checklist

Stoornissen gaan graag hand in hand

Comorbiditeit word omschreven als verschillende ziektebeelden of stoornissen die zich samen voordoen in één persoon. In de psychiatrie zie je dit volgens mij heel veel, mensen die vaak niet één, maar meerdere labels krijgen, omdat stoornissen graag hand in hand gaan met elkaar. Zelf heb ik ook meerdere diagnoses, maar dat is niet waar ik nu over wil schrijven, ik wil het graag wat kleiner maken; niet de stoornissen, maar de symptomen omschrijven.

Ik kreeg laatst van mijn psychologe de opdracht om één onderwerp uit te kiezen, zij zou dan een plan opstellen hoe we hieraan konden werken. Dit vanuit het idee dat er op het moment een paar hele grote onderwerpen in mijn hoofd spelen, maar het niet effectief zou zijn om alles tegelijkertijd aan te pakken, omdat er niet één ‘wonder-therapie’ is waarmee je alle problemen uit je hoofd kan laten verdwijnen. Ondanks dat ik deze theorie heel goed kan begrijpen, voelt het toch oneerlijk om te moeten kiezen tussen de dingen die nu allemaal zo groot zijn voor mij.

“Stel je voor”, schreef ik naar haar, “als je aan meerdere dingen dood lijkt te gaan, je hebt bijvoorbeeld kanker en je bent hiervoor in behandeling, tussendoor krijg je een auto-ongeluk waar je ernstig gewond raakt, je verwondingen moeten behandeld worden en misschien moet je zelfs revalideren, dit is nu eerste prioriteit, maar dat betekent niet dat je behandeling voor de kanker stopt, toch? Heel stom voorbeeld, want ‘t is helemaal niet te vergelijken, maar ik wil toch zeggen dat het oneerlijk voelt om te moeten kiezen, alsof ik een chemo aan moet gaan, terwijl ik aan m’n verwondingen nog aan het leegbloeden ben…”

Als ik de dingen die in mijn hoofd zitten nou andere namen geef, zou het dan begrijpelijk zijn dat ik niet goed kan kiezen?

  • Ik heb een auto ongeluk gehad (andere naam voor trauma), dit heeft hersenschade veroorzaakt (ik zie hierdoor mezelf en de mensen om mij heen anders), laten we ervan uitgaan dat het een bloeding is die nog kan worden opgelost, maar deze zorgt nog wekelijks voor aanvallen (niet epileptisch in dit geval, maar in de vorm van dissociatie en herbelevingen), die de bloeding erger maken.
  • Tegelijkertijd zit er een agressieve kanker in mijn hoofd (andere naam voor dwang), deze begint op de oogzenuw te drukken, hierdoor verslechtert mijn zicht en als hier niet snel op ingegrepen wordt, heb ik de kans blind te raken (als in, des te langer dit doorspeelt, des te minder ruimte er overblijft om aan andere dingen dan dwang te denken), ook komen andere centra in de hersenen in het geding (doordat de dwang groeit word het steeds moeilijker hier niet naar te handelen, waardoor ik een gevaar kan worden voor mezelf).

Net zoals dat stoornissen graag hand in hand gaan, om elkaar te versterken, doen symptomen dat volgens mij ook heel graag, in mijn hoofd in ieder geval wel. Eén van de onderwerpen/ symptomen die ik in mijn voorbeeld nu niet verwerkt heb – maar waarbij ik dit wel veel merk – is mijn vernietigende zelfbeeld. Zelfbeeld is nu het onderwerp waarvoor ik mijn psychologe heb gevraagd om een plan op te stellen, wel met als side note dat dit nu voornamelijk zo groot is in mijn hoofd omdat het overal in terug komt.

  • Zelfbeeld + Dwang = Ik moet mezelf vernietigen.
  • Zelfbeeld + Trauma = Ze hebben altijd gelijk gehad, ik ben verschrikkelijk/walgelijk/fout.
  • Zelfbeeld + Sociale angst = Ik ben een monster, zo zien anderen mij vast ook, zo niet dan moet ik ze maar eens laten zien hoe ik écht van binnen ben.
  • Zelfbeeld + Boosheid = Ik ben een verschrikkelijk mens, omdat ik boos word op anderen, ik ben boos op mezelf, want ik ben verschrikkelijk.

Zo kan ik nog wel even doorgaan, maar mijn punt is duidelijk denk ik; het heeft veel raakvlakken met elkaar. Dit zorgt voor mij ook voor de angst dat het geen zin heeft om er één uit te kiezen, omdat ik bang ben dat het elkaar in stand houdt. Toch heb ik gekozen, want als je door de angst maar stil blijft staan, ga je ook geen stap vooruit komen.

Nou, dan eindig ik maar weer met een mooie cliffhanger, want verder dan dit ben ik nog niet, helaas. Ik heb een keuze gemaakt, deze gemaild, nu is het wachten op een reactie. Ik merk dat het uitschrijven van dit soort dingen mij meer duidelijkheid geeft (dan blijven het niet van die gekke hersenspinsels in mijn hoofd), ik hoop dat het jou als lezer misschien ook iets oplevert, laat het vooral weten in de reacties.

Liefs, groetjes en hersenspinsels,

Lotte

Lees ook:

  • Hoe ging dat vroeger thuis?

    Al een tijd nu ben ik in therapie bij een psychotherapeut, we praten over veel verschillende onderwerpen. Situaties die ik moeilijk vind, gedachtes die constant in mijn hoofd rondspoken en herinneringen aan vroeger. Een onderwerp…

  • Het zwijgen voorbij

    "Zwijgen is het beste" dacht ik altijd. Vroeger heb ik wel eens verteld over wat er gebeurde, maar dat heeft me niet veel goeds opgeleverd. Sterker nog, het werd er erger van. Dat zwijgen heb…

  • schrijven

    En daar is dan het daadwerkelijke moment; ik moet mijn terugvalpreventieplan invullen. Ik was al een tijdje klaar om richting het afronden van mijn therapie te gaan. Nu komt het toch wel dichtbij. Als het…

2 reacties

  1. Zelfbeeld speelt denk ik bij heel veel dingen een grote rol, zoals jij al schrijft. Maar ik snap ook wel dat het heel moeilijk is om te moeten ‘kiezen’. Je voorbeeld vind ik er heel mooi bij. Zo had ik het nooit gezien, maar ik herken wel dat ik ‘graag’ aan alles tegelijk wil werken, want alles voelt noodzakelijk.
    Ik ben benieuwd wat er voor plan komt en of het gaat werken. Ik hoop het natuurlijk van harte voor je!
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: Collega’s en vrije tijd

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.