Blogs over controle

Mijn mooiste kerstcadeau

Laatst ben ik erachter gekomen wat mijn drie grootste angsten zijn. Namelijk controleverlies, op mezelf moeten vertrouwen en in de steek gelaten worden. Afgelopen week was pijnlijk, maar het is een van de mooiste lessen die ik tot nu toe heb mogen leren. Je weet pas hoeveel je gegroeid bent als je in een situatie staat die moeilijk is, eentje waarvan je dacht dat je die niet goed zou kunnen handelen. Het ergste voor iemand […]

Verder lezen

Gebruik angst in je voordeel

Toen ik nog maar een klein Eva’tje was speelde ik met de buurjongen wel eens met elastiekjes. We trokken eraan en probeerden hem weg te schieten. Ik leerde al snel dat de elastieken pijn kunnen doen als ik ze tegen mijn hand liet klappen, maar toch kan ik het nog steeds niet laten om af en toe een elastiek te schieten. Als ik hem te ver uitrek kan hij breken of terugslaan. Als ik de […]

Verder lezen

Cassandra

Nu ik openbaar blog over mijn dagelijks leven en de remmende gedachten die daarbij komen kijken, begin ik een aantal van die gedachten beter te kunnen plaatsten. Eigenlijk de gedachten waar ik het meeste last van heb in het dagelijks leven. De gedachten over mijn doen en laten, de gedachten over de huishouding en de omgang met de kinderen. Ik word er misselijk van. Want ik kom daarmee automatisch weer terecht bij een vraag een […]

Verder lezen

Zonnestralen en donderwolken

Deze blog gaat in op automutilatie en suïcidewens. Denk aan jezelf en lees deze blog niet als je weet dat dit niet goed voor je is. Zoek je iemand om mee te praten? Neem dan contact op met de vrijwilligers van De luisterlijn.  Wanneer ik bang ben, plaats ik mijn vertrouwen in u¨ Psalm 56:3 Toen ik een klein meisje was kende ik geen schaamte. Ik kon doen wat ik wilde, gekke bekken trekken en niemand keek […]

Verder lezen

Ik ga op reis en neem mee…

Angst + zelfdestructie + eenzaamheid + onverwerkte ervaringen. Een fantastische vakantiecocktail: op reis met je problemen. Volgende week vlieg ik naar Barcelona. Niet ver weg en niet voor lang (dus, zegt Superego, wat zeur je nou?), maar ik ben in staat van paniek. Ik maak me zorgen om de drukte, de prikkels, de onbekendheid, de mensen, maar bovenal: om mezelf. Zoogdierenbrein Het gaat bij mij al lang nooit echt goed of goed-goed, maar op dit […]

Verder lezen

Het gevaar van kernovertuigingen

De zorg van anderen op me nemen is het meest egoïstische wat ik ooit heb gedaan. Ik kon mezelf geen emotionele support geven, dus had ik weinig compassie voor een ander. “Nee, het is goed, ik doe het wel!” om vervolgens te roepen “ik doe alles, jij voert geen flikker uit!” Zo lang ik voor die ander blijf zorgen ben ik een goed mens, toch? “Niemand kan mij iets maken, want ik ben degene die […]

Verder lezen

Leven tussen extremen

Toen ik jong was had ik een paar aardig obsessieve trekken. Iets met stoeptegels tellen, dingen in een hoek van 90 graden op mijn bureau, dwangmatig opruimen en getallen vermijden. De inrichting van huizen moest strak, felle kleuren waren uitgesloten, uit de band springen was een onbegrijpelijke zaak. En ook tot in de puntjes enge dingen voorbereiden hoorde er bij. Er is zo weinig van over dat ik soms kan huilen van frustratie. Ik herinner […]

Verder lezen

Moeilijk of hoogbegaafd?

Ik stel me aan. Ik heb geen groot trauma, ik ben niet mishandeld. Ik had (en heb) ouders die voor me klaar staan. Ik ben gesteund, verzorgd. Waarom ben ik dan zo moeilijk? Doe ik zo moeilijk? Waarom heb ik problemen met hechting en verlating, omgevingsprikkels, dissociaties, waarom straf ik mezelf al zo lang en nog zo vaak? Conclusie: ik ben gestoord, er klopt iets niet in mijn hoofd. Ik verzin alles. Ik wil gewoon […]

Verder lezen

Raak jij weleens tijd kwijt?

Hoe kan je iets weten, als je het ben vergeten? Hoe kan je het je herinneren, als je het niet kan onthouden? Deze vragen zitten sinds vorige week in mijn hoofd, toen mijn behandelaar een richting op ging die ik niet eerder op ben gegaan tijdens therapie. Hij vroeg of ik weleens tijd kwijtraak. Ik vroeg meteen hoe je dat kan weten als je je het niet kan herinneren. Al snel begonnen de vragen te […]

Verder lezen

Het delen van mijn diagnose met vriendinnen

Ik heb mijn diagnose via een appje gedeeld met de dames van onze vriendengroep. Toen ik het deed, voelde het alsof ik in het vliegtuig zat en zo ging parachutespringen, bijna even intens. Toen ik het gedaan had, voelde het alsof ik net voor een denderende vrachtwagen weg was gesprongen. Dat ‘ie mijn haar nog geraakt had, zeg maar. Toen ik reacties kreeg voelde ik me gloeien van liefde. Toen er een paar niet antwoordden, […]

Verder lezen

Vijf Laura’s

Afgelopen week hebben Peut en ik kennisgemaakt met vijf verschillende Laura’s. Bange Laura, je-mag-alles-met-me-doen Laura, Laura die zichzelf helemaal afmaakt, Laura met wie altijd alles goed is en heel eventjes met de verdrietige, eenzame Laura. Allemaal Laura. Allemaal ik. Vier daarvan zijn er heel veel, twee ervan zijn voor iedereen te zien. Eentje is zelfs voor mij nog een raadsel. Het blijft raar, Peut heeft vijf stoelen in een kringetje gezet en iedere stoel gaf […]

Verder lezen

Gemijmer op vakantie

Hmmmmm, heerlijk, vakantie! Lekker onthaasten, tot rust komen, genieten. Iets om reikhalzend naar uit te kijken in tijden van stress. Het vliegtuig instappen en gáán, de ontspanning tegemoet… Dit is waar en toch ook niet. Vakantie is ook: een onbekende omgeving, controle loslaten, een shitload aan (nieuwe) prikkels, ver van huis zijn, de taal niet kennen, door de douane moeten, onbekende hotelgenoten, de weg niet weten. Stotterend en half huilend op een terras in de […]

Verder lezen

SOS – vakantie in zicht

Al zolang rondlopen en bijna breken maakte dat écht breken onvermijdelijk was. Ik vergelijk mijzelf nu bijna met het personage Emma uit het boek ”PAAZ”; nog een X aantal dagen tot mijn vakantie. Ergens denk ik: ‘Eindelijk vrijheid, zoveel tijd om leuke dingen te doen, boeken te lezen en ongestoord Netflix te kijken’. Maar ik denk ook aan de mogelijkheid voor het pikzwarte hoofdstuk in mijn hoofd om weer de volledige toegang te krijgen. Ik […]

Verder lezen

Hoe ik anorexia ontwikkelde en overwon

Bang voor de wereld Ik ben vijftien en bang voor de wereld, want ik moet overal alleen doorheen en weet niet hoe dat moet. Het leven zou zó veel veiliger voelen met een volwassene die achter mij staat. Iemand die mij een beetje de weg wijst, aanmoedigt, mij helpt opstaan als ik op mijn bek ga, bescherming biedt, voor mij opkomt als het nodig is en op wie ik kan terugvallen. Dan zou ik alle […]

Verder lezen

Ga weg, ik heb je niet meer nodig

Deze blog gaat in op ernstige vormen van automutilatie. Mocht je behoefte hebben aan een luisterend oor, neem dan contact op met Mind Korrelatieof de luisterlijn. Zodra ik heb bedacht waar ik over wil gaan schrijven begin ik te huilen, ik zit met tranende ogen te typen. Ik zal de situatie nog wat verder schetsen; ik heb mijn laptop op mijn blote schoot, ik lig in een ziekenhuisbed. De deur is open, maar het maakt […]

Verder lezen