Studiocomplex

Deze blog gaat in op automutilatie. Denk aan jezelf en lees deze blog niet als je weet dat dit niet goed voor je is. Zoek je iemand om mee te praten? Neem dan contact op met de vrijwilligers van Sensoor

Een foyer met een aftandse koffie-automaat met plastic bekertjes, een altijd lege snoepautomaat, behalve wat overjarige dropjes in het vakje rechts onderin die er waarschijnlijk al maanden in liggen. Een tafel en een paar stoelen met wat los slingerende kranten en tijdschriften. In de gangen deuren naar de studio’s. Hier en daar brandt een rode lamp boven de deur om aan te geven dat er opgenomen wordt.

Een studiocomplex, zoals er zo veel zijn in Nederland. Dit studiocomplex bestaat echter niet in het echt, wel in mijn hoofd. In verschillende studio’s worden andere dingen opgenomen of uitgezonden. Archieven vol met opgenomen gesprekken met allerlei mensen die in kasten staan. Sommige kasten zitten compleet dichtgeroest en kunnen eigenlijk niet meer open, andere zitten zo overvol dat er constant dingen uitvallen en in de weg gaan liggen.

Iedere studio is weer anders

In een aantal studio’s wordt een leuk dagprogramma gemaakt. Koetjes en kalfjes, een leuk muziekje, gezellige gasten, soms iets wat in de actualiteit is, maar vrij rustig. Lekker om naar te luisteren, fijn om bij aanwezig te zijn. Ik ben dan zelf ook rustig, maar eigenlijk gaat het nergens over. Wat gedreutel, niets wat echt iemand kan raken, maar ook zelf voel ik bijna niets. Heel comfortabel, maar ook uiteindelijk vreselijk saai en het gaat nergens heen.

De studio op het hoekje, daar komt een heel ander programma vandaan. Het broertje of neefje van Emile Ratelband doet de presentatie en lult met 10.000 woorden per minuut alles vol, zonder ook maar stil te staan wat er in de omgeving gebeurt of te luisteren naar anderen. Eerst doen, dan pas denken. Of voelen. Of kijken. Als ik dat programma hoor, dan ben ik zelf ook druk. Met grote armbewegingen en luide stem wals ik over iedereen in mijn omgeving heen. Maar gelukkig voel ik niets.

Studio zes

Dan die ene studio waar ik eigenlijk niet wil zijn, maar regelmatig kom: studio zes. In studio zes is altijd een programma aan de gang wat zich met niets anders bezighoudt dan schelden en afmaken. Afwisselend zijn het stemmen die lijken op de ratio, maar ook gillende keukenmeiden, jankende sopranen die hun hoogste noten keihard eruit gooien.

Die studio drijft me tot waanzin. Ik word daar gek van alle herrie. Ik wil verdwijnen, weg, maar het gaat niet. Eenmaal daarbinnen mag ik er niet uit totdat al die gillende keukenmeiden hebben besloten dat ze klaar zijn met gillen. Niets helpt, of bijna niets. Als ik dronken ben, voel ik het niet zo. Of als ik drie repen chocola naar binnen werk. Als ik mezelf pijn doe, dan hoor ik het gillen niet meer. Dan voel ik de angst van de herrie wat minder. Gelukkig liggen er altijd spullen om te eten en drinken. Of iets scherps.

Ik wil daar niet zijn, ik wil daar helemaal niet eens in de buurt komen. Toch word ik er regelmatig naar binnen gezogen. Zit ik vast. Soms blijf ik wat op de drempel staan, regelmatig sta ik ook echt midden tussen al die mensen die van alles en nog wat blijven zeggen. Ze zijn zo luid, dat ze zelfs in alle andere studio’s te horen zijn. Behalve dan bij de studio in het hoekje, dat scheelt weer. Daar is de Ratelbandkloon zo hard aan het schreeuwen, dat ik even verlost ben. Maar ook bij die kloon is er regelmatig alcohol.

Zo nu en dan dondert er een archiefkast om

Alle zooi die daar al jaren in zit, valt op de grond. Verhalen over dat ik in elkaar geslagen werd omdat ik een liedje floot na een schoolfeest, over rugzakken die in de toiletpot op school werden gestopt en ik die te laat thuis kwam met een natte rugzak en dat moest uitleggen. Verhalen die vreselijk eng zijn en prima in die kast zaten. Nu die kast is omgevallen, moet ik het weer opruimen.

Verhaal voor verhaal houd ik vast, lees ze, voel weer hoe bang en verdrietig ik toen was. Als klein meisje met mijn gele rugzak, als iets oudere puber in de struiken terwijl er drie dames op me in stonden te slaan. Vreselijk. Ik voel het. In de daadwerkelijke buitenwereld zie ik die drie dames achter iedere auto opduiken. Ze zijn er niet, maar overal loert het gevaar. Ik wil eigenlijk zo snel weer in een van de studio’s duiken. In mijn gedachten, zodat ik niet meer hoef te voelen. Ben ik het kwijt.

Maar ik wil niet meer vastzitten in dat studiocomplex

Ik wil daarbuiten kunnen leven. Echt kunnen leven. Het probleem is dat ik al zo lang in die relatief veilige studio-omgeving zit, dat die deur naar de zon veel te eng lijkt. Hij ziet eruit als een onneembare zware ijzeren deur, waar ik enkel door het raampje heen naar buiten kan kijken. De deur houdt mij binnen en alle andere mensen buiten. Sommige mensen zou ik best binnen willen laten, goede vrienden bijvoorbeeld, andere mensen wil ik buiten houden. De deur openzetten voor die vrienden, betekent dat ik hem ook openzet voor alle anderen.

Maar nog langer in het studiocomplex leven is eigenlijk niet te doen. Ik kom niet vooruit, het knelt, het is benauwd, voel me gevangen. De deur openen is alleen zo ongelooflijk eng, dat ik er het liefste met een grote boog omheen loop. Ik ben inmiddels met een paar mensen door het raampje van de deur aan het praten. Heel af en toe mogen zij voor de buitendeur bij dat raampje staan, terwijl ik bijvoorbeeld de herrie uit studio zes laat horen. Hoe erg ik me er ook voor schaam. Maar ze mogen inmiddels een beetje meeluisteren en kijken.

3 Comments

  1. Hele mooie blog. De opluchting en bevrijding die ik voelde toen ik die laatste deur opengooide was trouwens immens. Ik zou nooit kunnen uitleggen hoe ik het precies heb gedaan, wel dat ik het inmiddels soms kan en dat ik erop vertrouw dat dat bij jou ook gaat gebeuren. Maar vraag me niet hoe, want dat weet ik niet precies. xx
    Rivka onlangs geplaatst…Eventjes zwart, vooruit dan maarMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.