Stoppen met handen schudden

Nu we toch allemaal obsessief bezig zijn met hygiënische maatregelen om besmetting te vermijden, kunnen we misschien voorgoed afrekenen met ongewenst lichamelijk contact. Ik denk vooral aan definitief stoppen met handen schudden met allerlei vreemden, de begroeting waar je ouders je als kind al toe dwongen. Omdat het nu eenmaal zo hoort.

Begroeten is net als afscheid nemen in veel situaties gewenst en handig. En als autist heb ik ook geen bezwaar tegen dergelijke rituelen. Ze geven structuur en duidelijkheid. Alleen dat handen schudden hoeft van mij niet zo. Het is uiteraard onhygiënisch, maar leidt ook vaak tot near misses en andere moeilijke toestanden. Bijvoorbeeld: wie steekt als eerste de hand uit, hoe lang schud je en hoe stevig moet de handdruk zijn? Plus het in de ogen kijken, want dat moet synchroon verlopen. Terwijl ik me er vaak op betrap dat ik naar de schuddende handen kijk, om te controleren of het daar nog allemaal goed gaat.

Ik heb al heel vaak mensen een hand gegeven, want ik ben prima gedresseerd. Het voelt alleen altijd ongemakkelijk. Met vaak na afloop het gevoel dat het weer een mislukt handen-schudmoment was en dat ik daarvan de oorzaak was. Mijn hand was te slap of ik keek de persoon in kwestie op het verkeerde moment in de ogen.

Een hand opsteken en even zwaaien, wat is daar mis mee? Het gaat snel en je kunt zo ook in één keer een hele groep mensen begroeten. Alleen hoort het niet. Je. Moet. Handen. Schudden.

Ben ik de enige die hiervan af wil? Ik ben niet tegen lichamelijk contact, maar wel als dit onder sociale druk gebeurt. Ik kies zelf wel uit wie ik aanraak. Wie een hand, een zoen of een omhelzing krijgt.

En dan heb je nog het handen schudden met een bijbetekenis. Vooral politici en anderen voor wie macht belangrijk is, hebben daar een handje van. Het is een bekende truc om van boven naar beneden te schudden, zodat de hand van de ander lager is. Soms legt de machtswellusteling ook de linkerhand op de schuddende hand van de tegenpartij. Als om die nog wat verder omlaag te drukken. Zo laat je subtiel zien dat je de baas bent. En ondertussen maar glimlachen. Allemaal tegenstrijdige signalen, dat is voor autisten toch niet te doen? Is het nou een begroeting, een belediging of een afrekening? Doe eens een beetje normaal, alsjeblieft!

Als mij zoiets overkomt, zit ik met mijn handen in het haar. Moet ik dat ook nog gaan wassen…

Lees ook:

  • Bloesemblaadjes aan boom

    Mijn gedachten... mijn gedachten stoppen ze niet. Ze kloppen niet. Althans dat is wat ik steeds hoor. Maar waarom zijn ze er dan en waarom voelen ze zo waar? Mijn gevoelens, mijn emoties stoppen niet. Van verdrietig naar angst, van…

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer