dsmmeisjes
Stom beest

Stom beest

Sociale situaties, ik heb ze zo nodig, maar ze kosten me zoveel! Constant is mijn hoofd aan het malen, hoe denkt die persoon over mij? Ik maak me constant zorgen over al die keren dat ik wel stom deed. Vooral toen ik me nog niet teveel druk maakte over mijn eigen stom-doen, maar vooral druk was met hoe stom anderen deden. Zodat ik daarmee kon verhullen hoe stom ik zelf deed. Snap je hem nog?

Wanhopig, zo voelt het. Want ik kan nooit ongedaan maken wat voor stomme dingen ik heb gedaan. Maar ik kan mezelf ook niet vergeven. Ik kan het alleen maar zien als bevestiging dat ik er niet mag zijn. Een overtuiging die alleen in mijzelf woont.

Ik heb mensen gekwetst. Mensen die me juist zo dicht aan het hart lagen dat ik ze daar met alle geweld weer weg moest jagen, voordat ze mij gingen verlaten. Want dat dat ging gebeuren voelde onvermijdelijk. Ik ben het immers niet waard. Zodra iemand mijn ware aard zag konden ze toch niet anders dan geschrokken heel hard weg rennen!

Mijn dromen waren bloedrood gekleurd. Angstaanjagend duister, zonder woorden, zonder verklaring, zonder lucht. Er waren geen woorden voor. Ik was nog zo jong. Alles wat ik droomde waren zachte warme vachten met onschuldige ogen, die ik fijnkneep tot het bloedrode modder was. Weg vacht, weg schattig, weg onschuld… door mij vermoord. En ik wist het toen al, het klopte van geen kant. Alles waar ik zo van hield kleurde zwart met rood, duister als de nacht.

Blinde paniek, zodra ik dieren tegen kwam. Ik was bang dat mijn handen echt zouden doen wat ze in al die vreselijke dromen deden. Het leven eruit persen tot er niks anders was dan rood glimmende zwarte leegte. Dat voelde als het ultieme bewijs. Ik was gevaarlijk, ik was niet goed wijs. Want wie zou dat nou doen bij zo’n schattig onschuldig katje? Dan moest je toch wel in en in slecht zijn… Dat snapt zelfs een kleuter.

En nu nadert één van mijn eigen kleuters de jaren die voor mij zo gitzwart zijn begonnen. Ik begrijp dat de kleuter in mij nooit heeft kunnen bevatten wat er allemaal gebeurde, dat ik niet echt wilde wat mijn getraumatiseerde hersenen in de donkere nachten produceerde. Dat er naast de gigantische dierenvriend in mij ook een furieuze held schuilde die alles uit de weg wou ruimen wat mij kwaad kon doen. Zelfs al verdiende ik het niet. Er was een woede die niet te temmen was, omdat een hond gewelddadig tegen me was geweest en me had gebeten.

Of was die woede toch wel te temmen…? De liefde was altijd al sterker. Zij overwon. Zij was wat goed voelde, wat altijd goed had gevoeld.

Toch, ver weg in een hoekje, zit wel nog steeds de op wraak beluste killer. Achter slot en grendel, dat wel. Bewaakt door een trucje van mijn lichaam dat migraine heet. Dat het beest velt voordat het door de barricade breekt. Want er is niets waar ik zo bang voor ben als dat iemand mijn kern zal zien. Het woedende beest in mezelf.

En nu zit ik thuis op de bank, bekaf van strijden tussen niet stom gevonden willen worden en mijn ware aard niet willen laten zien. Terwijl ik een stuk aan het typen ben dat beide riskeert, en waarom? Omdat het hoe dan ook niet meer te rijmen valt. Alles in mijn kop is zo’n gigantische chaos. Therapie met allemaal mensen die mij ook vooral niet stom mogen vinden, terwijl ik ze soms wel stom vind om gedrag wat ik jaren geleden zelf liet zien, toen ik het nog allemaal buiten mezelf zocht. Terwijl ik thuis om me heen grijp om alles vast te houden waarvan ik nu weet dat ik het echt nodig heb; hulp, familie, vrienden, ontspanning, zekerheid. Wat ik van mezelf niet mag hebben, niet verdien, maar absoluut wel voor mijn gezin wil.

Hoe gaan we hier ooit orde en overzicht in krijgen? Ik ben al lang blij dat ik er überhaupt woorden voor kan vinden.

One comment

  1. Hee Madelief,
    Wil je alleen maar zeggen dat ik je allesbehalve stom vind als ik je blog(s) lees!
    Ik denk dat het superlogisch is dat er een overlevingsmechanisme in actie komt wanneer je iets heel dreigends hebt meegemaakt en dat die ‘killer’ er alleen maar is om jou te beschermen! Dat hebben alle mensen en dieren wel gemeen denk ik, dat er een oerinstinct in actie komt na iets gevaarlijks dat wil beschérmen! Heel normaal en zeker niet stom… Daarnaast moest je eens weten wat ik allemaal denk en voel op een dag, daar zitten echt niet alleen maar pareltjes van gedachten en gevoelens bij maar ook dingen die we misschien zouden omschrijven als lelijk of gemeen of wat dan ook. In mijn ogen ben je heel normaal en denk/ voel je niks raars, voor zover dat überhaupt bestaat. Liefs!
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: Joods

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik toon graag een persoonlijke blog onder mijn reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Privacy Voorkeuren

%d bloggers liken dit: