stappen

Stappen naar herstel

Gelaten en opgewonden tegelijkertijd schrijf ik een mail aan mijn SPV’er [sociaal-psychiatrisch verpleegkundige, red.]. Morgen zie ik haar, maar dan hebben we in ieder geval een gespreksagenda. Al drie jaar ben ik nu al bij het FACT-team waar ik een vaste SPV’er heb. Hoe vaak ik haar zie, is op basis van ‘zo nodig’. Dus ik heb niet alleen ‘zo nodig’ kalmeringsmedicatie, maar ook een SPV’er, haha… Maar goed, wat werkt dat werkt. Soms is zie ik haar een keer in de zes weken, soms elke week.

Eigenlijk gaat het best goed met me, met uitzondering van de laatste tijd. Dat had ik aan kunnen zien komen. Ik was gestopt met de medicatie omdat het zo goed ging, ik had een nieuwe baan, een nieuwe studie en enorm veel levenslust. Ik weet niet precies wat de oorzaak of het gevolg was. In die zin dat ik ook niet weet of de kip of het ei eerder was. Er was weer eens een soulmate, of vriendschap, of verliefdheid, of you name it, in ieder geval iets wat voor mensen met een hechtingstrauma heel ontregelend was. Kwam het doordat ik niet meer aan de medicatie was en dus meer last had van stemmingswisselingen? Of doordat alles nieuw was en dat daardoor mijn hechtingstrauma eerder getriggerd was, waardoor ik vatbaar was voor ongezonde relaties? Of triggerde het aangaan van een relatie mijn hechtingstrauma? Anyway, wat het ook was, ik kwam in een sneltreinvaart in een heel ontregelende situatie terecht voor mij en de ander.

Het is niet de eerste keer en echt, zelfs een ezel stoot zich in het algemeen niet zo vaak aan dezelfde steen. Wauw, wat ben ik hardleers!! En ik heb niet één, niet twee ,niet drie, maar wel zés verschillende therapieën gehad. Schematherapie, sensomotorische therapie, traumatherapie, DGT, CGT, opnames, pyschiaters, labels, medicatie, banen, vallen, opstaan, vallen, opstaan, vallen, kleren recht strijken en weer doorgaan. Maar ik geloof dat de liefde me nog nooit zo geraakt heeft als nu. Ik weet dat ik er al eerder een blog over geschreven heb. Maar nu, alleen al als ik een beweging maak richting denken aan hem, doet het al pijn, krijg ik tranen in mijn ogen.

Tegelijkertijd ben ik ook alweer bezig met stappen naar herstel. Ja, dat had eerder gekund. Ik had kunnen weten dat ik nog niet sterk genoeg ben om een gezonde vriendschappelijke relatie aan te gaan met iemand met dezelfde hechtingspijnen als ik. Niet dat hij de eerste is die ik tegenkom die mij dierbaar is met ongeveer dezelfde pijnen. Ik hou van mensen, ik ben graag bij ze. Maar wil ik een rustig leven, dan ben ik het best gewoon zoveel mogelijk thuis. Achter de piano, met schrijven, koken en met mijn kind zou ik mijn leven rustig en plezierig kunnen doorkomen. Tegelijkertijd is het ook eenzaam en vind ik het ook vermijding. Vermijding van wat me plezier geeft, van het onder mensen zijn. Lachen met elkaar, de warmte, samen huilen. Liefde, verbinding, naar elkaar luisteren, elkaar ruimte geven, ook dat zijn vaardigheden waar ik goed in ben, die me levenslust geven. Tegelijkertijd triggeren ze ook mijn hechtingstrauma waardoor de spanning oploopt. Dus besloot ik weer aan de medicatie te gaan, maar zoals dat zo vaak gaat met medicatie; eerst gaat het slechter, voor het beter gaat.

Maar medicatie alleen is niet genoeg. Ik heb besloten nog een keer een therapie aan te gaan. De enige therapie die ik niet heb gehad, en die wel als goed werkend bekend staat voor mensen met mijn klachten, is Mentalization Based Treatment (MBT). Natuurlijk heb ik al jaren een of ander moeilijk boek erover op de planken liggen. Ook al half gelezen. Toch blijf ik het lastig vinden om te bepalen of ik deze therapie moet doen. Omdat ik het gevoel heb dat ik dat mentaliseren eigenlijk wel kan. Omdat ik eigenlijk ook wel een beetje klaar ben met groepstherapie. Dat laatste is alleen alweer dik twee jaar geleden en daarbij komen mijn klachten het sterkst naar voren in interactie met andere mensen. Niet dat er geen stemmingswisselingen zijn als ik in mijn eentje ben, maar dan heeft niemand er last van behalve ikzelf. Ik heb daar mee leren leven, mijn kind ook. Alleen derden niet. Ik denk dan dat zij mij niet kunnen accepteren en die gedachten voeren de spanningen op, waardoor ik minder goed kan mentaliseren en dat voert de spanning nog meer op, etc.

Ik stuitte op een filmpje over MBT van de Viersprong. Het zien van dit filmpje geeft het laatste duwtje in de beslissing dat ik de groepstherapie wil gaan doen. De uitleg is helder: mensen met borderline persoonlijkheidsstoornis kunnen wel mentaliseren, echter minder goed onder spanning. Daarbij loopt de spanning bij mensen met BPS eerder op. Precies dat dus, dat is wat ik eerder probeerde te zeggen. Wat me ook raakt in het filmpje is dat de groepsdynamiek en de spanning in de groep juist mag. Sterker nog, het is de bedoeling dat die er is. Want als die er daar is, is die er buiten de groep ook. Je kunt er dan binnen de groep mee leren werken en ervan leren… Eindelijk heb eens níet het gevoel dat ik te veel en te intens ben voor groepstherapie. Dus ik ga ervoor!

Ik ben niet verslagen
Ging acht tellen neer
Even blijven liggen
Straks gaat het heus wel weer
Ik geloof in geluk
Ik geloof in pech
Ik geloof in alles stuk
Ik geloof in alles weg
Ook in alles terug
Achter de rug
Ook in bij elkaar
Zelfs nog zonder haar
Ik geloof het beste maar

Guus Meeuwis, ‘Ik geloof in geluk’

Lees ook:

  • Ze ligt in een groot, wit bed in het ziekenhuis. Ik ben op bezoek bij M. Een gordijn scheidt haar gedeelte van dat van de vrouw naast haar. De vrouw huilt en kreunt van de pijn. “Ja," zegt M. echter,…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.