Blogs over rouw

Brief aan mijn overleden broer

Nog even en dan is het weer jouw geboortedag. Een dag die meer dan twintig jaar gewoon een dag was als ieder andere dag. Soms werd kort je naam genoemd. Er werd dan vaak heel liefdevol over je gesproken. Al sprak je niet veel en huilde je ‘s nachts veel, je was blijkbaar een lief jongetje, met een eigen taaltje. Je was maar kort hier op aarde en wat was het verdrietig dat je door […]

Verder lezen

Rouw ik wel zoals het moet?

“Rouw je daar nou nog steeds om?” Ik schrok. Zo’n tien seconden geleden was ik nog gezellig aan het eten met een vriendin, maar nu had ik het gevoel dat ik mezelf moest verdedigen. Het is namelijk al bijna twee jaar geleden dat mijn moeder overleed, maar ik rouw er nog om. Niet elke dag, niet altijd meer met de fysieke pijn die je dan voelt, maar rouwen doe ik nog. Dus antwoordde ik zoals […]

Verder lezen

Je bent voor eeuwig hier

In het jaar 2020 is Joyce al tien jaar dood. Joyce was de beste vriendin die ik me had kunnen wensen. We leerden elkaar kennen op de middelbare school in de eerste klas. We hadden elkaar heel snel gevonden en waren elkaars steun en toeverlaat. Zij was wat ik nodig had toen ik de wereld vertelde wat er allemaal met mij gebeurd is. Zij hielp mij omhoog en ik haar. Tot het me niet meer […]

Verder lezen

Waar zijn de sterren heen?

Diepe eenzaamheid. Het voelt donker en als een diep zwart gat. Het is de diepe eenzaamheid van het kleine meisje in mij. Van het kleine meisje dat geen liefde, veiligheid en geborgenheid heeft gekend in haar jeugd. Die geen moeder heeft gehad, maar ook geen vader.  Die diepe verlorenheid en ontroostbaarheid van het kleine meisje, dat is mijn grootste strijd.De gezonde volwassene moet dat meisje troosten, maar het kritische monster en de bijbehorende veroordeling van het kleine […]

Verder lezen

Maak er wat moois van

Daar zit hij dan. Mijn lieve, grote, sterke opa. Althans, dat is wat hij was. Er is nu niet veel meer van hem over. De kanker heeft hem opgevreten en uitgemergeld. Met wat er van hem over is, zit hij voorovergebogen op het bed dat in de woonkamer is geplaatst. “Het zij zo”, zegt hij. “Ik had het ook anders willen zien, maar het is niet ieder gegeven”. Aan de ene kant is het pijnlijk […]

Verder lezen

Rouwen om het verlies van werk

“Rouw?! Om werk?!” Mijn wenkbrauwen zijn nauwelijks zichtbaar door mijn blonde haren, en toch doe ik mijn uiterste best om ze omhoog te wiebelen in een argwanende blik naar mijn verpleegkundige. Mijn naïeve mening was altijd dat ik alleen maar mocht en kon rouwen om het verlies van een dierbare. Het verlies van werk en materiële dingen doet er niet toe. Althans, dat dacht ik. Maar toen ik vanwege mijn CPTSS, slapeloosheid en de somberheid […]

Verder lezen

Ik mis je, pap.

Lieve pap, Over drie dagen ben je een heel jaar dood. Toen je nog leefde, heb ik je vaak gemist. We hadden de laatste jaren zo onze perikelen. Ik dacht altijd als ik je miste, dat erger missen niet kon. Maar zelfs nu je een jaar dood bent, lijkt het missen nog steeds elke dag een beetje erger te worden. Met jouw overlijden, is ook de hoop op ooit weer een goed gesprek gestorven. Vroeger, […]

Verder lezen

Hallo papa

Jou schrijven. Lastiger dan ik dacht. Zeker omdat ik geen antwoord ga krijgen. Zeker weet dat ik geen antwoord ga krijgen. Vandaag is het vaderdag, de 25ste vaderdag zonder papa. Want jij bent vandaag precies 25 jaar dood. Even een korte update: je bent nog steeds geen opa. Sorry. Ik weet het, ik ben 33, maar ik denk niet dat ik je nog opa ga maken. Zusje vindt zichzelf nog te jong voor kinderen. Mo […]

Verder lezen

Rouw met een rauw randje

Mijn lieve papa… Zes maanden geleden ging hij dood. Ik was 21 jaar, 10 maanden en 23 dagen oud. Zolang heb ik dus maar van hem mogen genieten. Ik ben alleen zo stom geweest dat niet voluit te hebben gedaan. Maar wist ik veel dat ik maar zo kort zou krijgen. Ik heb hem tijdenlang ontlopen. Maar godverdomme, wat heb ik toch ongelooflijk veel van hem gehouden en wat houd ik nog ongelooflijk veel van […]

Verder lezen