Kindjeopschouders

Steun vinden binnen het gezin, dat ken ik niet

Ze bleven maar komen, die tranen, en daar baalde ik van. Dit was niet de tijd, niet het moment, gewoon géén goed idee. Wat moest men wel niet van me denken? Snel pakte ik een zakdoekje en zette ik een grote glimlach op. Misschien kon ik doen of ik enorm ontroerd was. Dat was ik ook, maar tegelijk was ik zo enorm verdrietig. Ergens baalde ik dat het juist nú was, juist nu het gewoon totaal niet handig was. En ik wilde ze stoppen, maar hoewel ik mijn wangen zo ongeveer kapot beet, bleven ze maar komen.

Waarom gebeurde dit nu? Ik wist het wel. Het was de blik die een moeder en dochter wisselden. Een mooie opmerking van iemand en zij vingen elkaars blik en daaruit sprak zoveel liefde en begrip. Dat raakte me zo enorm. Zat ik nu in mijn schema ’emotionele verwaarlozing’?
Misschien wel. Reageerde ik in de modus ‘kwetsbaar kind’? Vast. Tegelijk denk ik dat dit ook een heel gezonde-volwassene-reactie was. Want shit, ik mis dat. Ik mis mijn moeder. Mijn vader. Een ouderfiguur, waar je soms zo lekker even kan uithuilen als je je moe en kwetsbaar en eenzaam voelt. Romantiseer ik nu niet heel erg de ouder-kind relatie? Haha, dat denk ik wel. En toch zie ik dat best vaak bij gezinnen om mij heen. Hechte banden. Steun zoeken en vinden bij elkaar. En nee, ik heb dat niet. Ken dat niet.

Ik zie ik heus wel dat ik niet zo goed ben in contacten onderhouden. Ik vul zo snel van alles in, meestal in mijn nadeel, dat ik zelf afstand ga houden. Dan doet het onvermijdelijke moment dat mensen mij zat zijn niet zo’n pijn. En zo zit ik lekker in mijn eentje mijn emoties en gevoelens weg te drukken, die ik eigenlijk zo graag wil durven laten zien en delen met anderen. Zonder bang te zijn dat daar een oordeel over komt. Iemand zei me die dag dat we het uiteindelijk toch alleen moeten doen. Alle hechte gezinnen ten spijt, ook zij moeten alleen dealen met bepaalde dingen. Dat klopt, dat weet ik. Maar heel veel doen ze toch ook samen.

Verhip. Weer die stomme schema’s en modi niet aangevochten. Schema mislukking áán. Oh wacht. Die stond al aan. Net als sociaal isolement/ vervreemding. Dat vind ik trouwens erg dubbel van deze therapie. Ik moet leren mijn schema’s aan te vechten. (Negatieve) gevoelens leren verdragen. Tegelijk ben ik ook in therapie gegaan om te leren juist mijn gevoelens toe te staan in plaats van ze weg te drukken. Dat maakt dat ik twijfel of dit wel de juiste therapie voor mij is.

Toch is er een verschil. Waar ik vroeger, nog niet eens zo lang geleden, helemaal vastliep doe ik dat nu niet meer. Baal ik van veel dingen? Ja! Weet ik dat het begint met inzicht? Ook ja. Dus we gaan vrolijk verder op nieuwe, nog onbegaanbaar lijkende paden. Hoe lastig die soms ook te beklimmen lijken!

Lees ook:

  • flower blossom bloom blue 70353

    Want ik wil vergeten. Ik wil vergeten dat ik niets waard was, sociaal gehandicapt, en scheldwoorden die ik niet wil herhalen. Ik wil de herhaling in mijn hoofd vergeten. Ik wil de walging die ik…

  • Kleren

    Is het gek dat ik soms gewoon even, heel even maar, wil toegeven aan alle rotgevoelens in mijn hoofd en mijn lijf? Gewoon ze echt wil voelen, hoe rot ook? Als je je hele leven…

  • Ik zink

    Ik kijk op de klok. Het is nog maar 10 uur 's ochtends. De dag die voor me ligt lijkt een eindeloze marteling. De pijn die ik voel is jammerend en intens. Ik sop de…

4 reacties

  1. Ergens vind ik het ook mooi om te lezen dat het je zoveel kan doen als je andere gezinnen ziet. Dat geeft aan dat je kunt zien hoe mooi het kan zijn. Tegelijk kan ik me voorstellen dat het dan extra pijn doet dat je dat mist. Ik heb zelf heel lang voor mijn familie verborgen hoe ik me echt voelde. Toevallig zei ik vanmorgen nog tegen een vriendin hoeveel moois het heeft opgeleverd dat ik nu open ben. Ik snap dat dat niet altijd kan, maar ben echt heel dankbaar dat het voor mij goed heeft uitgepakt.
    En nieuwe paden zijn spannend, maar ze kunnen ook heel mooi zijn, dus ik wens je een mooi, begaanbaar, nieuw pad.
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: MDL-praatjes

  2. Dat stukje over ouderliefde, de pijn die je ervaart wanneer je gezinnen bij elkaar ziet die elkaar steunen, er voor elkaar zijn, elkaars tranen opvangen en troost zoeken, is zo herkenbaar voor mij. Ik mis het ook en zou willen dat ik het mag voelen en ervaren, maar ik weet dat ik het niet kan veranderen. Ik weet dat ik die liefde vanuit mezelf moet vinden en ook die steun. Moet leren dat er altijd mensen zijn en ik ze niet weg moet duwen wanneer ze te dichtbij komen, maar vertel mij wat. Het is ongelofelijk lastig en pijnlijk.. Sterkte en een dikke knuff vanuit hier..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.