Staartje depressie

Soms voel ik me vreselijk rot en heb ik een ongelooflijk klotedag. Ben ik geenszins de persoon die ik zou willen zijn. Maar kan ik er niks aan veranderen. Het is het staartje van een ongelooflijke rotziekte. Een ziekte waar ik al 5 jaar mee rondloop en waar ik een hele zware dobber aan heb gehad. Het is verbeterd, maar nog niet weg. En dat is iets wat ik bijna niet durf op te schrijven. Omdat ik me zo ontzettend schaam voor het feit dat ik alles doe om te genezen, maar sommige dingen simpelweg niet kan veranderen.

Vandaag las ik het boek ‘Pil’ van Mike Boddé uit. Hij beschrijft het jarenlange leven met een zware depressie en zijn uiteindelijke genezing. Ook breekt hij een lans voor het doorbreken van het taboe rondom met name zware depressie. Geregeld liepen er tranen van herkenning of ontroering over mijn wangen bij het lezen. Het eindeloze zwartkijken, de vermoeidheid, het dood willen, alleen nog maar het lelijke kunnen inzien van alles. Het isolement en de walging van jezelf. En bovenal niet snappen wat er met je aan de hand is en waarom je je nou zo verschrikkelijk rot voelt.

Ineens besefte ik ook weer hoe hard ik soms tegen mezelf ben. Een jaar geleden zat ik nog volop in de depressie, die bijna elke dag tot een regelrechte hel maakte. Inmiddels gaat het beter en voel ik me soms weer mij: een vrolijk, optimistisch, intens persoon vol creatieve ideeën. Maar soms zijn er nog dagen waarop ik weer terugval. Dan word ik wakker met het gevoel alsof er iets verschrikkelijks is gebeurd. Mijn buik is een vat vol verdriet en zwaarte. Ik kan geen mensen dichtbij me verdragen, moet om de kleinste dingen ontroostbaar huilen, kan geen heldere gesprekken voeren en bij het nadenken over dingen breekt het angstzweet me uit. Het lukt me niet om contact te maken en ik voel me vlak en grauw. Vaak word ik er radeloos van. Ik ga wanhopig op zoek naar een oorzaak van mijn gevoelens. Soms vind ik deze ook wel, maar vaak tast ik ook in het duister. Wat dan volgt is woede. Waarom voel ik me zo? Waarom kan ik niet normaal doen? Waarom stel ik me zo verschrikkelijk aan?

Want ik wil me niet zo voelen en ik wil me niet zo gedragen, simpelweg omdat ik weet dat ik van nature niet zo ben. Ik ben juist zo gewend van mezelf dat ik vrolijk ben en leuk gezelschap. Dat ik graag doorpak en goed kan nadenken. Als ik me zo akelig voel en dit niet kan veranderen, schiet ik voor mijn gevoel dan ook ernstig tekort. Als gevolg daarvan ga ik mezelf haten, nog meer dan ik doorgaans al doe op zo’n moment. Een laag zelfbeeld is namelijk sowieso al een symptoom van depressie en borderline.

Ik heb denk ik nooit geaccepteerd dat dat is wat ik heb: een ziekte met bepaalde symptomen. Ik leg altijd alle eindverantwoordelijkheid bij mezelf en voel weinig of geen mededogen. Zelfs niet na vier diagnoses, een reeks van medicijnen en meerdere malen bijna opname. Ik zou vaak wel willen schreeuwen naar de wereld: ‘Sorry, dat ik ben zoals ik ben!’ Terwijl ik dus niet zo ben. Ik ben die depressie niet. Ik ben die borderline niet.

Door het boek van Boddé besef ik weer dat ik mezelf niet zo hoor te straffen. Dat je simpelweg niet boos op jezelf hoeft te zijn, omdat je lijdt aan een kwaal. Ik heb er alles aan gedaan om te genezen. Maar ik heb niet over alles de eindregie. Soms ligt deze nog steeds in de grillige handen van de depressie of borderline. En dat is verdomde lastig voor een controlfreak zoals ik.

2 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.