vriendschap

Steun van mijn zus

Ik heb niet altijd een goede band met mijn zus gehad. We maakten tijdens onze jeugd veel ruzie. Ik dacht dat ruzie maken de enige manier was om contact het haar te krijgen. We verschillen veel van elkaar qua karakter. Ze is rustig, ik ben druk. Ze is niet gevoelig, ik ben super gevoelig. Ik ben gelovig, zij gelooft niet. Ik wist niet zo goed wat ik aan haar had, totdat ik ziek werd.

In 2017 vertelde ik haar huilend aan de telefoon dat ik heel verdrietig was omdat ik mijn baan was kwijt geraakt: “Ik voel mij depressief, ik wil dood.” Ze vroeg: “Annette, wat kan ik voor je doen?” Ze woonde in Suriname en ik in Nederland, dus veel kon ze niet voor mij doen. “Kom naar Nederland en misschien kunnen we samen op vakantie.”

Ze deed wat ik haar vroeg en we zijn met ons tweetjes op vakantie geweest naar Portugal. Ze snapte niet precies wat er met mij aan de hand was, maar bracht mij tot rust als ik een paniekaanval kreeg en troostte mij als ik huilde.

Een middag liepen we over rotsen van de Algarve en keken we naar de zee die opbotste tegen de rotsen.
Ik wilde zo graag springen, maar ik deed het niet, omdat ik haar niet verdrietig wilde maken. Ook wist ik niet zeker of het zou lukken om dood te gaan, want alleen een been breken en in het ziekenhuis terecht komen, dat wilde ik niet. Ik wilde dat er een eind kwam aan mijn lijden. Ik kreeg afleiding en persoonlijke aandacht, dat deed mij voor eventjes goed. Na een week kwamen we terug in Nederland en vertrok zij weer naar Suriname.

Een paar maanden later vroeg ik haar of ze mij wilde helpen met de Vaardigheidstraining Emotie Regulatie Stoornis (VERS). Ze zei ja, maar ze wist niet precies wat het inhield. Het bleek dat ze elke week een uur huiswerk met mij moest maken gedurende 12 weken. Ze werkte fulltime, was alleenstaande moeder en woonde in Suriname met 4-5 uur tijdsverschil. Ze had alle redenen om te zeggen: “Sorry Annette, ik ben te druk, ik zou niet weten hoe ik je zou kunnen helpen.” Dat zei ze ook, “maar wat ik wel kan doen is om 5 uur opstaan, dan is het 9 uur jou en kunnen we je huiswerk maken. Daarna moet ik mij klaarmaken voor mijn werk.” Het ontroerde mij dat ze dat voor mij wilde doen. Twaalf weken lang hebben we elke week gebeld met elkaar en zelfs erna bleven we appen als er iets aan de hand was.

Tijdens deze training van de ggz werd ik me bewust van mijn gedrag, gevoelens en gedachten. In een patiëntengroep leerden we een denkbeeldige foto maken van een specifieke situatie of een filmherinnering te maken van meerdere oplopende conflicten. Deze moest ik vervolgens uitschrijven en analyseren met de hulp van mijn buddy (mijn zus) Ik leerde wat er in mijn hoofd gebeurde waardoor ik van slag raakte. Waarom moest ik gillen, schreeuwen, huilen? Waarom maakte ik ruzie met mensen? Waarom voelde ik mij steeds verworpen en afgewezen? De zin die mij hierbij het meeste heeft geholpen is: “Mijn gevoel is de waarheid van het moment, niet de absolute waarheid”

In de loop van de jaren heb ik mijn zus beter leren kennen en we kunnen praten over belangrijke onderwerpen die ons bezig houden. We zijn vrienden geworden en dat vind ik echt een cadeau!

Deze blog is geplaatst met toestemming van de zus van Annette

Heb je ook last van suïcidale gedachten en wil je daar met iemand over praten? Neem contact op met 113 Zelfmoordpreventie