizoenswisselingen en ik merk dat mijn depressie erbij gebaat is dat het langer licht is en over het algemeen beter weer om buiten te zijn. Ook al kan het nog ijzig koud zijn, de zon schijnt volop. De afgelopen maanden […]

Verder lezen

Grote emoties, grote lessen

Twee weken geleden heb ik bevestigd gekregen wat ik eigenlijk al heel lang weet: mijn emoties zijn te groot en te snel. Borderline persoonlijkheidsstoornis noemen ze dat. O, en ik probeer ze iets te hard uit de weg te gaan. Vermijdende persoonlijkheidsstoornis noemen ze dat. En nu? Ik wou het weten, ik vecht er al zo lang tegen. De diagnose verandert daar niks aan. Waarom wou ik het dan zo graag weten? Bevestiging. Misschien had […]

Verder lezen