Blogs over eenzaamheid

De verloren zielen van december

Sinds twee jaar blog ik op Instagram. Daar is een community die verhalen over psychisch herstel met elkaar deelt. Het is ontroerend, hoopgevend, eerlijk. Soms is het zwart, vaak moedig. Iedereen steekt elkaar een hart onder de riem. Het is een mooie, knusse plek van het internet, verborgen voor de buitenwereld. Daarnaast schrijf ik al bijna twee jaar mee met dsmmeisjes en zo heb ik ook veel mensen leren kennen die te maken hebben met […]

Verder lezen

Tweestrijdig

Ken je dat gevoel, wanneer je aan de ene kant worstelt met jezelf, maar aan de andere kant goed nieuws krijgt? Voor mij betekent dit dat ik een tweestrijd in mijn hoofd voer. Aan de ene kant wil ik blij zijn met het goede nieuws, maar dit wordt overschaduwd door mijn gevoel en daarbij behorende gedachten. Ik zal even uitleggen hoe ik in deze tweestrijd terecht ben gekomen. Ik voel mij al een tijdje vrij […]

Verder lezen

Een minitraan

Het komt regelmatig ineens opzetten, een golf van verdriet die niet meer te houden is. Ik duik in elkaar, wil tegen mijn hoofd slaan, wil heel hard janken, maar er komt niets. Of bijna niets. Er komt een minitraan. Een enkele kleine minitraan. Wat ben ik gelukkig met die minitraan. Het betekent dat ik toch kan huilen, dat ik vochtige ogen kan krijgen en mijn gevoel kan uiten. Het betekent dat het slot wat ik […]

Verder lezen

Ik ga op reis en neem mee…

Angst + zelfdestructie + eenzaamheid + onverwerkte ervaringen. Een fantastische vakantiecocktail: op reis met je problemen. Volgende week vlieg ik naar Barcelona. Niet ver weg en niet voor lang (dus, zegt Superego, wat zeur je nou?), maar ik ben in staat van paniek. Ik maak me zorgen om de drukte, de prikkels, de onbekendheid, de mensen, maar bovenal: om mezelf. Zoogdierenbrein Het gaat bij mij al lang nooit echt goed of goed-goed, maar op dit […]

Verder lezen

Verlatingstrauma: verlaat me (niet)

Een tijdje terug benoemde mijn therapeute dat ‘verlating een rode lijn vormt in mijn leven’, met als toevoeging dat het al bij mijn geboorte is begonnen – daar schreef ik in een eerdere blog kort over. Ze noemt het zelfs een verlatingstrauma, een woord wat ik nauwelijks kan verdragen maar tóch maar in de titel heb genoemd. In eerste instantie voelde ik me haast beledigd: bedoelde mijn therapeute nou dat al mijn problematiek waar ik […]

Verder lezen

Fall down seven times, stand up eight

Een week geleden checkte ik mijzelf vrijwillig in op de open afdeling van de kliniek. Helaas ben ik al sinds mijn 15e jaar de verantwoordelijke voor mijn eigen behandeling. Het voelt als je eigen advocaat zijn terwijl je schuldig bent, maar tóch moet pleiten dat je niet schuldig bent. Je moet goede behandelkeuzes maken, maar je wilt ook een eind aan je leven maken en dus wil je ook je behandeling dwarsbomen. In een helder […]

Verder lezen

Verdwaald in de mensheid

Vertrouwen verloren. Wie kan ik nog recht in de ogen aankijken? Ik deed het en verloor. Ik keek, maar men keek weg. Ogen die ik nu niet meer durf aan te kijken. Stemmen die ik nu niet meer durf aan te horen. Mijn wantrouwen vormt een torenhoge muur. Wie is er nog te vertrouwen? Het vertrouwen dat men mij gaf, heb ik nooit beschaamd. Geven en nemen. Men nam en ik gaf. Keer op keer. […]

Verder lezen

Ik mag niet genieten

Ik zat met mijn 3 jarige dochter de Lollifanten film te kijken. Ze had de griep en was lekker tegen me aan gekropen op de bank. We genoten van het ontroerende verhaal en van mama Kanga die zong voor zoon Roo, terwijl ze hem naar bed bracht. Heerlijk knus in onze veilige cocon. Maar toch voelde het voor mij niet goed, iets vrat aan mij. Een onrustig gevoel dat de veiligheid verstoorde en me triggerde […]

