(on)bewust geen kinderen

(On)bewust geen kinderen

Als ik dit schrijf, is het december en heb ik bij een vriendin ook m’n schoentje gezet, Sinterklaas- en Kerstliedjes meegezongen, zet ik vol melancholie een kerstmolentje in elkaar en tuig alleen de kerstboom op. Bak ik koekjes om weg

Hyperbewustzijn

Hyperbewustzijn

Je herkent het misschien wel. Je zit in de bibliotheek te studeren, en ineens denk je: ik voel me zo vreselijk moe. Mijn arm doet zeer. Mijn concentratie is niet goed. Ik leer te langzaam. Of je maakt buiten een

Onkruid vergaat niet

Onkruid vergaat niet

Toen ik ruim anderhalf jaar geleden bij m’n nieuwe therapeute startte, had ik nooit geloofd dat ik me zo open zo stellen zoals ik nu doe. Hoewel er ook nog dat masker is. Ik heb al wat jaren therapie erop

Verlangen naar een ander vroeger

Verlangen naar een ander vroeger

Het lukt me niet zo goed om blogs te schrijven de laatste tijd. In principe gaat het redelijk goed, maar er gebeurt veel – in mijn hoofd, in therapie. Ik ben veel aan het worstelen met missen en verlangen. Het

Ik was erbij

Ik was erbij

We waren er allemaal bij. Ik ook, als klein meisje. Ik keek om me heen en zag alles, voelde alles, hoorde alles. Ik speelde een duidelijke rol in het geheel. Toch leek het alsof ik er in hun ogen niet

Onzichtbaar verlies

Onzichtbaar verlies

Verlies van een dierbare gaat niet altijd over de dood of letterlijk worden verlaten. Het kan ook gaan over iemand die je nog elke dag in levenden lijve ziet. Iemand die elke dag zorgt dat je goed te eten krijgt,

Als de overheid zich ermee gaat bemoeien

Als de overheid zich ermee gaat bemoeien

Afgelopen woensdag (7 februari 2018) heb ik deelgenomen aan Moodcamp. Een “obstacle run” (in hip Engels, maar in gewoon Nederlands “stormloop”) van 2 km georganiseerd om aandacht te geven aan depressie. De initiatiefnemer was het Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en

Liefdesangst

Liefdesangst

Ik voel een soort onrustige pijn. Een klein liefdesverdriet. Ik schaam mij voor de liefde. De liefde die ik gaf, de liefde die ik ontving en de liefde die anderen aan anderen gaven. Ik schaam mij dat ik hieraan blootgesteld

Schaamte is een bitch

Schaamte is een bitch

Het was een tijd geleden dat het gebeurde, maar ik zat in de stoel tegenover m’n therapeute, had an sich in gedachte wat ik wilde vertellen, en ik sloeg he-le-maal dicht. Een deken van schaamte drapeerde zich over me heen

De emotietrein

De emotietrein

Dat emotionele verwaarlozing en onveilige hechting best wel “een ding” zijn, wordt voor mij steeds helderder. Het komt steeds meer binnen als een razende trein. En zo graag wil ik van alles delen, maar dit helder op papier krijgen lukt

Wat mis ik?

Wat mis ik?

Iets missen maar niet weten wat. Iets zoeken maar niet weten waar je naar op zoek bent. Misschien wel het meest frustrerende wat er is. Wat mis ik? Waarom kan ik het niet vinden? Hoe langer ik er naar op

“Wat een ramp” : menstruatie

Het lastige van emotionele verwaarlozing is, is dat ik iets tekort kwam waarvan ik het bestaan niet kende. Er was niet echt ruimte voor verhalen of échte interesse. En daardoor was het voor mij bijvoorbeeld al vanaf jongs af aan

Eenzaamheid toegeven

Eenzaamheid toegeven

Ik eenzaam? Natuurlijk niet. Toch? Of nou, misschien soms een beetje alleen, maar nee, niet eenzaam hoor, wat denk je wel? Ik heb het echt allemaal helemaal prima voor elkaar. Als je het maar vaak genoeg zegt, wordt het misschien

Stiller worden nare jeugdherinneringen

Het stiller worden

Ik zal mijn moeder afvallen, elke keer dat ik gevoelens toon. Tot ik ooit een keer zal schreeuwen. Ik zou zo hard gaan schreeuwen dat iedereen uit elkaar spat zodat ze ontdekken dat ze niet alleen zijn. Niet alleen waren

Vergiftigd met woorden

Vergiftigd met woorden

Sinds ik dit jaar met mijn nieuwe therapeut ben gestart, is het steeds meer echt tot me doorgedrongen wat emotioneel verwaarloosd zijn eigenlijk elke dag voor mij heeft betekend. Angst en eenzaamheid zijn hierbij belangrijke steekwoorden. Ik mis een basis

Twee handen van verschillende mannen grijpen elkaar steunend vast

Delen = verbinding

Delen. Dat woord heb ik nou al zo vaak gehoord in mijn proces. Delen, delen en nog eens delen. Tijdens mijn opname heb ik leren delen. Daarvoor deed ik het soms, maar ik was er gewoon niet zo goed in.