Blogs over vermoeidheid

Roepende apen

Een van de eerste dingen die je leert wanneer het over ACT (Acceptance and Commitment Therapie, je spreekt het uit als ‘act‘, als in ‘action‘) gaat, is dat je brein een verhalenverteller is. Je kan je hoofd en je innerlijke stem(men) vergelijken met apen die de hele dag door maar van alles naar je roepen.  Het duurde bij mij een tijdje voordat ik de belangrijkste verhalen in mijn hoofd duidelijk had. Het zijn er namelijk […]

Verder lezen

Je bent niet de enige

Soms sta ik echt versteld van hoe een leven kan veranderen in korte tijd. Vorig jaar werd ik van de ene op de andere dag ziek. Niet wetende wat er aan de hand is, hopende dat de klachten uit zichzelf zouden verdwijnen of verminderen. In deze periode zat een vrijwel klachtenvrije maand. Helaas ging het de maand daarna steeds slechter. Zoals te lezen is in een van mijn eerdere blogs ontwikkelde ik toen depressieve klachten […]

Verder lezen

Omgaan met prikkels en overprikkeling

Een middagje lekker op het terras Ik zit op een terrasje in de stad met mijn moeder, een wirwar aan mensen om ons heen. Ik hoor ze praten en lachen, ik ruik de parfum en deodorant die ze dragen. Ik zie mensen voorbij lopen en hoor de tasjes die ze dragen tegen elkaar aan piepen. Ook hoor ik hoe hun voeten de grond raken. Als ik om mij heen kijk, zie ik één groot palet […]

Verder lezen

De Robotstofzuiger

‘Ik kan niet geloven dat je zo lui bent,’ zucht mijn vriendin als ze mijn nieuwe aankoop van €216,- door mijn éénkamerappartement ziet scheren. Ze klaagt, maar stiekem onderdrukt ze een grijns. Toch is het voor een vrouw die haar huishouden zo voortvarend doet dat je er van de vloer kunt eten, onverteerbaar dat ik zelfs nog maar te beroerd ben om die twintig vierkante meter appartement zelf te stofzuigen. We verschillen in dat opzicht […]

Verder lezen

Ik ben nog altijd een dsmmeisje

Door het runnen van deze website en het tot stand laten komen van ons boek ben ik gewend van een afstandje naar psychische problematiek te kunnen kijken. Ik ben daar zodanig druk mee dat ik soms vergeet dat ik zelf ook een psychische stoornis heb en er ook gewoon nog midden in zit. Afgelopen week kon ik daar niet meer onderuit. Eerst voelde ik me ontzettend moe en viel ik steeds bijna in slaap op […]

Verder lezen

Je kan het niet. Groetjes, Depressie

Ik haat mijn hoofd. Mijn hoofd, wat altijd maar denkt en altijd maar zeurt. Het lijkt wel alsof het nooit eens over iets nuttigs nadenkt. Het houdt me tegen in alles wat ik eigenlijk wil bereiken. Het killt mijn dromen, mijn motivatie en mijn zelfvertrouwen. En niet te vergeten: mijn emoties, mijn kern. Ik ben een emotioneel mens, met het hart op de goede plek. Alleen zit mijn hoofd mij altijd in de weg waardoor […]

Verder lezen

Neem nooit iemands droom af!

Er is een periode in mijn leven geweest waarin ik helemaal niks meer kon. Ik was al kapot na het smeren van een boterham. Kauwen op diezelfde boterham was al helemaal vermoeiend. Ik was bij tijd en wijle zelfs te moe om mijn lichaam rechtop te houden, dan viel ik gewoon om terwijl ik zat. Ik ga daar verder niet op in, je hebt een beeld nu. Het ging heel slecht met mij, uit het […]

Verder lezen

Oh ja, grenzen…

Het is weer zo ver. Ik zit op de bank in pyjama een broodje te eten bij wijze van avondeten, had eigenlijk nu in een balletles moeten staan en over grofweg twintig minuten op de fiets moeten zitten naar een vergadering. Mijn hoofd is eigenlijk al te zwaar om omhoog te houden, laat staan kleren aandoen, fietsen, vergaderen, sociaal contact, weer naar huis fietsen en dan eindelijk naar bed. Ik ben op. Voor de zoveelste […]

