Blogs over bevestiging

Wat denk je zélf?

Inmiddels ben ik al 3,5 jaar onder behandeling bij een psychiater. Sinds een tijdje zie ik haar ‘nog’ maar één keer per maand. Het is wel heel fijn dat dit nog zo is, want zoals ik laatst bijna in tranen tegen haar zei aan de telefoon: ‘Ik heb deze persoonlijkheid pas één jaar, het voelt soms alsof ik nét heb leren lopen!’ Ik bedoelde daarmee dat ik pas sinds een jaar enigszins in contact sta […]

Verder lezen

Moeilijke afspraken

We moeten allemaal leren omgaan met tegenslagen, eigen belemmeringen en beperkingen. Bij een lichamelijke aandoening is het ook aanpassen om zo goed mogelijk door het leven te gaan. Bij psychische aandoeningen of je eigen psychische kwetsbaarheid geldt dat natuurlijk ook. Bijvoorbeeld in situaties van stress. Indien je slecht tegen prikkels kan, is het belangrijk dat je niet iedere dag gaat werken in een drukke kantoortuin. Dat is in principe goed te doen, tenzij je je […]

Verder lezen

Mijn dromen achterna

De zomer is een tijd van licht en luchtigheid. Ik hoor mensen buiten, ik zie de feestfoto’s op facebook en zie zoveel mensen genieten. Ik verstop mezelf. Ik kan niet tegen warmte en de laatste tijd raak ik steeds sneller overprikkeld. De overprikkeling zorgt voor kortdurende uitbarstingen van woede en wanhoop zodra er iets misloopt.  Dit jaar, midden in de zomer, blaas ik 22 kaarsjes uit. Daarom dacht ik dat ik altijd een echt zomerkind […]

Verder lezen

Haptotherapie, hechting en dissociatie

Een aantal maanden geleden ben ik begonnen met haptotherapie. Haptotherapie is een therapie die werkt met aanraking – iets waar ik enerzijds bang voor ben en anderzijds zó erg naar verlang dat het voelt alsof ik doodga als ik niet affectief word aangeraakt. Met veel mazzel heb ik een haptotherapeut gevonden die ook nog eens ervaring heeft in het werken met dissociatie(ve stoornissen), maar wat doe ik dan precies in haptotherapie? Ik wilde haptotherapie doen […]

Verder lezen

“Ben je hier dik?”

“Ben je hier dik?” vraagt Peut me. We kijken naar oude foto’s uit mijn kinder- en puberteit, voor ons ligt een foto uit de brugklas. Ik weet het niet of ik hier dik ben. Ik voelde me daar heel erg dik, leeftijdsgenootjes bevestigden dat ook. In gedachten voel ik me weer twaalf worden. Heel erg onzeker en moeite aan het doen om mezelf staande te houden op een grote middelbare school. “Ben je hier dik?” […]

Verder lezen

Schuld, een zware last

Als ik de situatie rationeel zou kunnen bekijken, zou ik mezelf misschien niet als een slecht persoon bestempelen. Toch voel ik me soms zo slecht. Ik voel me zo schuldig om wat ik heb gedaan. Al mijn hele leven heb ik een onbevredigbare behoefte aan bevestiging. Het is nooit genoeg. Ik wil goed genoeg zijn. Leuk/knap/lief/grappig/slim/sexy genoeg zijn. Ik wil belangrijk zijn en ik wil iemands eerste keuze zijn. Niet eens alleen ‘iemands’, ik wil […]

Verder lezen

Geschreven door het gezonde stukje in mij

Al jaren heb ik eetproblemen. Ik zat in een vicieuze cirkel waarin mijn eetproblemen en mijn depressies elkaar versterkten. In het begin van de puberteit was mijn eetprobleem vooral dat ik een gebrek aan eetlust had, dit werd al snel bestempeld als ‘eetstoornis nao’. Een paar jaar later was de eetstoornis geen ‘nao’ meer. Ik had anorexia nervosa. Nee, ik voldoe niet aan het beeld dat mensen hebben van een anorexiapatiënte. Ik zit niet in […]

Verder lezen

Relationele persoonlijkheidsstoornis

In het dagelijks leven worstel ik met aardig wat van de psychische klachten en problemen die de DSM rijk is, maar ik heb geen persoonlijkheidsstoornis toegekend gekregen. Een ‘vermoeden van achterliggende persoonlijkheidsproblematiek” was het verste dat mijn behandelaars hiermee kwamen. Op de enige test die ze me hiertoe afnamen scoorde ik niet genoeg trekken voor het label. Ik weet ook dat ik geen persoonlijkheidsstoornis heb. Mijn verzameling maffe trekken zijn in werksituaties en sociale situaties […]

