weggedoken meisje

Stoppen met automutilatie

Heb je behoefte aan een luisterend oor? Neem contact op met de Luisterlijn. Last van suïcidale gedachten? Ga naar de website van 113. Wil je meer informatie over automutilatie? Bekijk de website van Stichting Zelfbeschadiging.

Daar zat ik dan bij mijn psychiater, vol zenuwen. Want in dit gesprek zou duidelijk worden of ik opnieuw mag starten met een klinische behandeling. Na veel gepraat te hebben, heb ik eindelijk mijn motivatie kunnen laten zien. Iets wat voor mij heel lastig is omdat de suïcidale gedachten ontzettend overheersen. Want hoe kan ik voor het leven kiezen en voor behandeling, wanneer elke vezel in je lijf roept dat je moet opgeven? Eindelijk kon ik haar overtuigen dat ik ondanks die gedachten, toch voor behandeling wil gaan. 

De vorige sessie had ze mij aan aantal opdrachten gegeven die ik moest doen, zo moest ik een boek lezen en proberen weer wat sociale contacten aan te gaan. Hier was ik hard mee aan de slag gegaan en dus zag mijn psychiater in dat ik wel motivatie had. Nadat ze dit wist, konden we overgaan op het bedenken van de doelen voor mijn behandeling. Zo bedachten we dat ik wat meer sociale contacten aan moest gaan en deze relaties beter moet onderhouden. Ook spraken we af dat ik weer verder ga met mijn traumabehandeling, iets waar ik erg blij mee ben, omdat ik graag met mijn trauma’s aan de slag wil, omdat ze me zo belemmeren in het dagelijks leven.

Toen begon mijn psychiater over mijn automutilatie. De paniek sloeg bij mij meteen toe. Want overal wilde ik over onderhandelen, maar niet over de automutilatie. Ze zei dat het een doel moest worden dat ik ga stoppen met automutileren. Ik was in paniek, want de automutilatie is van mij, hetgeen wat er voor zorgt dat ik mijn suïcidale neigingen niet in handelen omzet, wat mij controle geeft. Hoe kan ze dat wat mij zo op de been houd, van me willen afpakken? Meteen had ik de neiging om te zeggen dat ik de behandeling niet meer wilde. Maar ik dacht even na, ik kon niet weer mijn eigen ramen gaan ingooien. Dus ik probeerde te onderhandelen. Wat nou als ik het ga proberen te verminderen? vroeg ik. Maar dit was niet genoeg voor mijn psychiater, ik moet echt gaan stoppen. 


Het is heel dubbel, want ik wil graag de dagen doorkomen zonder de automutilatie. Wekelijks bij een arts zitten voor hechtingen, is niet bepaald leuk. De automutilatie heeft de afgelopen twee jaar een serieuzere vorm aangenomen. Dit wil ik heel graag stoppen, want terwijl ik dit schrijf heb ik last van mijn hand, omdat ik weer (tijdelijk) functieverlies heb, na het automutileren. Ik wil dit stoppen voordat het te ver gaat. Maar ik besef nu dat ik eigenlijk al te ver ben gegaan. Iets wat ik zelf steeds niet kon inzien.

Er is een kleine opening gekomen. Ik wil best stoppen met automutileren, maar ik ben bang. Bang dat ik niet met mijn problemen kan omgaan zonder automutilatie. Bang dat het me dan echt allemaal te veel gaan worden. Maar ik hoop nu oprecht dat de uitspraak ‘Waar een wil is, is een weg’ ook voor mij zal gaan gelden. Want de wil is er, maar helaas is de angst er ook nog. Maar ik zal het allemaal moeten gaan ondervinden.  

Lees ook:

  • Het kan altijd erger

    Deze blog gaat in op automutilatie en anorexia. Denk aan jezelf en lees deze blog niet als je weet dat dit niet goed voor je is. Zoek je iemand om mee te praten? Neem dan…

  • Ja, één kans

    In deze blog wordt ingegaan op zelfbeschadiging. Heb je iemand nodig om mee te praten? Neem dan contact op met MIND Korrelatie of Sensoor. 'Het gaat goed hoor,' zeg ik tegen de huisarts. Terwijl ik…

  • Dansend aan zee

    She conquered her demons and wore her scars like wings Zon, zee, strand en goede muziek. Wat wil een mens nog meer? Dansend tussen de menigte voel ik de bas in mijn borst dreunen. "Als…

7 reacties

    1. Ja? Ik hoop dat heel erg.. ik automutileer niet zo heftig, gelukkig, zelden hechtingen nodig, maar als ik dat niet mag doen dan ga ik weer heel eetgestoord gedrag vertonen -_- en dan val ik veel te veel af. Het is alsof ik altijd íets destructiefs moet hebben, wat ik altijd kan doen. Ik hoop dat echt te gaan leren in mijn klinische behandeling straks.
      Heel veel sterkte!!

      1. Dankje! Dat herken ik ook wel heel erg dat ik altijd wel een vorm van destructief gedrag nodig heb. Ik hoop ook echt dat je dit kan leren bij je behandeling, succes!

  1. Heel herkenbaar, toch is het mij uiteindelijk gelukt na bijna 10 jaar automutilatie en vele hechtingen verder.
    Je kan het, niet meteen, in stapjes.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.