auto rijden

Switchen van deel tijdens het autorijden

Daar ging ik dan, vol goede moed naar de vijfde keer therapie. Gezien ik pas net begonnen ben ervaar ik veel weerstand en zijn er ‘delen’ die mijn therapeut liever ontlopen, niet op willen komen dagen en me uren, soms dagen, verbieden of juist smeken om niet naar haar toe te gaan.

Ik was al op tijd aanwezig in de praktijk en terwijl het een aanloop was van cliënten probeerde ik gauw nog wat aan mijn werk te doen. Dus toen er niemand in de praktijk was en mijn werktelefoon ging rondde ik dit gesprek snel af.

Mijn gesprek afrondend was het inmiddels tijd voor mijn therapie. We spraken over DIS en ik kreeg van mijn therapeut inzichten in DIS. Het was een soort van psycho-educatie. Na een uur verliet ik de praktijk; de therapeut vroeg nog of het me lukte om zelf naar huis te gaan waarop ik een bevestigend antwoord gaf. 25 minuutjes rijden en dan was ik immers weer thuis.

Pas drie uur later kwam ik thuis aan. Vanuit de therapie ben ik weggereden maar toen nam een ‘ander deel’ het voortouw, hierdoor ben ik totaal een andere kant op gereden. Vervolgens stond ik ergens in de bossen en herkende ik niets meer, geen omgeving, mensen en realiteit.

Na een tijd belde ik met mijn maatschappelijk werkster. Die had gauw in de gaten dat ik ‘overgenomen’ was, geswitcht dus. Ze probeerde me weer terug te laten switchen, maar dat verliep moeizaam.  Wel schoot ik door naar een andere, hogere, leeftijd.

Gezien de moeizaamheid en de avond die naderde koos ze ervoor om voor om ‘rij-instructeur op afstand’ te spelen; uitleg over de pedalen, uitleg voor telefoongebruik en gebruik van apps, navigatie en dat allemaal via de telefoon

En zo heeft mijn maatschappelijk werker mij naar huis geloodst. Drie uur later herkende ik de weg en het huis weer en was ik gelukkig weer veilig thuis. Een half uur later was ik weer mezelf. Totaal uitgeput en zware hoofdpijn. Maar… We are, of, I am back!