meisje met hand

Stoppen met vermijden

Al een tijdje ben ik therapieloos. De regiebehandelaar hield wel contact, maar hé, het gaat best goed, toch?

Dat is wel wat ik vol blijf houden. Het gaat best goed. Ik begraaf me in boeken, zoveel dat zelfs mijn kuiten niet meer zo gespierd zijn. De coronatijd geeft me een mooi excuus iedereen op afstand te houden. Waar ik me vervolgens weer schuldig over voel, want wat een waardeloze vriendin, zus, whatever ben ik toch ook. Op mijn werk is het rustig qua cliënten, aan begeleiden komen we niet echt toe met alle werkzaamheden die gedaan moeten worden. Ik vind het heerlijk, want nu kan ook niemand me erop wijzen dat ik het niet goed doe. Nou ja, misschien heb je het al door: ik ben weer lekker aan het vermijden. Mensen. Feedback. Emoties. Wat er niet gebeurd kan ook niet misgaan, ha!

En toen kwam het telefoontje dat er weer een behandelaar voor me is. Tegelijk gaat de groepstherapie starten. Oh, oké, dat vind ik best spannend. Vermijding is een tweede natuur geworden, sinds hele lange tijd. Ik ken alle theorie uit de schematherapie, nu gaat het echter emotieregulatie worden, tijdens Mentalization Based Treatment (MBT). No way dat ik dan wegkom met vermijden!

Ik weet dat het goed voor me is. Het moet. Ik voel me al zo lang leeg. Op. Moe van mezelf, moe het vechten. Van elke keer op het punt staan om werk, hobby’s, alles maar op te geven. Gisteren had ik een gesprek met iemand die altijd lekker door me heen prikt. Ze gaf aan dat het tijd wordt dat ik mezelf ga accepteren, gewoon zoals ik ben. Dat ik er mag zijn. Maar die angst voor afwijzing zit zó diep. Ik durf het gewoon niet te geloven. Wil ik dat? Ja, natuurlijk! Verlang ik ernaar? Ja! Durf ik erop te vertrouwen? Nee.

Ik hoop oprecht dat de therapie mij hierbij gaat helpen. Al geloof ik er niet echt in, na al die jaren. Ik ben bang dat ik het niet kan, dat het me niet gaat lukken. De behandelaar gaf aan dat het mijn proces is. Geen druk, geen deadline, alleen maar oefenen, leren, door blijven wandelen en struikelen. Mijn hoofd en mijn hart op één lijn krijgen. Emoties er laten zijn, zonder oordeel. Welke emotie dan ook. Maar zelfs als ik vermijd verzuip ik er al in, laat staan als ik ze helemaal toelaat.

Ik hoop dat het iets gaat veranderen. Voor ik mijn werk, mijn hobby’s en de mensen om me heen volledig opgeef. Ik hoop dat ik ergens de moed en durf weer zal opgraven om de wereld te laten zien wie ik écht ben. Eerst uitvinden wie dat dan is. Ik geef nog niet op.