Vrouw met knot van achteren gefotografeerd

Stoppen met drugs en alcohol is iets lastiger dan ik dacht

Van mijn ouders mocht ik in mijn jeugd nooit drugs doen, maar drugs heeft altijd een enorme aantrekkingskracht op me gehad. Ik was nieuwsgierig naar hoe het zou voelen om drugs te gebruiken, met name XTC had mijn aandacht. Maar ik was ook bang, bang voor wat het zou doen, bang voor de eventuele negatieve gevolgen zoals een bad trip en bang om de controle te verliezen tijdens het gebruik.

Laatbloeier

Vrijwel iedereen in mijn vriendengroep gebruikt op regelmatige basis drugs. Omdat het zo’n enorme aantrekkingskracht op me had en ik omringd ben met mensen die gebruiken, deed ik op 28-jarige leeftijd in november 2017 voor het eerst in mijn leven drugs: MDMA.

Na de eerste keer MDMA kwam ik er achter dat MDMA niet ‘mijn’ drug is. Ik kan niet omgaan met de golven waarin de effecten van MDMA opkomen en ook niet met de overspoeling van blijdschap. Ik raak er gigantisch van in paniek.

Ketamine

Een vriend tipte me dat ik dan eens wat ketamine moest proberen. Ik had ooit als pijnstiller na een heftige operatie ketamine in het ziekenhuis gehad, en van wat ik me daarvan herinner was dat best een hele leuke ervaring met roze olifantjes die over palmbomen door mijn kamer stuiterden.

Drugs staan er om bekend dat ze controleverlies kunnen geven, zeker de dissociatieve drugs zoals ketamine. Mijn eerste lijntje ketamine vond ik dan ook doodeng aangezien ik altijd controle wil hebben over mezelf, toen leerde ik echter dat je  ketamine ook kon ‘bumpen’ om zo het gewenste effect te bereiken zonder onderweg de controle te verliezen en was ik verkocht. Van nooit drugs te hebben gebruikt, gebruikte ik ineens één à twee keer per maand ketamine, soms iets vaker, meestal niet minder.  

Mijn toenmalige therapeut was er vanop de hoogte en vond het niet zo’n fijn idee. Toen ik overging naar mijn nieuwe therapeut in februari 2018 heb ik eerlijk verteld dat ik wel eens drugs gebruikte. Zij stond niet per se negatief tegenover drugsgebruik, zolang het maar af en toe was.

Intimiteit en calorieloos aangeschoten

Ik heb ontzettende moeite met initimiteit vanwege mijn trauma, fijne bijkomstigheid van ketamine is dat ik ineens prima seks kan hebben zonder flashbacks en herbelevingen. Daardoor ging ik ketamine ook ‘therapeutisch’ toepassen.

Ik ontdekte dat als je de juiste dosering gebruikt bij ketamine, je hetzelfde aangeschoten effect kunt bereiken als met alcohol. Mijn eetstoornis vond dat een ge-wel-dig idee. Lam zijn, zonder calorieën binnen te krijgen, wat kan daar nou mis mee zijn!

Ik ging gebruiken tijdens feestjes buiten de deur, bij vrienden en soms ook in de kroeg tijdens een middag bieren. Want ik bereikte exact hetzelfde effect als met alcohol, zonder de calorieën en de kater.

Therapie

In therapie was ik soms eerlijk als mijn therapeut er naar vroeg. Ik gaf aan dat ik één à twee keer per maand ketamine gebruikte en dat ik het ook voor de seks inzette. Ik vertelde echter niet dat het steeds vaker meer dan twee keer per maand voorkwam dat ik gebruikte (zonder het voor de intimiteit perse in te zetten).

Zij vond dat ik ermee moest stoppen. Voor de seksuele intimiteit was het eigenlijk niet handig omdat ik mezelf enkel verdoofde en daardoor mezelf volgens haar hertraumatiseerde. Ook verdoofde ik er volgens haar mijn emoties mee.

Stug hield ik vol dat het bullshit was. Ik gebruikte niet om te verdoven, maar ik gebruikte omdat het fun was, omdat ik nooit een jeugd heb gehad en dat nu allemaal aan het inhalen was. Ik zat in mijn tweede jeugd, iedereen moest vooral stoppen met zeiken en me mijn gang laten gaan. Ik wist heus wat ik aan het doen was en ik was niet verslavingsgevoelig.

Stoppen

Vrienden gebruikten vaker, ik gebruikte vaker. In december ging ik helemaal van god los. Ik ging elk weekend uit (vaak meerdere keren per weekend), gooide mezelf vol met alcohol en gebruikte zo goed als elk weekend ketamine, allemaal onder het mom van ‘tweede jeugd, lang leve de lol!’

Mijn therapeut en partner zagen het met lede ogen aan zonder dat ze echt wisten hoeveel ik nou gebruikte. Ik bleef roepen dat er niks aan de hand was en men moest stoppen met zeiken. Mijn therapeut ging met zwangerschapsverlof en we spraken af dat als zij terug was ik gestopt zou zijn met alcohol en drugs, aangezien we dan verder zouden gaan met traumaverwerking en dit niet hand in hand ging met alcohol en drugs, daar had ze een goed punt…

Aangezien het nieuwe jaar eraan kwam maakte ik met mezelf de afspraak dat ik met oud en nieuw nog compleet los mocht gaan en per 1 januari zou stoppen, voorlopig met alcohol en in ieder geval met drugs totdat mijn therapeut in mei terug is van haar zwangerschapsverlof. Dit leek me geen enkel probleem, ik kon dat namelijk makkelijk. Ik gebruik immers niet om te verdoven maar ‘just for fun’ en ik ben niet verslavingsgevoelig…

Is dat even thuiskomen van een koude kermis. Stoppen met alcohol en drugs is lastiger dan ik had ingeschat en inmiddels moet ik toegeven dat ik ergens óók gebruikte om mijn gevoel te verdoven. Of het nu drugs, alcohol, mijn eetstoornis of mijn OCD is, ik moet hard op zoek naar gezonde copingmechanismen.

Lees ook:

  • Verdrietigmeisje

    In november 2017, op een hotelkamer in New York, drong het tot me door dat mijn depressie veel erger was dan ik besefte. In eerste instantie ging ik al met een leeg en somber gevoel…

  • Ik en mijn onzekerheid

    Onzekerheid, ik haat het. De eeuwige twijfel en het altijd aan iedereen bevestiging moeten vragen. Vrijwel nooit ergens zeker over zijn is heel vervelend. Daar sta je dan in de winkel nieuwe schoenen te passen.…

  • flower blossom bloom blue 70353

    Want ik wil vergeten. Ik wil vergeten dat ik niets waard was, sociaal gehandicapt, en scheldwoorden die ik niet wil herhalen. Ik wil de herhaling in mijn hoofd vergeten. Ik wil de walging die ik…

5 reacties

  1. Ik hoop dat je het volhoudt! Ja, het is een andere vorm van schijncontrole of juist loslaten. Heel goed dat je probeert te minderen/stoppen/een andere coping te vinden
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: Trouwfoto

  2. Mijn reactie gaat niet bepaald standaaard zijn, als je juist opzoek bent naar mensen die bevestigen hoe belangrijk stoppen is, dan ben ik er van overtuigd dat die ook nog wel zullen volgen.
    Wat ik me afvraag: wat wil jij zelf?
    Als ik je post lees ga je stoppen omdat je anders het risico loopt op afwijzende reacties van je partner en therapeut. Maar jezlef aanpassen omdat mensen niet van je kunnen houden zoals je bent leidt tot niets, en vroeg of laat verlies je de motivatie om het vol te houden.
    Voor je stopt, of doorgaat, vraag jezelf dan eerst eens af: wat wil je zelf? Hoe zie jij je leven? Geloof je in de copingmechanismen van je therapeut, geloof je in een lang leven waarin je altijd zal moeten dealen met de schade die je hebt opgelopen?
    Ik weet dat maatschappelijk gezien de juiste keuze is om 90 te worden, je persoonlijkheid te veranderen tot iets wat maatschappelijk aanpasbaar is, elke dag dapper vechtend tegen je eetstoornis, elke dag leven volgens het patroon wat je aangemeten hebt gekregen tijdens de therapie, en daar dan ook nog trots op zijn. Als jij dat ten diepste wil, en erin kan geloven: gooi dan alle ketamine die je nog bezit weg, en begin eraan. Maar als wat jij ten diepste wil is, zo gelukkig mogeljik leven, vol in het leven duiken en de scherpe randjes verdoven, en dan misschien 35 worden, waarom zou dat dan slecht zijn? wie kan van jou eisene dat je ondanks je bagage het pad moet volgen wat maatschappelijk als juist wordt gezien?
    als jou therapeut zo graag traumaverwerking wil doen, zou ze met iets moeten komen wat minstens even goede resultaten geeft als het ketamine-gebruik. maar meestal stopt het bij: je moet het voelen om het te kunnen verwerken. Hoe je dat dan doet blijken ze uiteindelijk nooit te weten, na 2-3 jaar hebben ze de nodige begraven pijn opgegraven en zeggen ze dat ze verder niets meer kunnen doen. Of je verandert in een sprekend psychologie-studieboek, dat enkel nog in zweverige volzinnen kan antwoorden. andere resultaten heb ik zelf nooit geboekt bij therapie, en ook nooit in mijn omgeving gezien.
    Om eerlijk te zijn ben ik jaloers op je, ik voel precies hetzelfde: dat ik mijn jeugd wil inhalen. en de enige rede dat ik dat niet gedaan heb is omdat de liefde van degenen om mij heen niet zo onvoorwaardelijk is dat ze daarmee konden dealen.
    Ik snap dat dit allemaal wat negatief klinkt. eigenljk is het enige wat ik wil zeggen: als jij oprecht gelooft in de gezonde verstandige weg, gooi dan alle drgs weg en ga ervoor. maar als jij ten diepste gewoon door wil met leen zoals je nu doet: doe dan dat ook, niemand kan jou opleggen hoe jij moet leven. en als jij gelukkiger bent tijdens die feesten, als jij meer plezier hebt door te verdoven dan door te verwerken, en dat eigenljk is wat je wil, ga daar dan ook voor en laat je niet ondersneeuwen door het feit dat de liefde/het begrip van je omgeving je probeert in te perken.

  3. Hoi Stefan,

    Bedankt voor je reply.

    Ik denk dat je mijn post dan niet goed gelezen hebt. Ik weet namelijk dat dit geen gezonde coping is en dat ik op zoek moet naar WEL gezonde copings. Netzoals dat mijn eetstoornis geen gezonde coping is. Helaas heb ik momenteel nog geen gezonde coping tot mijn beschikking.

    En ik ben niet op zoek naar mensen die bevestigen hoe belangrijk stoppen is, of in mijn geval voorlopig stoppen. Totdat ik een gezonde coping heb gevonden. Ik ben me er terdege van bewust dat het gewoon heel belangrijk is. En als ik niet had willen stoppen, was ik niet gestopt.

    Ik hoef geen 90 te worden, liever niet zelfs. Niemand kan van mij eisen dat ik zo gelukkig mogelijk leven, netzoals niemand van mij kan eisen dat ik al dan niet tijdelijk stop. Dat is een keuze die ik zelf heb gemaakt. Daar gaat de blog ook niet over. De blog gaat erover dat ik een inschattingsfout heb gemaakt en dat ik het kennelijk niet enkel “just for fun” deed.

    Overigens heeft ketamine geen goede resultaten hoor. Ja, eventjes. Maar als ik permanente “goede resultaten” zou willen, zou ik de hele dag ketamine of andere zooi moeten gebruiken.

  4. Wat een dappere en sterke blog heb je zojuist geschreven.. Je mag heel erg trots zijn op jezelf dat je gestopt bent. Het is onwijs lastig en daar kan ik redelijk mee meepraten. Het is heel knap dat je nu inziet dat je het toch ook gebruikte om je gevoelens te verdoven, want dat is een hele belangrijke eerste stap. Zet hem op.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik toon graag een persoonlijke blog onder mijn reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.