Verder lezen

Onzichtbaar verlies

Verlies van een dierbare gaat niet altijd over de dood of letterlijk worden verlaten. Het kan ook gaan over iemand die je nog elke dag in levenden lijve ziet. Iemand die elke dag zorgt dat je goed te eten krijgt, je kleren wast en je bed opmaakt. Iemand die dichtbij je is en tegelijkertijd onbereikbaar ver weg. Ik wil mensen ervan bewust maken dat ziekte van een ouder ook een vorm van verlies is, en […]

Verder lezen

Emotionele chaos

Let op! In deze blog wordt gesproken over zelfbeschadiging. Heb je naar aanleiding van deze blog behoefte aan een gesprek? Bij Mind Korrelatie zijn er mensen die je verder kunnen helpen.  Niets loopt zoals gepland. Deze dag is een aaneenschakeling van verschillende onverwachte gebeurtenissen die niets met elkaar te maken hebben. Mijn tijdsplanning gaat regelrecht de prullenbak in en ik heb geen idee waar ik aan toe ben. Ik laat de steeds groter wordende chaos […]

Verder lezen

Het verleden ligt achter me

De psychiater vraagt me om mijn ogen te sluiten en het plaatje voor me te zien. Dat verstilde beeld uit de rampenfilm in mijn hersenen die me bij tijd en wijlen nog steeds nekt. Ik zie het haarscherp voor me en ga gelijk kapot. Tranen stromen uit mijn ogen, mijn buik en borst trekken samen, mijn armen sla ik beschermend om mijn romp. Met mijn gezicht in een grimas bijt ik door. Het daarop volgende […]

Verder lezen

The Fear of Missing Out

Met een mobiele telefoon in de hand ligt tegenwoordig de wereld aan je voeten. Afstand doet er niet meer toe, je kunt met iedereen praten en overal van op de hoogte van blijven. Ik ben iemand die dankbaar gebruik maakt van sociale media, op deze manier blijf ik in contact met mensen en dat vermindert de eenzaamheid die ik vaak ervaar. “In” mijn telefoon zitten is ook een goede manier om contacten in de echte […]

Verder lezen

“Wat een ramp” : menstruatie

Het lastige van emotionele verwaarlozing is, is dat ik iets tekort kwam waarvan ik het bestaan niet kende. Er was niet echt ruimte voor verhalen of échte interesse. En daardoor was het voor mij bijvoorbeeld al vanaf jongs af aan heel normaal om dingen thuis niet of maar half te vertellen, blijkbaar voelde dat niet veilig. Er is één herinnering die me maar niet los laat. Sterker nog, het wordt me steeds duidelijker dat het […]

Verder lezen

Eenzaamheid toegeven

Ik eenzaam? Natuurlijk niet. Toch? Of nou, misschien soms een beetje alleen, maar nee, niet eenzaam hoor, wat denk je wel? Ik heb het echt allemaal helemaal prima voor elkaar. Als je het maar vaak genoeg zegt, wordt het misschien ooit de waarheid. Maar ik ben inmiddels hees en kan het niet langer ontkennen. Ja, ik voel me eenzaam, wellicht eigenlijk al m’n hele leven. Er wordt wel eens onderscheid gemaakt tussen sociale eenzaamheid en […]

Verder lezen

Ik vind sociaal contact eng

Ik weet niet wat ik precies verwachtte toen ik 1,5 jaar geleden voor het eerst bij de psychiater kwam. Ik denk dat ik hoopte op medicijnen die wonderen konden verrichten en een flink staaltje psychoanalyse. Ik kreeg inderdaad medicijnen en deze hadden ook zeker effect. Maar daarnaast kreeg ik ook de opdracht om te leven volgens een schema. De basiselementen zijn eigenlijk heel simpel: slapen, eten, studie/werk, rusten en: iets sociaals. Mijn sociale leven was […]

Verder lezen

Nu een herinnering

Terwijl ik vandaag mijn ogen opende kwam het beeld in mij op: mijn moeders schoot. Hij moet er dus toch geweest zijn. Ik zie haar blote knieën in het gras. Helemaal warm en liefdevol zou ik erop kunnen zitten. Vastgehouden worden en verdwijnen. Ik zie het zo helder voor ogen ineens dat ik bijna de zon voel op mijn gezicht. Ik kijk er recht in. Ik kijk nog eens naar de knieën in het gras: […]

Verder lezen