Blogs over afwijzing

Het is oké, ik blijf erbij

Een tijdje geleden sprak ik met iemand over haar ervaringen met een nieuwe therapeut. Ze vertelde dat de nieuwe therapeut haar de tijd geeft om uit een dissociatie te komen. ‘Er was geen haast, het was oké. Ze bleef erbij.’ Direct gebeurde er bij mij wat: mijn armharen overeind, een zwaardere ademhaling en een brok in m’n keel om weg te slikken.  Het is oké, ik blijf erbij. De zin raakt me. Het raakt me, […]

Verder lezen

Regeltjesmoe

Ik dacht dat ik moe zijn kende. Dus moe, uitgeput, niet meer kunnen, alleen nog maar willen slapen, dat soort werk. Maar ik heb geloof ik een nieuwe vorm van moe gevonden. Totaal onbekend bij mij, maar je blijkt dus nog moeier te kunnen zijn dan moe moe. Zeg maar mijn-gezicht-wordt-grijs-want-mijn-wallen-hangen-al-op-mijn-knieën-moe. Reden? Er was een energielek. Een gigantisch energielek. Niet door een lekkende darm, bijnierinsufficiëntie of andere niet-medische diagnose die vermoeidheid kan veroorzaken. Nee, mijn […]

Verder lezen

Stoppen met vermijden

Al een tijdje ben ik therapieloos. De regiebehandelaar hield wel contact, maar hé, het gaat best goed, toch? Dat is wel wat ik vol blijf houden. Het gaat best goed. Ik begraaf me in boeken, zoveel dat zelfs mijn kuiten niet meer zo gespierd zijn. De coronatijd geeft me een mooi excuus iedereen op afstand te houden. Waar ik me vervolgens weer schuldig over voel, want wat een waardeloze vriendin, zus, whatever ben ik toch […]

Verder lezen

Jezelf de kans geven om sterker te worden

“Dit is het plan, zo gaat het gebeuren. Ik ga een intensieve klinische behandeling volgen en ga er sterker uit komen dan ooit tevoren. Ja, natuurlijk weet ik dat ik maanden op de wachtlijst zal moeten staan, maar daar kom ik wel doorheen. Ik heb immers een duidelijk doel voor ogen: herstellen, groeien, ervaren en dan drie keer zo hard weer aan de bak met de studie.” Werkelijkheid: ik stond maanden op de wachtlijst na […]

Verder lezen

“Het gaat prima”

Ik wacht en ik wacht. Minstens zes maanden wachttijd tot mijn volgende therapiegroep. Nog minstens twee te gaan. Geen overbrugging, want van team Angst en Stemming naar team Persoonlijkheidsproblematiek is nogal wat. En als ze in de overbrugging aan al lang vastzittende pleisters gaan trekken, is er niemand die de boel opnieuw kan verbinden, of helen. Dat was de uitleg. Mijn signaleringsplan ligt klaar, maar ach, ik red het wel hoor! “Het gaat goed.”Mijn hersenen […]

Verder lezen

Heb jij je masker op?

“Hey, heb jij masker op? Oh nee, het is je …..kop.” Dit is de titel van een liedje wat ze zongen in ‘Oh oh Cherso’ (voor degenen die niet weten wat dat is: misschien maar beter ook 😉). Nu heb ik dat liedje dus in m’n hoofd, jij ook? Misschien maar goed ook. Want is het waar? Heb jij je masker nog op? Durf jij te laten zien wie je bent, of speel je bewust elke keer een […]

Verder lezen

Mijn stickercatalogus

Terwijl ik al een paar weken vol bewondering de verschillende verhalen die voorbijkomen aan het lezen ben, realiseer ik me ook dat dit is waar ik gewoon aan moet geloven. Sterker nog, het wordt zelfs mijn geloof. Ik zoek vaak genoeg op internet naar ‘borderline en autorijden’, om maar even een voorbeeld te geven. Ik begin eindelijk te geloven dat er meer is dan alleen maar het stickertje borderline, verlatingsangst, bindingsangst, ADD, hechtingsproblematiek, verwaarlozing in […]

Verder lezen

Catch-22: perfectionistisch én vermijdend

Ik verbaas me vaak over wat ik na bijna twee jaar therapie nog over mezelf kan leren. Ik weet nog goed dat ik na een paar maanden dacht, ‘hoe lang kan ik hier nou nog mee bezig zijn?’ Voor mijn gevoel waren veel klachten al afgenomen en hadden we al zoveel onderwerpen besproken; waar kunnen we het in godesnaam nog over hebben?  Over verrassend veel, blijkbaar. Ik ben zelfs van één keer naar twee keer […]

