Stapje voor stapje

Mijn depressie.
“Mijn depressie is voor mij zo zwaar.
Niemand ziet het aan me, maar van binnen vreet het me op.
De normaalste, dagelijkse dingen; ze zijn niet meer vanzelfsprekend.
Het is alsof je een auto wilt starten zonder benzine.
Je zou willen dat de auto je ergens naar toe brengt, maar hij komt niet vooruit.
Het is als een emmer met een gaatje in de bodem.
Elke keer moet die emmer weer bijgevuld worden, want aan de onderkant stroomt het er nog harder weer uit.
Totdat het water op is, en de emmer leeg.

Het ergste aan mijn depressie, is dat het opkomt wanneer het komt.
Er zit geen regelmaat in en ik voel het niet van te voren.
Het is een tikkende tijdbom, zonder schermpje om op te kijken hoe lang je nog te gaan hebt.
Het frustreert me.
Ik wil kunnen genieten; echt!
Alleen voelt het alsof ik het niet verdien, ik ben het niet waard.
Door te zeggen; ‘Kom op Isa, morgen schijnt de zon weer’, help je me niet.
En nee; het is geen fase, was het maar zo.
Ook realiseer ik me wel dat het niet voor altijd is, maar soms voelt het toch zo.”

Dit is een zelfgeschreven gedicht van mij, van zo’n 3 jaar geleden. Hier zat ik nog zó intens erg vast in mijn depressie. Ik kreeg op dat moment niet de hulp die ik nodig had, maar had het gevoel alsof niemand zich dat besefte. Toch voelde het niet okay voor mij om dat aan te geven bij mijn behandelaren, dus probeerde ik het op verschillende manieren duidelijk te maken. Zo heb ik een heel aantal avonden bij de crisisdienst gezeten, totaal in paniek vertelde ik dan dat ik op was en niet meer kon. Het enige wat zij deden, was een oxazepammetje meegeven met de mededeling:

bel morgen je eigen behandelaar maar, bespreek het daar maar mee

en daar ging ik weer: naar huis. Vaak stonden mijn moeder en ik vol ongeloof naar de crisisdienst-medewerkers te kijken, met de gedachten: ‘dit kunnen jullie toch niet menen, help nou toch!?’ Ik was in psychische nood, ik wist het niet meer. En elke keer weer als ik de dag daarna mijn eigen therapeut sprak, bagatelliseerde ik het toch weer. Ik kon het niet helpen, het voelde voor mij als ‘te veel aandacht trekken’ als ik vertelde hoe het nou écht in mijn hoofd werkte.

Ondertussen ben ik al een heel stuk verder, maar is de depressie nog lang niet weg. Wel ben ik al onwijze stappen verder dan dat ik was in de tijd van mijn gedichten. Nu heb ik therapie wat écht bij mij past, daar pluk ik ook al de vruchten van. Ik leer om te gaan met de moeilijke situaties, want die zijn er natuurlijk nog steeds wel. Ik heb nu vaardigheden die ik in leer zetten, waardoor ik mijn gevoel toch een stukje meer dragelijker kan maken. Ik voel me al een heel stuk beter dan een x-aantal jaar terug. Het is een proces, wat we allemaal op eigen tempo zullen moeten doen. De een heeft er iets langer de tijd voor nodig dan de ander, maar ik kan je met zekerheid zeggen dat het wel degelijk beter wordt. Hoe lang dit duurt, zal -nogmaals- verschillen, maar dat betekent niet dat je de moed op mag geven. Ik ken je niet, maar ik wéét dat je, met kleine stapjes, beter kunt worden.

Stay strong, mooie vechters!

xx Isa.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.