meisjes houden elkaar vast

Steun zoeken, hoe dan?

Ik ben al een aantal jaar onder behandeling bij mijn psycholoog. In het begin durfde ik bijna niks te zeggen, maar inmiddels lukt het me steeds beter dingen te vertellen. Vooral over mijn jeugd. Een jeugd waarin ik alles alleen heb moeten doen. Een jeugd waarin mijn vader mij haatte en terroriseerde. Een jeugd waarin mijn moeder de situatie ontvluchtte en veel weg was naar werk en afspraken. Een jeugd waarin niemand wist hoe de situatie thuis was. Van buiten leken we een normaal gezin, hooguit een beetje afstandelijk. Mijn vader kon iedereen overtuigen met zijn grote blauwe ogen, en als we op bezoek gingen bij anderen, was hij een vriendelijke man. Mijn moeder wilde maar al te graag die kant van hem geloven en liet zich altijd weer inpakken door hem. Juist op het moment dat ze iets meer begon in te zien hoe ver hij ging naar mij, trok hij haar weer even naar haar toe. Dan was ze er weer van overtuigd, hij bedoelde het niet zo. Hij zou wel veranderen, dacht ze.

Op school was ik een heel stil en verlegen meisje, maar ik haalde goede cijfers. Geen reden dus om zorgen te maken. Maar thuis ging ik kapot. Mijn vader haatte me, misbruikte me, schold me uit, kleineerde en manipuleerde me. Ik werd steeds banger en hoewel ik toen ik jong was nog hoopte dat iemand me ooit uit de situatie zou halen, leerde ik met de jaren dat dat nooit zou gebeuren. Dat ik moest leren overleven in de situatie en dat er geen ontsnappen was. En dat er niemand was die mij kon steunen.

En nu, nu zit ik al jaren in therapie en moet ik leren om steun te vragen. Het lukt me na één volledig jaar klinische opname en twee jaar ambulante hulp bij dezelfde psycholoog sinds kort pas om haar wat meer te vertellen. Eindelijk lukt het me een beetje om dingen te delen zonder gelijk te dissociëren. Eindelijk kan ik een beetje ervaren wat steun is. Iets waar ik heel blij mee ben, maar wat ook pijnlijk is omdat ik nu pas echt goed voel hoe alleen ik alles altijd heb moeten dragen. Hoe alleen ik van jongs af aan al heb leren overleven. En ik merk hoe moeilijk het is om steun te vragen in het dagelijks leven. In mijn therapie lukt het inmiddels beter, want ik weet dat ik tijdens mij therapie mag praten over dingen die ik lastig vind. Maar daarbuiten… Ik ben zo gewend om alles alleen te doen en alles alleen op te lossen. Om alleen contact met anderen te hebben over leuke dingen.

Maar nu moet ik leren om ook bij hen steun te vragen. Mijn verhaal te delen. De dingen niet alleen op te lossen. Maar ik vind het zo moeilijk. Ik probeer aan alle kanten mijn vriendinnen meer te vertellen over het proces waar ik in zit, over dingen die ik moet verwerken en over hoe moeilijk ik het leven soms vind. Maar het masker van een mooi verhaal vertellen, doen alsof er niks aan de hand is en grapjes maken om alles weg te maken, is zó sterk. Vroeger heeft het mij gered, want als kind wist ik donders goed dat het niet de bedoeling was dat ook maar iemand iets te weten kwam over hoe het er thuis aan toe ging. Maar nu wil ik niks liever dan van dat masker afkomen. Maar hoe meer ik het probeer, hoe meer ik merk hoe lastig dat is om later nog aan te leren. Hoe diep het in mijn systeem zit om het anders te doen.

Toch merk ik ook hier wel kleine veranderingen in. Het zijn kleine, kleine stapjes en het lukt me nog niet om de steun te voelen, omdat de angst vooral overheerst als ik weer een klein stapje zet. Maar langzaamaan lukt het me wel wat meer om het gewoon te zeggen als iets niet gaat. Een afspraak afzeggen omdat het allemaal even niet meer lukt in plaats van altijd maar doorgaan. Toegeven dat ik eigenlijk wel moe ben. Toegeven dat het allemaal niet zo goed gaat als ik graag wil laten zien. Toegeven dat ik het leven best moeilijk vind op dit moment. En het mooiste van dit alles is dat ik tot nu toe, zonder uitzonderingen, alleen nog maar positieve reacties hierop heb gekregen. Dat iedereen blij is dat ik meer vertel. Er graag voor me wil zijn. Met me mee wil denken en me wil helpen. En hoewel ik nog niet zo goed weet hoe ik hiermee om moet gaan, voel ik wel meer dan ooit hoe dankbaar ik ben voor de mensen die ik nu om me heen heb.

Dus aan iedereen die steun vinden ook moeilijk vindt, zou ik willen zeggen dat het wel het proberen waard is. Dat het onwennig, gek en ongemakkelijk is. Dat het misschien niet direct goed voelt. Dat het niet altijd goed uitpakt. Dat het spannend is. Maar wel het proberen waard. Want hoe veilig het ook kan voelen om alles alleen te blijven doen, uiteindelijk denk ik dat je sommige dingen gewoon niet alleen moet willen doen.
Nu hopen dat ik dit ook in de praktijk blijf durven brengen.

Lees ook:

  • Weet je nog? Vroeger? Sinterklaasavond, er werd geklopt, naar de voordeur rennen en daar stond ineens die mand of zak of doos vol met cadeautjes. Je kon als klein kind niet wachten om al daar in te duiken en overal…

    meisje kijkt naar klok

1 reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.