puzzelen

Stukje voor stukje

Ik ben bezig met een puzzel van Jan van Haasteren en wie deze puzzels kent weet dat dit met recht puzzelen te noemen is. Ik probeer de stukjes ongeveer op de goede plek te leggen omdat ik gewoonweg niet weet waar ik anders zou moeten beginnen!

Vanmiddag heb ik een stukje van mijn leven mogen leggen tijdens muziektherapie. Ieder groepslid mocht een nummer kiezen dat op hem/haar van toepassing is. Ik heb gekozen voor het nummer ‘Alleen omhoog’ van Thomas Berge. Het verwoordt perfect verwoordt hoe PTSS eruitziet! Het treffende in deze muziek vind ik het machteloze, het geen andere kant op kunnen dan omhoog. En nog steeds, na jaren, heb ik dagelijks het gevoel omhoog te gaan en van een afstand naar mezelf te kunnen kijken en luisteren.

Op het oog ben ik een gezonde jonge vrouw met een vlotte babbel, maar daaronder zit een klein meisje dat in plaats van kleuren en rondscheuren op haar driewielertje dingen moest doen en zien die niet te plaatsen zijn. Zachtjes neuriënd maande ik mezelf rustig tot ik van een afstand kon kijken hoe ik het stof van mijn shirt klopte en rustig wegliep. De gebeurtenis stopte ik in een doosje dat gelijk weer dicht ging. Nog steeds merk ik dat ik het in een doosje doe en ver weg stop als er iets gebeurt wat menselijkerwijs gesproken heftig is.

Stukje voor stukje begin ik te zien hoe gebeurtenissen mijn jeugd getekend hebben. Het meest confronterende vind ik tot nu toe nog wel dat ik steeds meer in ga zien dat ik zo versnipperd ben van binnen dat ik geen idee heb wie ik nou eigenlijk zelf ben. Wie ben ik als persoon en wat zijn mijn grenzen? Feitelijk gezien weet ik dingen, zoals ongeveer één meter fysieke afstand. Emotioneel is die ene meter totaal niet realistisch, omdat een grens voor mij geen ‘stop’ is, maar een 130 kilometer per uur weg, waardoor een lange remweg onvermijdelijk is. 

Hoe dan ook, ik zal blijven puzzelen tot ik stukje voor stukje een beetje dichter bij mijzelf kom.

Lees ook:

  • Ik had weer een zware dag, mijn depressie zorgde ervoor dat ik al dagen lang niet mijn huis uit was gekomen. Alle moed had ik bij elkaar verzameld om naar de supermarkt te gaan om boodschappen te doen. En daar…

    meisje in het bos

1 reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.