Verder lezen

Ik wil beter worden voor mijn zoon

Ik ben Sanne, ik ben 38 jaar en woon samen met mijn vriend en mijn zoontje van 5 jaar dat gediagnosticeerd is met autisme. Ik ben al jaren in therapie, waaronder schematherapie. Ook heb ik meerdere keren mijn trauma’s proberen aan te pakken. Helaas zijn mijn vermijdingsstrategieën te diep geworteld in mijn systeem. Dit houdt bij mij in dat ik niets voel en ondermijnend gedrag kan vertonen. Ik kan enorm kattig en gemeen zijn als mijn […]

Verder lezen

Werken met psychische problemen

Al jaren vind ik het bij sommige mensen lastig om open te zijn over mijn psychische problemen. Vooral op werk. Nou kan ik zelf door mijn problemen niet werken, maar om mezelf toch een beetje bezig te houden, heb ik laagdrempelige baantjes. Zo zit ik in de cliëntenraad van een GGZ-instelling, hier heeft iedereen zijn eigen problemen, dus open zijn is hier vrij makkelijk voor me. Maar ook pas ik op kinderen, en hier vind […]

Verder lezen

Vandaag schrijf ik aan jou

Heb je na het lezen van deze blog behoefte aan een luisterend oor? Neem dan contact op met MIND Korrelatie of met de Luisterlijn. Ik schrijf mijn mentale defecten toe aan jou. Mijn diagnoses, kliniekavonturen en alle medicatie die ik moet slikken om mijzelf staande te houden. Is dit de boosheid die ik niet mag voelen van mijzelf? Ik was erg jong en nog steeds ben ik dat. Maar jij, jij nam het onschuldige, het […]

Verder lezen

Mijn eerste opnames in de ggz

Crisis en diagnostiek In 2015 werd ik voor de eerste keer opgenomen, eerst voor een crisis en vervolgens voor diagnostiek. Zowel mijn familie als mijn psychologen waren wanhopig over hoe ik ooit weer op het juiste pad terecht zou kunnen komen. Ik was suïcidaal, deed aan zelfbeschadiging, vertrouwde niemand en leefde in mijn eigen wereldje. Doordat ik vanaf een jaar of zes ben misbruikt en mishandeld door ‘buitenstaanders’ en niemand meer vertrouwde, heb ik mijn […]

Verder lezen

Ik wil geen gevoelens, ik wil nieuwe kleren!

Is het gek dat ik soms gewoon even, heel even maar, wil toegeven aan alle rotgevoelens in mijn hoofd en mijn lijf? Gewoon ze echt wil voelen, hoe rot ook? Als je je hele leven niet hebt mogen voelen, het er niet mocht zijn, je direct hoorde: ‘kom op! Raap jezelf bij elkaar! Hoofd omhoog, positief denken!’ Heel lief bedoeld, maar het gevolg is wel dat ik voor mijn gevoel (haha) nooit mag voelen wat […]

Verder lezen

Vast in de modderpoel

Al een hele tijd leef ik in een modderpoel, niet letterlijk natuurlijk maar figuurlijk. Ik zit vast in het negatieve, denkfouten en mythes. Mijn begeleidster noemt het een modderbad, of nou ja, eerder een grote modderpoel. Mijn negativiteit is enorm versterkt geweest door meerdere afwijzingen bij hulpverlening die ik zocht voor thuis. Elke afwijzing, hoe klein of groot hij is, is nu een trigger voor mij. Het begon met een hele negatieve ervaring in beschut […]

Verder lezen

Hoe ik anorexia ontwikkelde en overwon

Bang voor de wereld Ik ben vijftien en bang voor de wereld, want ik moet overal alleen doorheen en weet niet hoe dat moet. Het leven zou zó veel veiliger voelen met een volwassene die achter mij staat. Iemand die mij een beetje de weg wijst, aanmoedigt, mij helpt opstaan als ik op mijn bek ga, bescherming biedt, voor mij opkomt als het nodig is en op wie ik kan terugvallen. Dan zou ik alle […]

Verder lezen

Onzichtbaar verlies

Verlies van een dierbare gaat niet altijd over de dood of letterlijk worden verlaten. Het kan ook gaan over iemand die je nog elke dag in levenden lijve ziet. Iemand die elke dag zorgt dat je goed te eten krijgt, je kleren wast en je bed opmaakt. Iemand die dichtbij je is en tegelijkertijd onbereikbaar ver weg. Ik wil mensen ervan bewust maken dat ziekte van een ouder ook een vorm van verlies is, en […]

Verder lezen