storm

Stilte voor de storm

Daar zit ik dan voor de zoveelste keer op mijn balkon een sigaretje te roken. Maar nu is het anders dan anders. Het is doodstil. Geen razende auto’s, geen sirenes, geen schreeuwende pauwen van de kinderboerderij, geen enkel geluid van andere bewoners in de flat, geen zuchtje wind. Helemaal niks. Zelfs mijn hoofd is verdacht stil. Is dit de stilte voor de storm? Ik hoop het niet want ik kan niet veel meer hebben, ik overleef op het laatste beetje energie dat er nog is.

De stilte maakt me bang. Bang dat er een grote storm op komst is. Maar die storm is al maanden, of eigenlijk al jaren aan het razen. Af en toe neemt de storm af en hoop ik dat hij gaat liggen. Maar dan toch raast hij weer op en slaat hij me neer. Er lijkt geen eind aan de storm te komen, maar toch zit ik hier nog. En dat terwijl er nergens meer een plek is waar ik even kan schuilen, waar ik me veilig kan voelen, waar ik even niet alleen de storm hoef te trotseren. Dat is het gevolg van de storm, hij zorgt ervoor dat alles mistig en zwart is, hij zorgt ervoor dat iedereen om me heen wordt weggeblazen, hij zorgt ervoor dat de tegenwind zo sterk is dat ik me niet meer kan voortbewegen. 

Toch probeer ik iedere dag weer de storm te trotseren, maar ik kom niet meer vooruit. Ik ga zelfs achteruit, maar ik ben er nog. Waarom? Omdat ik een hekel heb aan verliezen en opgeven. Het gaat wel vaak door mijn hoofd om op te geven en redenen waarom het beter zou zijn om op te geven. Want de batterij is echt bijna leeg.

Wat me er nu nog van weerhoudt is dat ik erg koppig ben en het haat om te verliezen en mijn twee prachtige en eigenzinnige katten. Zelfs met de zwaarste piek van de storm krijgen ze het soms voor elkaar om me even te laten lachen om hun gekke streken. Ze geven me ook warmte die ik soms nog kan voelen. Helaas is het maar soms omdat de storm steeds sterker wordt, maar zolang ik dat af en toe nog kan voelen is dat nog een krachtbron om me staande te houden in deze storm, die ook wel depressie genoemd wordt.