Verder lezen

Opnieuw gekeurd

Omdat ik naar een andere organisatie ga, word ik opnieuw onderzocht. Ik merk dat het me onrustig maakt. Wat als er weer wat anders uit rolt? Ik heb net deze diagnose geaccepteerd. Wat dat betreft is deze angst wel passend; mijn vraag naar bevestiging. Eindelijk iets wat bij me past. Niet alle symptomen, gelukkig niet. Maar dat hoeft ook niet, ik heb er genoeg. En natuurlijk zou ik graag genezen van mijn stoornis. Maar het […]

Verder lezen

Je kunt het niet alleen

“Je kunt het niet alleen.” Dat is een uitspraak die ik niet zou ontkennen. Iedereen heeft mensen om zich heen nodig die je warmte en liefde geven, mensen bij wie een knikje al voldoende is om elkaar te begrijpen, mensen die het slechte bij je naar boven halen en mensen die je gewoon accepteren om wie je bent en het beste met je voor hebben. Wat als je wel weet dat sociaal contact ontzettend belangrijk […]

Verder lezen

Een lange weg van therapie en de kunst jezelf serieus te nemen

Ik ben nu veertien jaar bijna continu ergens in behandeling geweest. Ik schrik er zelf van nu ik dit zo uitreken. Verschillende methoden: Cognitieve gedragstherapie, Mentalization Based Treatment, Schematherapie, psychoanalytisch. Individueel en groep, ambulant, klinisch en dagbehandeling. Hoop Bij elk begin weer nieuwe hoop. Zoals ook nu. Ik heb sinds een maand een nieuwe therapeut. Ook nu ben ik weer hoopvol, maar ook bang. Wat als ik me ook hier niet beter door ga voelen? […]

Verder lezen

De verschillende brillen van borderline

Voor mij voelt borderline als het bezitten van een uitgebreide brillencollectie. Elke bril beïnvloedt m’n interpretatie van wat ik zie, hoor en voel op een totaal verschillende manier. Ik bepaal meestal niet welke bril ik opzet; hij belandt als vanzelf op mijn neus. De ik-ben-een-puppy-en-jij-bent-mijn-moeder-bril Soms bombardeer ik je tot mijn moeder. Ik neem alles wat je zegt bijzonder serieus. Als je zegt ‘spring in de sloot’ zou ik het nog doen ook. Ik zou […]

Verder lezen

Dissociatie: een nieuwe diagnose

Een paar jaar geleden besloot ik tóch maar weer in therapie te gaan, maar ik wist het heel zeker: dit zou echt de laatste keer zijn. Het was immers alleen nog maar een kwestie van ‘even de eindjes aan elkaar knopen’. Toch? Inmiddels zijn we een paar jaar verder en begin ik binnenkort bij een nieuwe therapeut, alweer. Het aan elkaar knopen van eindjes is uitgelopen op een lang traject (wat ook nog wel even […]

Verder lezen

Grote emoties, grote lessen

Twee weken geleden heb ik bevestigd gekregen wat ik eigenlijk al heel lang weet: mijn emoties zijn te groot en te snel. Borderline persoonlijkheidsstoornis noemen ze dat. O, en ik probeer ze iets te hard uit de weg te gaan. Vermijdende persoonlijkheidsstoornis noemen ze dat. En nu? Ik wou het weten, ik vecht er al zo lang tegen. De diagnose verandert daar niks aan. Waarom wou ik het dan zo graag weten? Bevestiging. Misschien had […]

Verder lezen

Wat al dan niet gebeurd is

Een tijdje geleden las ik in een oud dagboek: “Cosmic shoppinglist.” Het lijstje maakte ik op mijn 16e verjaardag en mocht bestaan uit niet-materiële wensen: “Een knuffel.” Ik bedoelde geen knuffelbeertje, maar een gewone alledaagse knuffel van een mens van vlees en bloed. Gewoon een knuffel. Van iemand. Ooit. Tijdens therapie bespreek ik voor de zoveelste keer, en steeds met grote voorzichtigheid, een vaag gevoel. Over vage herinneringen uit mijn jeugd die geen echte herinneringen […]

Verder lezen

Ik kan het wel alleen, maar dat hoeft niet

Het is inmiddels al twee jaar geleden dat ik de deur van de specialistische GGZ instelling dichttrok. Mijn behandelaar haalde het bloed onder mijn nagels vandaan -en ik waarschijnlijk ook bij haar- en na eindeloos sjorren door psychologen, psychiaters, verpleegkundigen en een hele rits aan therapeuten besloot ik dat de oerkracht die mijn psycholoog bij me te weeg bracht, voldoende was. Ik zou haar eens even laten zien dat ze geen gelijk had! Ik. Heb. […]

Verder lezen