Stekeltjes

Kan iemand me even vasthouden? Gewoon vasthouden zodat ik niet meer alleen ben. Zodat ik de pijn diep binnenin me even niet alleen hoef te voelen. Dat mijn verdriet niet meer alleen van mij is en je me kunt troosten. Vasthouden. Er zijn, meer niet. Je hoeft niet veel, eigenlijk niet meer dan dat.

Je bestaat, ik denk dat er heel veel jou’s zijn die me vast willen houden. Je mag het alleen niet van me. Als jij, in welke vorm dan ook, een beetje dichtbij komt, rol ik me op als een egeltje. Koppie naar binnen en stekeltjes naar buiten. Niet meer te bereiken. Jij snapt het niet goed, misschien prik je jezelf aan mijn stekels en jaag ik je daarmee weg. Het werkt prima als je me pijn wilt doen, minder goed als iemand lief wil zijn.

Ik zie het verschil tussen die twee niet goed.

Voor mij is iedereen eng en bedreigend. Heel soms lukt het iemand mijn vertrouwen te winnen en steek ik mijn koppie voorzichtig naar buiten. Even kijken of het kan en wie er is. Soms durf ik zelfs wel een beetje me uit te strekken en de naalden wat vlakker te leggen. Maar oh wee als je dan iets doet wat ik niet verwacht of wat ik eng vind, dan maak ik meteen weer een bolletje van mezelf.

Ik wil zo graag anders, ik wil me eigenlijk als een chimpanseebaby aan je vastklampen en nooit meer loslaten. Me meenemen en me alles leren over hoe ik zelfstandig moet leven. Hoe ik moet praten met anderen, dat anderen wel te vertrouwen zijn en hoe ik kan zorgen dat anderen me zien. Maar ik durf niet. Nog voor ik het doorheb, staan de stekeltjes weer uit en jaag ik je weg.

Ooit op een dag mag je me troosten.

Dat duurt nog even. Tot die tijd zal ik je proberen weg te duwen. Maar geeft alsjeblieft niet op, ik voel namelijk wel dat je me wilt troosten. Mijn instinct verwart je alleen nog met een Groot Beest dat me op ieder moment aan stukken kan scheuren. Dat instinct moet nog leren dat dat grote beest er eigenlijk niet is. Iedere keer dat iemand het probeert, leert dat weer wat nieuws.

Dus blijf je bij me? Wil je me voorzichtig vasthouden, ook al staan mijn stekeltjes uit?

8 Comments

  1. Heel mooi geschreven Laura en zo herkenbaar. Elke cel in je lichaam schreeuwt om liefde, maar je handelt precies het tegenovergestelde. En dan moet je maar net iemand vinden die daar doorheen kan kijken…Ik ken zo’n quote die ik zo mooi vind: “They make it look so easy, connecting with another human being. It’s like no one told them It’s the hardest thing in the world.”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.