hormonen

Stemmingswisselingen door hormonen

Sinds korte tijd neemt mijn herstel een vogelvlucht. Er zijn meerdere aspecten die hierin meespelen, onder andere therapie en lichaamsbeweging. Er is één ding wat voor mij een duidelijk kantelpunt is geweest. Mijn hormoonspiraal is er uit.

Ik merkte al dat er wat veranderde, mijn hormoonspiraal ging richting het einde van zijn houdbaarheid en daarmee schommelde mijn stemming wat heftig. Van bij vlagen energiek en ondernemend, naar apathisch, depressief, minderwaardig of furieus. Lustgevoelens kwamen zelfs opzetten, ik zou ze toch haast niet meer herkennen!

Van de positieve gevoelens kon ik intens genieten, maar tegelijkertijd maakten ze me doodsbang. Wat als die duivelin weer op kwam zetten? Dat kon niet! Dat wou ik mijzelf, mijn man en vooral mijn kinderen niet aan doen. Dus ging ik terug naar de gynaecoloog. Ik plakte al die tijd al braaf hormoonpleisters en de gynaecoloog ging akkoord met het zetten van een prik die mijn eierstokken lam zou leggen. Normaal doen ze dit liever niet, want je hebt ook de hormonen nodig die je eierstokken produceren, maar aangezien ik de pleisters plakte, was dat probleem getackeld.

Na de eerste prik veranderde er niet veel. Ja, ik was weer stabiel, down en angstig. Aangezien alles nu braaf plat lag, mocht de hormoonspiraal er uit. Sindsdien begin ik mezelf weer te herkennen. Mensen die me nog niet lang kennen staan verbaasd van de andere kant van mij. Ja… Dat grijze muisje wat zich het liefst onzichtbaar maakt, dat ben ik eigenlijk helemaal niet. Ik zou wel willen soms, want wie zijn kop boven het maaiveld uitsteekt… Maar ik werd hoe langer hoe depressiever, want het klopte niet met mijn aard.

Inmiddels maak ik voorzichtig stappen in de richting van de oude ik. Uiteraard met veel geleerde lessen en een paar jaar ervaring extra achter de hand. Ik wil weer, ik durf weer, ik wil vooruit! Niet naar die heftige stemmingswisselingen, maar dat hoeft ook niet. Mijn hormoontjes zijn onder controle. Kunstmatig stabiel. Want hoe zeer ik ook geloof in de eigen kracht van de natuur, ik ben zo gevoelig voor het op en neer gaan van mijn natuurlijke hormonen, dat het in de huidige prikkelgevulde wereld, niet leefbaar is.

Ze noemen wat ik heb PMDD. Dat wil zeggen dat je stemming dermate door hormoonschommelingen wordt beïnvloed, dat je leven erdoor wordt bepaald, tot suïcidale neigingen aan toe. Het is de evil sister van PMS, en dat is al geen lieverdje! Ik ben blij haar onder controle te hebben. Ik weet dat ik niet te hard moet willen, dat ik nog steeds niet 100% ben, maar langzaam komt mijn concentratievermogen terug. Zolang ik goed op mezelf pas, blijft die lijn langzaam stijgen.

Gedachtendemonen maken het mij nu even knap lastig om verder te schrijven, maar ik zet stug door met mijn positieve vibe! Nu is het de kunst om mijn leven zo in te richten dat ik gebruik kan blijven maken van die concentratie en mijn energie in balans blijft. Binnenkort sluit ik mijn deeltijdtherapie af en dan begint langzaam maar zeker de opbouw thuis. Hoop ik, geloof ik! Met alle liefde om mij heen.

Lees ook:

  • Ik heb last van PMDD, ‘premenstrual dysphoric disorder’, een ernstigere vorm van PMS. Ik merk nu veranderingen op in mijn lijf... Positieve en negatieve. Tussen de lamlendigheid door voel ik oplevingen. Positieve gevoelens die sterker opkomen. De negatieve zijn echter…

    tampons

1 reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.