Verder lezen

De vorm van de dag

Een goede dag Mijn psychiater vroeg aan me hoe het ging. Mijn eerste reactie was “Tsja, ik heb een goede dag vandaag.” Zo’n uitspraak die ik eigenlijk niet altijd hardop durf te doen uit angst dat ik mezelf ermee vervloek. Niet alleen mijn stemming wisselt; het is mijn complete energiehuishouding en motivatie die op en neer gaat als paardenbloempluis in de wind. Gisteren nog kreeg ik in de eerste uurtjes van de ochtend bijna de […]

Verder lezen

Mijn ‘vrije tijd’

Sommige mensen reageren wat jaloers als ze horen dat ik niet kan werken. “Oh, wat ik wel niet zou kunnen doen met al die tijd!” Maar zo zit het niet helaas, ik heb eigenlijk vrij weinig tijd. Ik ben moeder en chronisch ziek. Chronisch betekent altijd. Ik heb dus vrijwel geen vrije tijd te besteden. Net zomin als je dat meestal als jonge ouder hebt, maar dan met een stoornis erbij. Soms heb ik het […]

Verder lezen

Kleine meisjes worden groot – soms met medicatie

“Ik ben zo stoned als een garnaal…” Ik probeer een scheve lach terwijl ik dit mededeel, maar het huilen staat me nader dan het lachen. De tweede dag met nieuwe medicatie en ik voel me alsof ik teveel gedronken heb en vervolgens nog een paar keer in de achtbaan ben geweest. De aarde draait, het voelt alsof er elastiek in mijn benen zit en ik zou het liefst weer terugkruipen in bed. Ik ben moe […]

Verder lezen

Vangnetten

Vandaag is zo’n dag dat ik weer ontiegelijk dankbaar ben voor onze huishoudelijke hulp. Ze komt een keer in de twee weken drie uurtjes. Mijn berg was groeide langzaam en meestal is dat een teken dat het niet zo lekker met me gaat. Met name de schone was, want was opvouwen heb ik echt een hekel aan. Ik kan het ook gewoon niet, mijn stapeltjes zijn altijd belachelijk wiebelig. Daarom vouw ik het gelijk de […]

Verder lezen

Grenzeloos

Triggers, ze zijn er de hele dag door. Thuis, op mijn werk; ze liggen overal op de loer. Als je even niet oplet, slaan ze toe. Tijdens één van de groepssessies voor schematherapie, die ik jaren geleden voor de eerste keer volgde, werd hiervoor al gewaarschuwd: Juist op het moment dat het goed met je gaat, moet je alert blijven. En inderdaad, na zonneschijn volgt steevast Wereldoorlog 3. In mijn hoofd dan. Daarna volgt een […]

Verder lezen

Kopje onder

Huilen om alles Dagen vloeien in elkaar over als één grote poel van ellende. Een aantal weken leek ik omhoog te krabbelen, langzaam vooruit te komen. Mijn vechten leek beloond te worden. Afgelopen zondag ging ik echter weer kopje onder en barstte ik, compleet oververmoeid en overprikkeld, in huilen uit. Het was de herhaling van het begin van mijn burn-out periode en helaas een onontkoombare reminder dat ik er nog niet uit ben. Sinds die […]

Verder lezen

Pijn is pijn – lichamelijk verklaarbaar of niet

Een dokter die mijn zere heup betastte, waardoor ik al weken mank liep, vroeg me: “Huil je nou van angst of van de pijn?” Dat terwijl ik me al zo voor mijn tranen schaamde, want ik zou nooit mijn kwetsbaarheid laten zien aan iemand die ik niet ken. Van angst huilen deed ik dus zeker niet; ze deed me gewoon immens veel pijn door mijn heup aan te raken. Zuchtend gaf ze me maar een […]

Verder lezen

Goed genoeg bevonden

Ik heb mezelf altijd anders gewild. Liever, grappiger, behulpzamer, empathischer, slimmer. Minder aanwezig, minder druk, minder veel pratend. Ik dacht dat ik fundamentele eigenschappen ontbeerde, dat ik hard zou moeten werken om mezelf te kneden en te vormen, tot ik eindelijk iemand zou zijn om van te houden. Ik probeerde stukjes van mezelf af te halen, of elders juist aan te vullen, maar schoot telkens weer terug naar het origineel. Dat ík dat was en […]

Verder lezen