Een minitraan

Een minitraan

Het komt regelmatig ineens opzetten, een golf van verdriet die niet meer te houden is. Ik duik in elkaar, wil tegen mijn hoofd slaan, wil heel hard janken, maar er komt niets. Of bijna niets. Er komt een minitraan. Een

Ik ga op reis en neem mee…

Ik ga op reis en neem mee…

Angst + zelfdestructie + eenzaamheid + onverwerkte ervaringen. Een fantastische vakantiecocktail: op reis met je problemen. Volgende week vlieg ik naar Barcelona. Niet ver weg en niet voor lang (dus, zegt Superego, wat zeur je nou?), maar ik ben in

Man loopt weg vrouw huilt daarom

Verlatingstrauma: verlaat me (niet)

Een tijdje terug benoemde mijn therapeute dat ‘verlating een rode lijn vormt in mijn leven’, met als toevoeging dat het al bij mijn geboorte is begonnen – daar schreef ik in een eerdere blog kort over. Ze noemt het zelfs

Fall down seven times, stand up eight

Fall down seven times, stand up eight

Een week geleden checkte ik mijzelf vrijwillig in op de open afdeling van de kliniek. Helaas ben ik al sinds mijn 15e jaar de verantwoordelijke voor mijn eigen behandeling. Het voelt als je eigen advocaat zijn terwijl je schuldig bent,

Verdwaald in de mensheid

Verdwaald in de mensheid

Vertrouwen verloren. Wie kan ik nog recht in de ogen aankijken? Ik deed het en verloor. Ik keek, maar men keek weg. Ogen die ik nu niet meer durf aan te kijken. Stemmen die ik nu niet meer durf aan

Mijn dochter

Ik mag niet genieten

Ik zat met mijn 3 jarige dochter de Lollifanten film te kijken. Ze had de griep en was lekker tegen me aan gekropen op de bank. We genoten van het ontroerende verhaal en van mama Kanga die zong voor zoon