auto rijden

Switchen van deel tijdens het autorijden

Daar ging ik dan, vol goede moed naar de vijfde keer therapie. Gezien ik pas net begonnen ben ervaar ik veel weerstand en zijn er ‘delen’ die mijn therapeut liever ontlopen, niet op willen komen dagen en me uren, soms dagen, verbieden of juist smeken om niet naar haar toe te gaan.

Ik was al op tijd aanwezig in de praktijk en terwijl het een aanloop was van cliënten probeerde ik gauw nog wat aan mijn werk te doen. Dus toen er niemand in de praktijk was en mijn werktelefoon ging rondde ik dit gesprek snel af.

Mijn gesprek afrondend was het inmiddels tijd voor mijn therapie. We spraken over DIS en ik kreeg van mijn therapeut inzichten in DIS. Het was een soort van psycho-educatie. Na een uur verliet ik de praktijk; de therapeut vroeg nog of het me lukte om zelf naar huis te gaan waarop ik een bevestigend antwoord gaf. 25 minuutjes rijden en dan was ik immers weer thuis.

Pas drie uur later kwam ik thuis aan. Vanuit de therapie ben ik weggereden maar toen nam een ‘ander deel’ het voortouw, hierdoor ben ik totaal een andere kant op gereden. Vervolgens stond ik ergens in de bossen en herkende ik niets meer, geen omgeving, mensen en realiteit.

Na een tijd belde ik met mijn maatschappelijk werkster. Die had gauw in de gaten dat ik ‘overgenomen’ was, geswitcht dus. Ze probeerde me weer terug te laten switchen, maar dat verliep moeizaam.  Wel schoot ik door naar een andere, hogere, leeftijd.

Gezien de moeizaamheid en de avond die naderde koos ze ervoor om voor om ‘rij-instructeur op afstand’ te spelen; uitleg over de pedalen, uitleg voor telefoongebruik en gebruik van apps, navigatie en dat allemaal via de telefoon

En zo heeft mijn maatschappelijk werker mij naar huis geloodst. Drie uur later herkende ik de weg en het huis weer en was ik gelukkig weer veilig thuis. Een half uur later was ik weer mezelf. Totaal uitgeput en zware hoofdpijn. Maar… We are, of, I am back!

Lees ook:

  • Duizend stukjes

    Ik ben bang. Bang voor iedereen, bang voor alles. Ik zet een masker op als ik mijn deur uitstap. Niemand ziet mijn tranen, niemand voelt mijn pijn. Ik lach, en ik doe alsof. Ik voel…

  • Een brandend huis

    "Voorzichtig betreedt ze de ladder, de treden zijn gloeiend heet. Het allerliefst blijft ze waar ze is, daar waar het veilig is. Ze beklimt de ladder en komt een stukje hoger dan ze was. Haar…

  • Ik heb geen trauma, wel een nieuw nachtlampje

    Zoals ik in mijn eerdere blogs schreef, heb ik - durf ik dit zwart op wit te zetten zonder het te ontkrachten? - een dissociatieve stoornis. Een dissociatieve stoornis komt voort uit trauma, dissociatieve identiteitsstoornis

3 reacties

  1. Ik heb echt geen DIS, toch is een gedeelte hiervan herkenbaar voor mij. Ik kan autorijden als mezelf en dan is er geen enkel probleem, hooguit overmoed. Maar dat is maar 95 procent van de keren dat ik rij. Die andere 5 word ik door angst dusdanig overgenomen dat ik alleen nog alle verkeersregels kan volgen en rechtdoor rijden. Urenlang. In een paniekaanval ben ik niet echt gevaarlijk op de weg, maar wel willoos en onbereikbaar en onmogelijk van het pad af te krijgen en alleen tot mezelf te krijgen als ik iets (mijn rijlessen) of iemand (als er iemand anders is om te navigeren of beslissingen te nemen) klakkeloos kan volgen totdat het voorbij is.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.