Onzichtbaar in chaos

Onzichtbaar in chaos

Er is chaos, heel veel chaos, en ik voel me compleet onzichtbaar. Dat is iets wat zich al maanden aan het opstapelen is, maar afgelopen week tot een uitbarsting is gekomen. Vanavond vertelde ik voor de zoveelste keer gefrustreerd aan

Sos – vakantie in zicht

SOS – vakantie in zicht

Al zolang rondlopen en bijna breken maakte dat écht breken onvermijdelijk was. Ik vergelijk mijzelf nu bijna met het personage Emma uit het boek ”PAAZ”; nog een X aantal dagen tot mijn vakantie. Ergens denk ik: ‘Eindelijk vrijheid, zoveel tijd

Alice in wonderland

Alice in Wonderland

De afgelopen weken heb ik tegen deze afspraak opgezien. Ik heb een intake bij een GGZ-instelling. Ik zit in de trein en hoe dichterbij ik kom hoe zenuwachtiger ik word. Als ik zit te wachten probeer ik mezelf toe te

Ik heb geen trauma, wel een nieuw nachtlampje

Ik heb geen trauma, wel een nieuw nachtlampje

Zoals ik in mijn eerdere blogs schreef, heb ik – durf ik dit zwart op wit te zetten zonder het te ontkrachten? – een dissociatieve stoornis. Een dissociatieve stoornis komt voort uit trauma, dissociatieve identiteitsstoornis (DIS) en dissociatieve identiteitsstoornis niet

Ik ben slechts deel van het geheel

Ik ben slechts deel van het geheel

In mijn vorige blog maakte ik onderscheid tussen twee soorten dissociatie; de dissociatie van alledag, waar ik in die blog over schreef en de dissociatie die te maken heeft met de ‘delen’ (ook wel alters genoemd, maar daarover later meer).

Dissociatie: een nieuwe diagnose

Dissociatie: een nieuwe diagnose

Een paar jaar geleden besloot ik tóch maar weer in therapie te gaan, maar ik wist het heel zeker: dit zou echt de laatste keer zijn. Het was immers alleen nog maar een kwestie van ‘even de eindjes aan elkaar

Scherven

Scherven

Ik begin dit verhaal even bij dat pubermeisje waar ik vorige blog over schreef. Na een aantal dingen die ik mijzelf aan had gedaan omdat ik niet wilde leven, zat ik met de brokken. Ja, ik leef nog. Iets met

Duizend stukjes

Duizend stukjes

Ik ben bang. Bang voor iedereen, bang voor alles. Ik zet een masker op als ik mijn deur uitstap. Niemand ziet mijn tranen, niemand voelt mijn pijn. Ik lach, en ik doe alsof. Ik voel me verscheurd. Uit elkaar gevallen.

Ik ben wie ik ben

En dan heb je je diagnose. Ik loop de deur uit. Kijk om me heen. Ik weet dat het gek klinkt, maar ik vraag me af of ik er anders uit zie. Ik kijk ook of ik de wereld er

Dwangmatig nietsdoen

Dwangmatig nietsdoen

-lets say slightly triggering- #zelfbeschadiging Op de 4m2 die mijn bed heet bracht ik gisteren mijn dag door. De dag ervoor was te leuk geweest. Te vol gevoel; zon, mensen, vrienden. Contact,  liefde zelfs. Ik heb echt contact gemaakt met

pexels photo 340742

Huh? Wat?

De afgelopen dagen waren van die “Huh? Wat?” dagen. Ik kan het even niet beter omschrijven. Mijn hoofd was niet in de wolken, maar eerder in een andere dimensie. Nadenken ging niet, logische oplossingen verzinnen voor problemen vrijwel onmogelijk. Een

‘met jouw intelligentie’

‘Met jouw intelligentie’

Ik ben een dame, een dame van twintig jaar oud (1997) die op dit moment helaas vertoeft in GGZ-opname op een crisisafdeling. Hier maak je van alles mee; politie, alarmen, scheld- en vechtpartijen, drugs en heel vies eten (Mijn excuses,