Blogs over DGT

Als je uit het dal bent, mag je er niet meer in

Eind 2019 zat ik psychotisch en depressief op een gesloten afdeling. Toen ik daaruit kwam, begon de herstelperiode. Ik begon steeds meer in te zien wat mijn gezondheidstoestand met mij, mijn leven en vooral met mijn omgeving had gedaan. Voor mijn gevoel was ik als een soort tornado door hun leven gestormd. Zij vertelden me dat dat wel meeviel, maar het verlichtte mijn schuldgevoel maar weinig. Het enige dat ik kon denken was: Dit. Nooit. […]

Verder lezen

Stopknop

‘Een hupje’. Zo noemde mijn psychotherapeut het vandaag. Een hupje dat aantoont dat ik me eigenlijk heel goed voel. En zulke dagen zijn er veel. Maar er zijn ook gitzwarte dagen, waarop ik liever zou meevliegen met de vogels, in de grond kruip als een molletje of een bolletje van mezelf maak en onder mijn verzwaringsdeken kruip.  Het doorgaan valt me soms zwaar. Ik ben nu 5 weken bezig met het DGT-traject en er wordt […]

Verder lezen

Hoe bepalend is het verleden voor de toekomst?

Ik zou mijn jeugd als volgt omschrijven: chaotisch, druk, verwijtend, onstabiel, wankel, alarmerend, benauwend, verstikkend, onveilig, … Maar het heden is anders. Nu ben ik veilig. Ik kan weg wanneer ik wil en ik kan zelf bepalen wat ik toelaat en niet. Toch heb ik het gevoel dat ik enkele kernwoorden van het verleden nog meedraag.Bij DGT leer ik vooral om in het ‘hier en nu’ te leven en dat lijkt meer en meer te […]

Verder lezen

Ik blijf

Ik blijf. Na 6 keer.  Eindelijk heb ik een klik met een therapeut. Iemand die zegt waar het op staat, die soms ook impulsieve dingen zegt en een paar keer ‘oh my god’ uitriep, maar vooral heel menselijk is. Iemand die de nodige afstand bewaart, maar af en toe iets loslaat over zichzelf waardoor het haar meer mens dan therapeut maakt. Iemand die heel duidelijk zegt dat ze geen vriendin van me is, vooruit wil, […]

Verder lezen

Stappen naar herstel

Gelaten en opgewonden tegelijkertijd schrijf ik een mail aan mijn SPV’er [sociaal-psychiatrisch verpleegkundige, red.]. Morgen zie ik haar, maar dan hebben we in ieder geval een gespreksagenda. Al drie jaar ben ik nu al bij het FACT-team waar ik een vaste SPV’er heb. Hoe vaak ik haar zie, is op basis van ‘zo nodig’. Dus ik heb niet alleen ‘zo nodig’ kalmeringsmedicatie, maar ook een SPV’er, haha… Maar goed, wat werkt dat werkt. Soms is […]

Verder lezen

Mijn intake bij de ggz

Het was 16 september, een week na mijn verjaardag. Ik werd wakker van weer een nacht met nachtmerries. Vol emotie en tegenzin ging ik weer de dag in. Ik wist nog niet dat deze dag zoveel anders zou zijn dan alle anderen. Ik begin die dag met een gemiste oproep, een privé nummer. Daarbij was er een voicemail ingesproken. Het lijkt mij onbelangrijk en ik begin eerst met een kop koffie zoals elke ochtend om […]

Verder lezen

Het doorbreken van de cirkel van trauma en anorexia

Toen ik 19 was vertelde ik eindelijk met behulp van mijn toenmalige vriend voor het eerst over mijn trauma’s. Jarenlang had ik deze voor mezelf gehouden maar als ik beter wilde worden wist ik dat hier verandering in moest komen. Al sinds mijn veertiende zit ik in de hulpverlening en ze snapte maar niet waar alles vandaan kwam. Ze gingen ervan uit dat het vooral door aanleg zou komen. Uiteindelijk zat er zo veel meer […]

Verder lezen

Ik heb geen tijd

Mijn therapie moet snel gaan. Het moet vooruit. Ik heb geen tijd om te lanterfanten. Ik moet dingen leren, stappen zetten, en daarvoor moet ik elk mogelijk therapieblok benutten en er iets zinnigs uit weten te halen. Stilstaan is duidelijk geen optie. Zo veel problemen, zo weinig tijd Al sinds ik een klein meisje was, word ik geteisterd door psychische problemen. Het is tijd om daar nu voor eens en voor altijd komaf mee te […]

Verder lezen